Opnieuw beginnen na een abrupt einde

Twee dagen hadden we, twee dagen om koffers in te pakken, ons huis op te ruimen, spullen te verkopen, weg te geven en weg te gooien. Ze zijn voorbij gevlogen, ik kan ze niet eens meer helder voor de geest roepen. Geen van ons was in goeden doen. We wisten dat vertrekken het beste was voor ons gezin – met name vanwege mijn angst over de impact van corona op Lima – maar toch. Terwijl we aan het inpakken waren, tassen met boeken en spelletjes klaarzetten voor achterblijvende vrienden, de koelkast leegden, drong ook de andere kant van de medaille van dit snelle vertrek tot ons door. Het zou een vertrek zonder afscheid worden.

Dat vertrekken zonder afscheid een grote impact zou hebben, een veel grotere dan een reguliere internationale verhuizing, begreep ik wel. De omvang van die impact heb ik echter niet voorzien. Het is dan ook een vrij unieke situatie geweest. Twee dagen na het besluit Lima te verlaten, waren de koffers gepakt, spullen verkocht of verdeeld (hoewel nog niet opgehaald vanwege de volledige lockdown) en haalde een taxi ons op. Met mondkapjes op en plastic handschoenen aan, reisden we naar het verzamelpunt voor de repatrieringsvlucht van British Airways. Een kleine anderhalve uur wachtten we achterin het taxibusje met onze bagage, totdat we plaats mochten nemen in de bus waarmee we naar het militair vliegveld zouden rijden. In onze bus zaten ook de Britse militairen die terug naar huis zouden vliegen na weken in Lima geholpen te hebben met het organiseren van repatrieringsvluchten.

Toen we uiteindelijk, uren later, het vliegtuig betraden, waren we allevier op. Zowel fysiek – we hadden geen van allen goed geslapen die laatste nachten voor vertrek – als emotioneel. Er was geen afscheid geweest van vrienden, leraren, favoriete plekjes, collega’s, de ambassade. Niets. In Nederland had ik alleen nog maar een vakantiehuis geboekt voor de twee weken quarantaine. Waar we daarna zouden gaan wonen, wisten we niet. Wanneer onze inboedel in Lima zou worden ingepakt en verscheept, was onbekend. De enige persoon waarvan we echt afscheid hebben kunnen nemen, was onze empleada Katty. Op de dag voor vertrek kwam ze helpen met opruimen en schoonmaken. We namen afscheid met een goede financiële vergoeding en gaven haar de inhoud van onze corona-voorraadkast, de oven, magnetron, strijkijzer en nog meer spullen waar ze ontzettend blij mee was. Maar ze had nog geen nieuwe baan en dat was moeilijk voor haar en voor ons. Ze was zo belangrijk voor ons geworden.

De aankomst in Amsterdam was surrealistisch. De stilte op het anders zo levendige vliegveld, het weerzien met familie op anderhalve meter afstand. De rit over de lege snelweg naar Putten. Twee weken quarantaine volgden, weken waarin we ontdekten dat twee ‘zoomende’ leerlingen en een man die nog werkzaamheden verricht voor de ambassade in Lima, een uitdaging is in een klein huisje zonder werkplekken, met dunne muren en met zeer beperkte wifi. Na de quarantaine verhuisden we daarom naar een ruimer vakantiehuis van waaruit we een huurwoning zochten en vonden. Heel toevallig het huis van een gepensioneerde Bz collega. Huis nummer drie werd vanaf medio mei ons thuis, in afwachting van de oplevering van ons huis en de (hopelijke) aankomst van onze container. We hopen voor eind september opnieuw te verhuizen, naar ons eigen huis tegen de Haagse duinen aan.

We hadden ons huis in Lima volledig gemeubileerd achtergelaten en dat baarde ons nogal wat kopzorgen. Na verloop van tijd kwamen we erachter dat het alarm het al die tijd niet had gedaan. Geen prettige gedachte. De situatie in Peru voor wat betreft corona, verbeterde niet, gedachten aan het land dat we hadden verlaten en haar kwetsbare bevolking maar ook aan vrienden die niet weg konden, speelden ons parten. En dan waren er nog de werkgerelateerde zorgen en stress. Het duurde een tijdje eer er duidelijkheid was over de verhuizing van onze spullen. Het inpakken zou vier dagen gaan duren, langer dan normaal vanwege corona. Voor de collega’s op de ambassade was het onmogelijk toezicht te houden op het inpakken en meerdere vrienden gaven aan het niet aan te durven. Veel ziekenhuizen zaten toen al tegen hun maximum capaciteit aan en aangezien veel van onze vrienden ofwel zelf in de risico groep vielen ofwel een gezinslid hadden op leeftijd of met astma, konden zij het risico op besmetting niet lopen. Dat voelde voor ons ook enorm lastig. We hadden hulp nodig, maar vonden het tegelijkertijd niet oké om vrienden om die hulp te vragen. Stel je voor dat ze corona zouden oplopen in ons huis. Een geweldige vriend veegde al onze zorgen resoluut van tafel. Hij deed het graag voor ons. Vier dagen lang zat hij – met mondkapje op – in ons huis, hield toezicht op het inpakken, beantwoordde vragen van de verhuizers en mailde mij foto’s van spullen waar we een besluit over moesten nemen. Een paar keer nam hij ons virtueel mee, dan liepen we samen door ons oude huis. De kinderen namen allebei nogmaals afscheid van hun kamer, de tuin, de keuken waar we zulke fijne momenten beleefden. Inmiddels staat onze inboedel in opslag ergens in Lima, in afwachting van de verscheping die nog niet gepland is.

De praktische zaken zijn dus geregeld. We zitten in een prettig huis met een fijne tuin, we hebben fietsen voor ieder gezinslid, een tijdelijke tweedehands auto voor de deur. De bouw van ons huis in Den Haag is bijn afgerond waardoor de verhuizing in september zo maar zou kunnen lukken. Arjen is gestart in zijn nieuwe functie en werkt wisselend thuis en op het ministerie. Ik ben deze week gestart met de opleiding tot directeur basisonderwijs en heb een leerwerkplek gevonden waar ik in september begin. Maar de jongens, die kunnen geen kant op. Pas in april hoorden we dat ze allebei zijn toegelaten tot de International School The Hague. Zonder placement tests af te leggen, die konden niet doorgaan wegens corona. Eenmaal in Nederland, heb ik hun nieuwe school gevraagd of de jongens wellicht al konden instromen. Helaas, dat was niet mogelijk. Ze hebben dus hun online lessen in Lima gecontinueerd. Thomas had elke dag les van 15 tot 20 uur. Voor Benjamin waren de dagen korter, maar daarmee ook eenzaam. Zijn broer had het immers razend druk met school.

Eenzaamheid, dat is denk ik wel een kernwoord, als ik terugkijk op de periode die achter ons ligt. Onze kinderen kennen hier niemand, kunnen hier nog niet naar school. De heimwee naar hun oude leven in Lima is intens. Ja, ze kunnen hier naar buiten, maar de vrijheid in Nederland waar ze naar snakken, is er voor hen nog niet. Geen vrienden om mee af te spreken, om mee naar de ijswinkel te gaan of naar het strand. Terwijl het leven in Nederland steeds meer terug beweegt naar normaal, voelen onze kinderen zich opgesloten in een leven tussen Lima en Nederland in. Bij opa en oma logeren kon ook nog niet en pas nu beginnen we er in het weekend op uit te gaan om vrienden te zien. Als aan het eind van deze week de schoolvakantie in Lima begint, zal het nog moeilijker voor ze worden. Dan valt de structuur van school weg en daarmee het regelmatige contact met hun vrienden in Lima.

Het goede nieuws is, dat we allemaal weten dat dit tijdelijk is. We verheugen ons op ons nieuwe huis. Op Arjens vrije momenten, zoeken we naar tuintegels, filosoferen we over kleuren muurverf en over de inrichting van de tuin. Volgende week gaan de jongens kennismaken op de nieuwe school en worden ze gekoppeld aan buddy’s die heen gaan helpen in het nieuwe schooljaar. Ik heb mijn draai in de tijdelijke keuken weer gevonden en geniet van het koken met de overvloed aan producten die in de schappen liggen van AH. Onze oude huisarts in Voorburg heeft ons enorm geholpen met de nodige doorverwijzingen die verrassend snel leidden tot medische controles en de start van enkele noodzakelijke trajecten. De jongens hebben voor het eerst in jaren weer eens hun verjaardagen met opa’s en oma’s kunnen vieren! En de zon schijnt vaker wel dan niet. Dat is genieten!

We komen er wel, alles komt goed. Maar het verwerken van ons abrupte vertrek gaat meer tijd kosten dan ik had gedacht.

Eén reactie

  1. Pfff, Ceciel. Ik volg je al een tijdje een zit dit met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen te lezen. Wij zijn in afwachting van een uitspraak over ons visum wat elk moment naar uiterlijk half januari zal gebeuren. Als we t visum niet krijgen moeten we binnen 30 dgn het land uit zijn. Daar krijg ik het al Spaans benauwd van, laat staan 2 dagen. Geen wonder dat depressie, huilbuien, angsten en slapeloosheid je de afgelopen maanden geplaagd hebben. Fijn dat er steeds meer basis komt en als t straks sept is, de jongens naar school kunnen en jij met werk begint een het nieuwe huis er is weet ik zeker dat het nog beter zal gaan. Voor nu heel veel sterkte met alles, ik leef met jullie mee. Groetjes Wendy

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s