Julia komt eraan…

Ze heet Julia en ze lijkt een beetje op mij. Net als ik torst ze net wat te veel gewicht mee op haar reis door het leven dat haar op een dag van veilig Nederland naar spannend Tanzania bracht. Ze heeft twee kinderen, al lijken die in niets op Thomas en Benjamin en Julia’s man, Wouter, is beslist niet Arjens papieren versie. Net als ik worstelt ook Julia met het leven van als diplomatiek partner in den vreemde en ze heeft helemaal niks met de club voor trailing diplomatic spouses die vaak – niet altijd overigens – hun status ontlenen aan het werk van hun partner.

Julia is ontsproten aan mijn brein en haar avontuur is losjes gebaseerd op mooie, moeilijke en bizarre momenten die wij meemaakten in Tanzania. Maar vooral ook is haar verhaal door mij bedacht. De afgelopen jaren liep Julia naast me hier in Peru waar ik tegen alle denkbare gesloten deuren en harde muren knalde in mijn zoektocht naar zingeving. Terwijl ik door grijs Lima liep, dacht ik over haar na, over hoe ze op dingen zou reageren, waar ze van zou dromen, wat ze zou willen in het leven en wat ze zou doen met de leegheid van haar bestaan in Dar es Salaam. Julia’s verhaal werd een manuscript van inmiddels 116.539 woorden waar ik nog een paar dagen werk aan heb voordat ik het – eindelijk – durf te versturen naar Elly Godijn, de vrouw achter Godijn Publishing. Hoewel mijn manuscript zeker nog niet perfect was toen ik het afgelopen zomer naar Godijn stuurde, durfde Elly het avontuur met Julia en mij aan. Op 28 november dit jaar wordt mijn boek, samen met dat van negen andere schrijvers, gelanceerd tijdens het Boek10 Event in de schouwburg in Woerden.

Op 21 maart vindt een schrijversdag plaats van Godijn, die dag onderteken ik mijn contract en ontmoet ik de andere schrijvers van de Boek10 van november 2020. Ook zal ik er andere Godijn schrijvers ontmoeten, waaronder een van mijn mede-cursisten fictie bij Editio, Jos Govaarts. Zijn tweede boek wordt ergens de komende dagen gelanceerd. Diep respect heb ik voor al die mensen die net als ik het schrijf-avontuur aan hebben gedurfd. Het is een eenzaam gebeuren waarbij je zelf je ergste vijand bent. Schrappen en schrijven, meer schrappen, peinzen en piekeren, vastlopen en toch weer doorgaan. Vele uren bracht ik door aan een van de hoge tafels van Bodega Dasso, een donker en rustig restaurant bij ons om de hoek. Die tafel is van mij geworden, de obers bieden inmiddels hun excuses aan als de tafel een keer vergeven is aan iemand anders.

De timing van het schrijversevent in maart had niet beter gekund., ik kan het combineren met een bezoek aan mijn ouders precies in de tijd van het jaar dat de tuin gaat uitlopen en de lente zich voorzichtig aankondigt. De tijd waar mijn ouders altijd zo naar uitzien, de winter is niet hun ding. Hoewel, misschien was het nóg fijner geweest als het schrijversevent vorige week had plaatsgevonden, dan had ik meegekund naar een belangrijke afspraak in het UMC. Mijn dappere vader die de grootst denkbare doorzetter is gebleken sinds hij met de diagnose longkanker werd geconfronteerd, kreeg gisteren de resultaten van de CT-scan die drie maanden na het beëindigen van zijn behandeling werd gemaakt. De vorm van kanker die hij heeft, is zeer agressief en wordt meestal te laat gevonden, als behandeling nog slechts levensverlengend kan zijn. Bij mijn vader werd het bij toeval ontdekt toen hij voor ongerelateerde klachten een CT-scan onderging. Voor alle zekerheid had de geriater gezegd. En zo konden de twee primaire tumoren redelijk vroeg ontdekt worden en bleek een agressieve behandeling met als doel genezing mogelijk. Gisteren hoorden we het fantastische nieuws dat de resultaten van de behandeling zo goed zijn als we maar konden hopen. Geen tumorresten, ‘alleen’ bestralingsschade. Hij mag weer door dus,met een voorzichtig ander perspectief. Zonder behandelingen deze keer en met heel veel hoop dat de CT over twee maanden eenzelfde beeld laat zien. Vooral ook met de hoop dat hij de komende weken en maanden meer energie zal krijgen en dat het vertrouwen in zijn lichaam terugkeert.

De komende maanden van herstel voor mijn vader, markeren de laatste maanden van ons buitenlandavontuur. Over een maand of vijf keren we allevier terug naar Nederland. De bouw van ons huis in Den Haag vordert met rasse schreden, we zijn dan ook druk met het opvragen van offertes voor behang- en schilderwerk, het leggen van de vloeren op de slaapverdiepingen en het plaatsen van een tweede badkamer. De tuin heb ik in gedachten al honderd keer aangelegd met veel eenjarige bloeiers. Wat hebben we er zin in!

Aan jullie de belofte meer van me te laten horen in deze blog. Ik heb veel in te halen na maanden van focussen op boek en vader. Jullie hebben nog enkele fantastische reisverhalen te goed voordat ik deze pen neerleg en na ga denken over nieuwe verhalen vanuit Den Haag! Tot snel dus!

3 reacties

  1. Wat ontzettend fijn dat je vader er boven lijkt te gaan komen en wat ONTZETTEND KNAP dat je het niet bij dromen over een boek hebt gelaten (zoals 15 miljoen andere Nederlanders) maar het ook daadwerkelijk geschreven hebt.
    Hulde!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s