Happy BLEH Dag

Deze blog draag ik op aan een groep vrouwen die verspreid wonen over de hele wereld en waarmee ik momenteel een soort hotline heb. Een van ons, de oprichtster van onze besloten Facebook groep, riep vandaag uit tot Happy Bleh Dag. Aangezien ik het daar hartgrondig mee eens ben, een blog.

Het is dag twee van de nationale quarantaine in Peru en dag zoveel voor de mensen in Italië en in vele andere getroffen landen. Het is verdomde moeilijk allemaal, thuiszitten is tot daar aan toe, niet echt weten voor hoe lang en met welk effect op COVID19, dat is wat het wat mij betreft echt pittig maakt. Het niet weten of dit echt ‘maar’ voor 15 dagen is. En of de curve dan daadwerkelijk voldoende is platgeslagen om het normale leven te kunnen hervatten. Dat is wat het moeilijk maakt.

In Lima is zondagavond de nationale noodtoestand uitgeroepen. Hoewel het hier geen hoogseizoen is, zijn er toch veel toeristen in het land. En waar gereisd wordt, daar tref je Nederlanders. Wij zijn bij uitstek een mobiel ingesteld volk. In de 8,5 jaren dat wij nu in het buitenland wonen, hebben we tijdens elke reis wel Nederlanders ontmoet. Mijn man en zijn collega’s werken keihard om het voor velen volstrekt ongewenste verlengde verblijf in goede banen te leiden. Met KLM wordt overlegd over vluchten, helaas is die optie inmiddels zo goed als onmogelijk geworden. Het luchtruim is gesloten, ook in onze buurlanden. Via een studente die is vast komen te zitten in een hostel in Arequipa, hoor ik hoe het haar en de vele andere Nederlanders vergaat. De angst voor wat wellicht komen gaat, waar zij een eventuele individuele quarantaine zouden moeten doorbrengen wanneer ze ziek worden, het breekt mijn hart. Dan zitten wij hier goed, in Lima in ons eigen huis.

Ondertussen proberen we er thuis het beste van te maken, net als iedereen overal ter wereld in dezelfde situatie. Ik vertel mezelf dat het allemaal nog veel erger had gekund. Zo zijn wij als gezin bij elkaar, dat geldt niet voor iedereen. Zo is de man van een goede vriendin van me aan de andere kant van Europa, ver weg van zijn gezin. Hij werkt daar ook op een ambassade en kan niet, zoals gepland, bij zijn gezin zijn. Artsen en verpleegkundigen overal ter wereld proberen met een tekort aan personeel, bedden en apparatuur zo goed mogelijk voor ernstig zieken te zorgen. Ofwel ze bereiden zich voor op de patiënten die ongetwijfeld in grote aantallen gaan komen, zeggen afspraken en operaties die geen spoed hebben af, richten afdelingen alvast in op wat komen gaat. Wat te denken van de kankerpatiënten die te horen krijgen dat hun behandeling uitgesteld moet worden. Ik weet nog heel goed hoe tergend lang het allemaal leek te duren voordat mijn vader met chemo kon starten. Wat zullen die mensen zich kwetsbaar en angstig voelen. Ik heb vriendinnen die in ontwikkelingslanden wonen waar hooguit 15 IC bedden zijn. Voor een heel land. Je zult er maar ernstig ziek worden tijdens een pandemie.

Tot nu toe heeft iedereen die ik ken ervoor gekozen te blijven waar ze wonen en geen gebruik te maken van de laatste (ontstellend dure) KLM vluchten naar Nederland. Want ja, thuis is toch thuis. Zelfs als dat thuis op een minder goede plek is qua gezondheidszorg of qua veiligheid. Wij hebben kort overwogen of we zouden proberen op een van de laatste KLM vluchten stoelen te krijgen. Het was een kort overleg. Arjen is crisis coordinator op de ambassade en kan hier niet gemist worden (overigens wilde hij zijn collega’s en de gestrande Nederlanders in Peru, Ecuador en Bolivia ook absoluut niet de rug toekeren). En ik wil niet van hem gescheiden zijn zoals de vriendin die ik eerder noemde. Ik heb die keuze, mijn vriendin niet. De gedachte dat hij hier alleen zou zitten te werken, zonder ons als afleiding en zonder mij die hem ‘s avonds laat naar bed stuurt, ik moest er niet aan denken. En wat als hij of ik of de kinderen ziek worden?

Dus we zijn allemaal in Lima. De jongens hebben online les en al vinden ze het programma wat gemakkelijk en kort, ze zijn er dolblij mee. Benjamins leraar stuurt hilarische instructiefilmpjes en laat de kinderen schrijven over hoe ze zich voelen. Thomas heeft echte online klassen en ziet zijn leerkrachten life lesgeven. Dat gaat goed. Arjen werkt van huis uit, daardoor krijg ik vrij veel mee van het leed waar hij mee wordt geconfronteerd. Soms trek ik het echt even niet meer en trek ik me bewust terug. En ik poets, doe de was en strijk, iets dat ik normaal gesproken niet zelf doe. Een fantastische manier om me voor te bereiden op de terugkeer naar Nederland waar ik dat ook weer allemaal zelf ga doen natuurlijk. Onze hulp hebben we naar huis gestuurd met behoud van salaris. Dat laatste klinkt vanzelfsprekend, helaas is het dat niet in Peru. Ik weet van huishoudsters die zich gedwongen zien in quarantaine te zijn bij de familie waar ze werken omdat ze anders zonder inkomen komen te zitten.

Kijk, er zijn dus ook echt goede kanten aan deze situatie! Ik leer weer poetsen en mijn kinderen komen erachter dat dat best veel werk is. Bordspelletjes en vloerpuzzels zijn enorm in populariteit gestegen. Wat ik echt mooi vind, zijn al die mensen die met fantastische initiatieven komen, boodschappen doen voor hen die de deur niet uit kunnen, kaartjes sturen naar eenzame ouderen, ik lees zulke mooie dingen. Als je je ogen opent voor het licht in de duisternis, blijkt daar zoveel meer van te zijn dan wanneer je focust op de paniekberichten en de angstaanjagende scenario’s. Ouders voorzien elkaar van ideeën voor activiteiten thuis, yoga instructeurs geven gratis online les, de zorgverleners die al jaren moeten dealen met bezuinigingen worden eindelijk eens breed en expliciet gewaardeerd. Hetzelfde geldt voor onderwijzers die met spoed de kunst van het online lesgeven onder de knie krijgen. Hebben we er ooit eerder bij stilgestaan hoe cruciaal de toeleveranciers van levensmiddelen zijn? De vakkenvullers bedankt? De mensen achter de kassa bij de supermarkt? We maken allemaal bewust pas op de plaats, denken na over wat anderen voor ons betekenen, over ons leven, over onszelf, kijken onze partners weer eens diep in de ogen, lezen dat boek eindelijk uit, lopen virtueel door wereldberoemde musea en dat blijkt nog leuk ook. Misschien hoeven we niet zo veel te vliegen om iets van de wereld te zien. Wellicht gaan we wat dichtbij en toch zo frustrerend ver weg is nu, meer waarderen?

We gaan door dus, in afzondering maar verbonden met de rest van de wereld. Niet alleen maar samen. Sterker door afstand te houden. Wie had dat ooit gedacht? En ondertussen vullen de longen van Moeder Aarde zich met frisse lucht.

3 reacties

  1. Dank weer Ceciel! Zo is het. Er is veel moois, in het midden van de zorgen. Ik had er niet bij stil gestaan dat de kinderen die hier op openbare scholen zitten vaak afhankelijk zijn van de (gratis) lunch die de school serveert. Dat is vaak de enige fatsoenlijke maaltijd die ze op een dag krijgen. Eén van de redenen waarom men twijfelde om de scholen te sluiten was dat die kinderen dan naar huis zouden gaan waar moeders dan ook thuis moeten blijven óf heel jonge kinderen alleen thuis laten. Thuis blijven is geen optie want dan kan je al helemaal geen eten meer kopen, naar het werk gaan is ook geen optie want die kleintjes thuislaten…hoe dan…
    Nu heeft de Colombiaanse overheid besloten om die kinderen die gratis lunch krijgen, een lunch thuis te laten bezorgen, en ietsjes meer dan alleen voor henzelf. Ik hoop dat ze dat lang gaan volhouden… want dit gaat zeker langer dan twee weken duren. De scholen hier zijn al tot 20 april gesloten, dat zijn al vier weken. Maar je kan dan niet opeens weer terug aan het werk want dan komt die uitgestelde piek opeens keihard terug. Terug aan het werk en naar school zal geleidelijk moeten. Hoe? Dat weet nog niemand. Sterkte lieverd en blijf maar lekker schrijven, jouw schrijfsels zijn voor mij altijd kleine lichtpuntjes, en die hebben we allemaal hard nodig.

    Like

  2. Ceciel,

    De spijker op zijn kop!

    Ongeveer net zo gaat het hier ook in Zuid Frankrijk. Alleen kunnen wij enkel de deur uit met een brief waar een geldige reden is aangevinkt! verder verplicht thuis blijven, geeft heel onaangenaam gevoel!
    Is mijn man nog aan het vliegen (hoop dat hij snel terug kan hiernaartoe) en zit ik hier met de kinderen. Dochterlief is gisterenavond laat nog hier naartoe gekomen vanuit Amsterdam. Heb Nu wel weer alle kinderen om mij heen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s