Ons huis dat beschermt, niet gevangen houdt

Hoe ervaar jij de lock down? Komen de muren op je af? Drijft je immer aanwezige partner je tot waanzin? Ontwaar ik daar de contouren van je kinderen achter het behang? We stellen elkaar allemaal dezelfde vraag, het antwoord verschilt van persoon tot persoon. De een woont ruim, heeft uitzicht op weiden en grazende koeien. De ander woont midden in een nu stille stad zonder zelfs maar een balkon. De een is van nature graag op zichzelf en ervaart weinig verandering. De ander mist het normaal drukke sociale leven. Lastig. Maar het kan erger.

Huiselijk geweld binnen gezinnen die al in het vizier waren van Jeugdzorg neemt toe. Ik had daar totaal niet bij stilgestaan, tot een vriendin me daarop wees. Opeens klonk het geluid van het kind dat meerdere malen per dag jammerlijk huilt ergens in het appartementencomplex achter ons huis als een alarmbel. Als het thuis niet goed zit, als er veel ruzie is of erger, als er geslagen wordt, gekleineerd, verkracht, dan beschermt je huis je niet tijdens een quarantaine. Dan wordt het een gevangenis, eentje waar je misschien geen corona zult oplopen maar waar je leven op andere manieren in gevaar komt.

Een kleine twee weken van lockdown hebben we achter ons en de president kondigde gisteren aan dat er in ieder geval twee bij komen. Of dat genoeg is, is natuurlijk de vraag. Het aantal nieuwe besmettingen neemt nog steeds toe, al leek de toename vandaag kleiner dan gisteren. Huiselijk geweld is slechts een van de voorbeelden van situaties waarin quarantaine tot grote problemen kan leiden. Groter wellicht dan de gevolgen van een corona infectie. Buiten onze bubbel van luxe, daar waar de ommuurde villa’s en moderne appartementengebouwen veranderen in grijze kolossen. Waar die grijze massa plaatsmaakt voor golfplaten daken. Waar op zandvlakten ontelbare hutjes tegen elkaar aan geplakt lijken. Waar geen stromend water is. De sloppenwijken van Lima. Ook daar zal de quarantaine niet als bescherming voelen, maar als gevangenschap, beperking.

In de sloppenwijken heerst de informele economie. Daar wonen de dagloners, de mensen zonder vast inkomen die er elke dag op uit gaan om handeltjes te drijven, klusjes te klaren voor wat geld. Daar wonen de mensen die nu geen inkomen hebben. De regering stelt een bonus ter beschikking om mensen die hun inkomen zien wegvallen te compenseren. 380 soles voor vier weken quarantaine, dat is een heel stuk minder dan het minimum loon.

Moet je dan spreken van ‘eigen verantwoordelijkheid’? Ik zag dat vandaag als overwegende reactie van ‘hele sympathieke’ Nederlanders op een interview met een Nederlandse zwart werkende schoonmaakster die geen inkomen meer heeft. Ik vind van niet. Zeker hier in Peru ligt honger op de loer, de gevolgen van ondervoeding kunnen wel eens veel groter zijn dan de gevolgen van het virus zelf. Moet die quarantaine dan maar worden opgeheven? Ik weet dat veel anderen zich deze vraag dag na dag stellen. Wat is wijsheid? De gevolgen van een om zich heen grijpend corona virus zullen in Lima afschuwelijk zijn. De ziekenhuizen zullen de zorgvraag niet aan kunnen, Italiaanse taferelen zullen ongetwijfeld volgen. Het heel lang voortzetten van de huidige noodtoestand zal echter tot andere hartbrekende taferelen leiden. Honger. Huiselijk geweld. Boze mensen. Geweld.

Ik hoop van harte dat het zo ver niet komt, dat geweld niet toeneemt en dat de ziektegevallen niet exploderen, maar ik lig er wel wakker van. En met mij vele expats en diplomaten – dat zijn de mensen waar ik contact mee heb. Kunnen wij iets doen om de doemscenario’s te voorkomen? Ik weet het niet. We houden ons strikt aan de quarantaine en we betalen onze hulp door. Haar oudste dochter heeft gelukkig een bankrekening want haar salaris cash uitbetalen is onmogelijk. Zij kan niet hier komen en wij niet daar. Ik bestel groenten en fruit bij kleine ondernemers die toestemming hebben aan huis te leveren. Beter hen steunen dan alleen de Wong (de AH van Lima). Arjen werkt hard met zijn collega’s om toeristen, beslist kwetsbaar als er onrust ontstaat of als ze ziek worden, het land uit te helpen. Is dat, in combinatie met de maatregelen die de regering treft, genoeg? De nabije toekomst zal het leren. Onze kansen om het land te verlaten zullen er al snel niet meer zijn dus ik hoop dat de corona curve snel afvlakt om vervolgens te dalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s