Een onverwacht en razensnel einde (1)

Het was vrijdagavond laat en ik lag in bed met Benjamin in mijn armen die al dagen barstende hoofdpijn had. Met behulp van de ademhalingsoefeningen die mijn psycholoog me had ‘voorgeschreven’, probeerde ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. Ik kampte al dagen met paniekaanvallen en na het vertrek van de laatste repatrieringsvlucht van KLM waren die helaas behoorlijk toegenomen.

Met Benjamin in mijn armen probeerde ik rustig te worden wat me die avond wederom niet goed lukte. Door mijn hoofd spookten de doemscenario’s waarmee ik mezelf al dagen uitputte. Gedachten aan sociale onrust en geweld in de straten van Lima, extreme ziekte van een van ons bij overvolle ICU’s, tekorten in supermarkten en dood en verderf, het hield me al dagen bezig. Die angsten zouden door sommigen als overdreven worden afgedaan, maar de ratio heeft weinig invloed als je een paniekaanval hebt. Zo lag ik dus te puffen met een hand op mijn buik, zes tellen inademen, twee tellen vasthouden, en dan langzaam uitblazen, herhaal, herhaal en blijf herhalen tot je niet meer denkt dat je een hartaanval hebt. Ik lag net te bedenken dat ik beter een kalmeringstablet kon nemen – enkele dagen eerder was een doosje bij ons thuis afgeleverd door een sympathieke arts van een van de privé klinieken in San Isidro – toen Arjen opeens in onze slaapkamer stond.

‘ Kom mee naar beneden, ik moet je spreken.’

‘ Nee Ar, ik voel me totaal niet goed, ik kan nu even geen werkstress van de ambassade erbij hebben.’ praten kostte me moeite met de paniek die op de loer lag.

De toon in Arjen’s stem was echter duidelijk, we moesten praten. Ik nam mijn pilletje, deed nog een paar keer mijn ademhalingsoefening en liep door ons donkere en stille huis naar de felverlichte keuken waar Arjen met thee klaar zat. Wat bleek? De ambassadeur had zojuist gebeld. Het was toch mogelijk om ons allevier uit Lima te laten vertrekken. Woensdag al, op de laatste repatrieringsvlucht van de Britten. Aangezien we sowieso deze zomer naar Nederland zouden verhuizen en daar Peru op het punt stond tot september het luchtruim te sluiten, zou ons vertrek tevens onze verhuizing zijn. We hadden tot zondag de tijd om te beslissen.

Twee weken eerder hadden we tijdens een gezamenlijk gesprek aan de ambassadeur gevraagd of we mochten vertrekken. Toen was het antwoord duidelijk. Alleen vrouw en kinderen konden weg, Arjens plek was in Lima. Voor ons was direct duidelijk dat we samen zouden gaan of samen zouden blijven. Vrij snel daarna startten mijn paniekaanvallen en zocht ik online psychische hulp, ons besluit was echter onveranderd. Samen, dat was wat ons hier doorheen zou slepen en tot op heden is Arjen de enige die mij uit mijn angst weet te krijgen want de psycholoog is nu eenmaal niet in mijn huis. De kinderen wilden we ook niet belasten met mijn angsten. Samen dus.

Dat telefoontje van de ambassadeur kwam voor ons volstrekt onverwacht. Een collega van Arjen die voor het ingaan van de noodtoestand nog het land had weten te verlaten en in Nederland bij zijn gezin was, had zich bereid verklaard het stokje van Arjen over te nemen zodat wij samen weg konden.

Ik kon alleen maar huilen. Ja, ik wilde weg. In Nederland zou ik me veiliger voelen en beter, met de goede medische zorg en de lossere quarantaine. In Nederland zijn zou het gevoel van opgesloten zijn verlichten. Het gesloten luchtruim zou niks uitmaken want met de auto zouden we, in geval van nood, naar ouders en zussen kunnen. En nu we samen konden gaan, viel de angst voor het in m’n eentje overgeleverd zijn aan angsten die met Arjen in Lima weinig zouden verbeteren, weg (ik houd nu eenmaal zielsveel van mijn man en met hem in Lima zou ik bang blijven voor alles wat daar hem hem zou kunnen gebeuren).

Dus tussen het huilen door wist ik uit te brengen dat ik graag weg wilde. Dat het snel moest, het was niet anders. Arjen had mixed feelings. Je team achterlaten waarmee je jaren fijn en hard gewerkt hebt, is niet gemakkelijk. Zelfs niet als dat voor je gezin beter is. Plus, voor de kinderen zou het nogal wat consequenties hebben. Er wordt wel wat luchtig over gedaan door sommigen. Dat alle kinderen het moeilijk hebben momenteel. Maar je huis, je spulletjes, je school, je vriendjes achterlaten zonder afscheid te kunnen nemen, dat is nog wel even pittiger dan online leren alleen. Dat bleek dan ook uit hun reacties. Ze wilden liever niet, hoopten dat de school – ondanks de nog steeds toenemende verspreiding van Corona in Peru – snel zou openen. Of tenminste zou openen voor het einde van het schooljaar. Voor Thomas waren de jaren in Lima de gelukkigste van zijn leven.

Die zondag besloten we te gaan. En daarmee begon de meest bizarre en emotionele verhuizing van ons leven. In mijn volgende blog zal ik schrijven over de drie dagen die volgden en die eindigden in het toestel van British Airways waarmee we Peru voorgoed verlieten.

Voor degenen die graag willen weten hoe het nu dan met ons gaat? We zijn nu tien dagen in Nederland en ik heb nog steeds paniekaanvallen. Ik heb hier andere medicijnen gekregen van de huisarts en die hebben wat minder bijwerkingen geloof ik. Ik voel me iets minder zombie. Thomas en Benjamin werken hard en doen alweer een week gewoon mee met distance learning in Lima. Arjen werkt nog steeds hard voor de post in Lima en gaat daarmee door tot eind mei. We zijn nog allemaal moe en bij tijden erg emotioneel, maar het buiten kunnen zijn en de minder strikte maatregelen in Nederland alsmede de wetenschap dat er goede ziekenhuizen in onze nabijheid zijn en dat het gesloten luchtruim ons niet meer ergens vasthoudt waar met name ik me niet veilig voelde, helpt.

Wordt vervolgd…

3 reacties

  1. Veel sterkte voor jullie allemaal, ieder zal het op zijn/haar eigen manier verwerken. Ik probeer het me voor te stellen maar kom waarschijnlijk niet eens in de buurt van wat jullie in korte tijd meemaken.

    Groet,
    Corine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s