De ambassade bij ons thuis

Dag vijf van de noodtoestand in Lima en de nieuwe routines beginnen te werken. Het schuurt nog wat hier en daar, zeker nu het internet vertraagt om het enorme gebruik te reguleren. We worden zo maar, pats boem, terug gesmeten naar een verleden dat we ons niet herinneren, dat de kinderen nooit gekend hebben. Gezond en frustrerend tegelijkertijd.

Via mijn netwerk krijg ik gedurende de dag prachtige inkijkjes in het nieuwe normaal zoals vriendinnen dat wereldwijd omarmen. We juichen elkaars oplossingen toe, elkaars initiatieven om er iets van te maken en we leggen onze hoofden op elkaars schouders te neer als het juichen even niet meer gaat omdat de werkelijkheid pijn doet. Vriendschappen die ik al koesterde, krijgen opeens veel meer ruimte want we hebben tijd. Toen ik een blog postte met de begeleidende opmerking dat ik helaas veel zou schrijven de komende weken aangezien ik daar nu veel tijd voor heb, wees een van die inspirerende vrouwen me terecht. Tijd is kostbaar Ceciel, onbetaalbaar. En ze heeft gelijk! Ik probeer die extra tijd dus goed te gebruiken, met positiviteit de dag te beginnen en te eindigen. Mijn vriendin Joan is daarbij een enorme bron van inspiratie. Zij is een van die mensen die zo mooi rechtop door het leven gaat, ondanks dat ze meer dan genoeg uitdagingen op haar bord heeft. Haar man, die net als die van mij intensief betrokken is bij de gevolgen van de crisis, kan niet bij zijn gezin in Spanje zijn. Spanje, waar het aantal Corona casussen zo hoog is . Daar doet Joan haar hardlooprondjes nu binnen de muren rond haar tuin. Om fit te blijven. Bij ons is er te weinig ruimte buiten, dus ben ik, geïnspireerd door haar voorbeeld, yoga gaan doen. Op mijn matje in de slaapkamer. Werkt helemaal prima, de vogels buiten begeleiden me bij het oprekken van mijn onwillige spieren en helpen me mijn ademhaling dieper te maken.

Ongelooflijk hoeveel vogels ik hoor buiten. Ze genieten, houden hele gesprekken met elkaar, fladderen door onze tuin en overstemmen bijna de discomuziek die de buren af en toe keihard opzetten om hun blues te verdrijven. Ik luister naar ze terwijl ik berichten beantwoord, vragen doorsluis naar Arjen, de jongens help met schoolwerk en het huis op orde houd. Hoewel ik natuurlijk niet zelf op de ambassade werk, voelt Arjens werk nu meer dan ooit ook mijn pakkie an. Hij heeft mijn steun nodig want het is zwaar nu. Daarnaast weten vrienden en bekenden me te vinden, koppelen me aan gestrande reizigers in Peru, Ecuador en Bolivia uit hun eigen netwerk. Ik app met wildvreemden, verwijs ze naar de juiste instanties, stel ze gerust en denk mee over manieren waarop ze de tijd door kunnen komen.

Duidelijkheid over vluchten van Amsterdam naar Peru om Nederlanders op te halen, is er nog niet. KLM heeft moeite met het vinden van voldoende crewleden die onder de huidige omstandigheden willen werken en dat is zo ontzettend begrijpelijk. Toen een paar dagen geleden een vlucht van KLM vanuit Amsterdam via Quito naar Guayaquil, niet in Guayaquil mocht landen, liepen de tranen over mijn wangen toen ik Arjen verslagen achter zijn laptop zag zitten. In de uren daarvoor hadden we brieven uitgeprint voor Nederlanders die mee terug zouden vliegen naar Amsterdam. Brieven waarmee ze konden aantonen dat ze met een legitieme reden op weg waren naar het vliegveld. En toen ging die vlucht niet door. Inspanningen van onze ambassadeur en die van de EU mochten niet baten. Achteraf bleek dat de burgemeester van Guayaquil eigenhandig een actie had opgezet om de landingsbaan te blokkeren. Die burgemeester is inmiddels positief getest op Corona. Die twee dingen hebben natuurlijk niets met elkaar te maken, maar wat gunnen we het die Nederlanders in Guayaquil dat ze terug kunnen naar Nederland.

Arjen en zijn collega’s overal ter wereld werken keihard om mensen terug naar Nederland te krijgen. Hun middelen zijn echter beperkt en dat is een frustrerende werkelijkheid. Ik stoor me nogal aan de negatieve opmerkingen die ik in de media voorbij zie komen. ‘Aan de overheid heb je ook niks nu.’ ‘Ambassades doen niks.’ ‘Ambassades zijn niet bereikbaar.’ En dan laat ik de echt grove opmerkingen achterwege, die filteren mijn hersenen uit de brei aan informatie die voortdurend over mijn scherm schiet, snel vergeten. Maar toch. De Nederlandse diplomaten werken net als hun collega’s van ambassades van andere landen, keihard om reizigers waar mogelijk te helpen. Ik zeg het nog maar een keer hier. Ik ben trots op mijn man, op onze ambassadeur Nathalie Lintvelt, die hier nog maar sinds augustus is. Op de overige collega’s op de post hier in Lima, op de consulaten in Bolivia en Ecuador en op al die posten wereldwijd. Iedereen werkt, roeit tegen de stroom op als het kan en als het moet. Soms lukt iets, soms niet. Ze lopen tegen gesloten grenzen en harde muren aan en gaan, met slaapgebrek en zorgen om hun eigen gezin en familie, door. En door.

Terwijl ons huis in een dependance van de ambassade is veranderd, gaat ook het gewone leven door. Toen ik gisteren boodschappen ging doen, kon ik wel huilen van blijdschap toen er weer bloem in de rekken stond. Ik had nog wel een pak thuis, maar durfde niets te bakken. Over negen dagen is Arjen namelijk jarig en ik had besloten de bloem tot dan te bewaren. Met de nieuwe aanvoer heb ik gisteren maar direct een heerlijke cake gebakken, met de rasp van limoentjes die er ook in overvloed waren en blauwe bessen van Peruaanse bodem die er dus ook gewoon zijn. Dat er bloem was, was niet het enige dat me blij maakte in de supermarkt. Eerst was er de wandeling ernaar toe met mijn boodschappentassen. De lege straten, de vogels, vlinders, de aardige soldaten die vanachter hun maskers glimlachen, de aardige winkelbediende die mijn handen bespoot met een ontsmettend roze spulletje, iedereen kreeg een glimlach van me en een gracias dat diep uit mijn hart komt. In de winkel was de sfeer totaal anders dan anders. Hoe vaak heb ik me al niet beklaagd over nare ervaringen bij het boodschappen doen hier in Lima. Nou, ik heb weer hoop voor de samenleving na mijn boodschappen-expeditie van gisteren. Wildvreemden die gedag zeggen, mensen laten elkaar hoffelijk voorgaan, karretjes blokkeren eens niet het gangpad, oudere mensen krijgen een helpende hand toegestoken en zelfs de stem die via luidsprekers oproept tot saamhorigheid, raakte me. Ik stond dus echt bijna te huilen met mijn twee pakken bloem in mijn handen. Van een dankbaarheid die ik heel lang niet meer heb gevoeld.

3 reacties

  1. Wat een ontroerend verhaal. Wij hebben hier in Spanje een fantastische ambassadeur die heel erg zijn best doet om ons goed te informeren en hulp te bieden.
    Ik kijk uit naar uw volgende verhaal en wens u sterkte daar in Lima.
    Met vriendelijke groet, Jeanine Pronk.

    Like

  2. Het is mooi om op de hoogte te blijven. Hoe het is aan de andere kant van de wereld in deze corona tijd.
    Dank je wel Ceciel voor dit bericht je moeder,

    Like

  3. Weer prachtig geschreven, ik heb tranen in mijn ogen.
    Sterkte voor jullie allen in de stressvolle tijd.
    Moest aan jullie denken toen Israël 4 vliegtuigen stuurde naar Lima om Israëliërs op te halen.
    Hopelijk kunnen ook alle Nederlanders naar huis toe.
    Groeten vanuit Jeruzalem

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s