Liefde en vriendschap in tijden van Corona

Het zijn geen gecompliceerde maatschappelijke verhoudingen die dezer dagen vriendschap en liefde belemmeren. Geen cholera die boten verhindert aan te meren. En het is maar de vraag in hoeverre we het corona virus de macht moeten geven ons te verhinderen onze liefde en vriendschap te tonen, de ruimte te geven. Op een andere manier dan we gewend zijn wellicht, met wat nieuwe creativiteit en nieuwe oplossingen komen we een heel eind.

Toen we net in Tanzania woonden, was Skype onze beste vriend. Later tijdens onze plaatsing daar, konden we 3g gaan gebruiken. Ik kan me het moment dat ik mijn ouders voor het eerst belde via Skype, vanuit Shoppers Plaza (supermarkt in Dar es Salaam) nog goed herinneren. Hun verbazing mij aan de telefoon te krijgen (is dit niet veel te duur?) en de blijdschap toen we ons allemaal realiseerden hoe dit ons leven zou gaan verrijken. Even bellen voor een recept, of om te vertellen hoe mooi de zee was die tegen de rotsen voor me beukte. Skype gebruiken we nog steeds , maar we hebben zoveel meer verbindingsmogelijkheden nu. Whatsapp met of zonder video, audio berichten die toch een ander gevoel oproepen dan de berichten op antwoordapparaten, Facetime.

Hoe zou de liefde tussen Fermina en Florentino zich hebben ontwikkeld met al die moderne techniek? Hadden ze elkaar eerder gevonden? Of was hun verhaal dan ook in eerste instantie gestrand op maatschappelijke conventies? Het gebruik van WhatsApp is voor onze kinderen een volstrekt normale manier om inhoud te geven aan hun vriendschappen. Dat was het al voor corona onze levens ontwrichtte. In Lima zijn de afstanden tussen de wijken waar vriendjes wonen vaak onoverkomelijk. Door verkeersdrukte kan de reistijd naar Benjamins beste vriendje zo maar 40 minuten of meer bedragen, one way. Het kost mij dan dus meer dan een uur om hem te brengen en nog eens diezelfde tijd om hem op te halen. En dan hebben we Thomas nog, met vriendjes die weer ergens anders in de stad wonen. Dat kan dus vaker niet dan wel, zeker als er ook nog getraind moet worden en er sociale verplichtingen zijn. WhatsApp vormt hier, naast school, de basis van veel vriendschappen. En voor ontluikende verliefdheden.

Op Facebook zit ik in diverse besloten groepen met ieder hun eigen doelgroep en bedoeling. In de ene groep steunen Nederlandse moeders die in het buitenland wonen elkaar, een andere groep bestaat uit Nederlandse moeders die teruggekeerd zijn naar Nederland na jaren buitenland (of ze bereiden zich voor op die terugkeer). Ik zit in een groep vrouwen die veel reizen of die in het buitenland wonen en elkaars veilige haven vormen als het even tegen zit of als er fantastisch nieuws gedeeld kan worden. Dan is er de groep Wereldwijven die schrijvend de wereld een beetje mooier proberen te maken en in groepsverband onderwerpen bespreken. De schrijvers van Godijn vinden elkaar ook in een besloten omgeving net als de familie en nabestaanden van longkankerpatiënten. Terwijl ik de afgelopen maanden probeerde mijn online-tijd te beperken, merk ik dat die online wereld nu belangrijker is dan ooit. Want sommigen van ons lijden enorm onder de verplichte afstand tot geliefden. Eenzaamheid slaat vaak genadeloos toe, angst kan overweldigend zijn en kan niet in elke relatie goed gedeeld worden. Ik voel me via allerlei draden verbonden met vrienden wereldwijd. Hoewel de maatregelen in ieder land anders zijn, maken we allemaal min of meer hetzelfde mee.

En dan zijn er mijn ouders en schoonouders, onze zussen en hun partners en gezinnen die net als wij beperkt zijn in hun doen en laten. Allemaal hebben we dezelfde zorgen. Om ons eigen gezin, om kwetsbare ouders, om de wereld en hoe die eruit zal zien als dit allemaal achter de rug is. Meer dan ooit wordt er geappt en gebeld. Proberen we ook over andere dingen te praten dan het virus en wie er ziek is, wie opgeknapt, wie gisteravond is opgenomen in het ziekenhuis, wat er uitverkocht is en wat aangevuld. Het is bizar hoe een virus dat zich niet laat temmen, ons allemaal in zijn greep houdt.

De initiatieven om elkaar tot steun te zijn, dat zijn de dingen die mijn dagen met goud omranden. Een vriendin in de Dominicaanse Republiek kwam op het geweldige idee elkaars ouders vanuit verschillende landen kaartjes te sturen. En dus ontvingen mijn ouders de afgelopen dagen ansichtkaarten verstuurd via allerlei websites, van mijn schrijfvriendinnen in allerlei landen. Vriendinnen die ik zelf nog nooit anders dan via Facebook, Skype of WhatsApp heb ontmoet. Hoe bijzonder is dat?

De school van de kinderen, waar ik vaak kritisch over ben geweest omdat er zo weinig gemeenschapszin bestaat, blijkt eveneens een belangrijke verbindende factor dezer dagen. In de allereerste plaats omdat de jongens zo fantastisch les krijgen. Niet alleen het academisch programma wordt uitgevoerd, ook is er veel aandacht voor het welzijn van de leerlingen. Hoe gaat het vandaag met je? Hoe komt het dat vandaag ‘een 7’ is en het gisteren ‘een 2’ was? Leerkrachten die ook hun eigen gevoelens – gedoseerd – delen, die leraar die met zijn baby op de arm voorleest aan zijn klas. Het ontroert niet alleen mij, ook onze kinderen zien hoe bijzonder het is.

Ondertussen vordert de repatriëring van Nederlandse toeristen die terugkeren naar huis. Ze ruilen de lockdown in Peru in voor social distancing in Nederland. Het eerste KLM vliegtuig vertrok afgelopen maandag en ik kan niet ontkennen dat me dat veel deed. De plaatjes van de blauwe vogel, van de crew die bereid was deze vlucht te maken, van de lange rij Nederlanders met koffers en rugzakken die vanaf een park tegenover de ambassade naar het militair vliegveld werden gebracht. ze vlogen over het scherm van mijn telefoon. Ik moest ervan huilen. Want ook al weet ik dat een vlucht naar Nederland me niet echt dichterbij mijn ouders brengt, het verlangen om weg te vliegen is intens. Niet alleen bij mij maar ook bij de rest van ons gezin. We hebben ervoor gekozen niet aan dat verlangen toe te geven. Arjen kan niet weg vanwege zijn werk en wij vinden dat we in tijden van corona die ene kans om wel bij elkaar te kunnen zijn, moeten koesteren.

Dus we zijn creatief en inventief, we Skypen en we appen, we laten bloemen bezorgen, versturen kaarten, we bellen en we houden elkaar wat vaker vast dan anders. En iedere avond sluiten we af met een bijzondere maaltijd, met kaarslicht en dankbaarheid. En als de kinderen in bed liggen, proberen Arjen en ik een moment samen te hebben. Soms lukt dat en kijken we een aflevering van The Crown, soms moeten we ons tevreden stellen met een snelle beker thee op bed voordat het licht uitgaat. Want zo lang er nog Nederlandse toeristen vastzitten, is er werk aan de winkel. Komende woensdag is de laatste KLM vlucht en gelukkig hoor ik steeds vaker een ‘YES’ vanuit de woonkamer waar Arjen werkt. Een bus die een groep naar Lima brengt, een stel dat mee mag met een vlucht naar Frankfurt, het zijn kleine overwinningen die mensen dichter bij hun geliefden brengen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s