Een goede home-leave

Wat is dat, home-leave? En wat maakt een home-leave succesvol? Vrijdagavond vliegen wij van Lima naar Amsterdam voor een home-leave van een kleine vijf weken. Het wordt onze achtste home-leave sinds we Nederland verlieten in 2011. De overplaatsingsverloven tel ik niet mee. Dat zijn home-leave-reizen van de buitencategorie: kort, emotioneel en enorm chaotisch. Onze achtste home-leave dus. En we hebben veel geleerd.

Home-leave december 2013 – Van Israël naar Nederland

Home-leave: wanneer je op kosten van werkgever voor een aantal weken terugkeert naar je thuisland. Niet te verwarren met vakantie.

Dat laatste, het  niet verwarren met vakantie, zal vrijwel iedere expat en iedere emigrant begrijpen. Hoewel home-leave heerlijk, fantastisch en zalig is (genoeg superlatieven?), is het ook een energie-vretende bezigheid. Of beter, een aaneenschakeling van energie-vretende bezigheden. De gedachte achter home-leave is, bij het ministerie van buitenlandse zaken althans, dat je voeling houdt met Nederland. En dat je op adem komt na een mogelijk intensieve periode in het buitenland. Voor ons en voor de kinderen is het ontzettend belangrijk dat we ons Nederlands blijven voelen. Dat we onze familiebanden en vriendschappen onderhouden en dat we op de hoogte blijven van ontwikkelingen in de Nederlandse gemeenschap. Nu is home-leave alleen daar natuurlijk niet genoeg voor. Het volgen van de Nederlandse media, kijken naar het Jeugdjournaal, regelmatig bellen en appen met familie en vrienden is minstens zo belangrijk. En dat alles aangevuld met de nodige collegiale contacten voor Arjen natuurlijk. Het ministerie in Den Haag is immers zijn moederschip. Het op adem komen in Nederland is ook niet onbelangrijk. Peru is mooi en gaaf, Lima is druk en vervuild. 

Zeven jaar geleden gingen we voor het allereerst terug naar Nederland, vijf maanden na de verhuizing naar Tanzania. We maakten alle beginnersfouten. We wilden namelijk iedereen zien (liefst meer dan eens) en reisden daarvoor heel Nederland door. Niet één keer op en neer, maar meerdere keren. Een paar dagen en nachten hier, een paar daar, dan terug naar hier en dan naar een andere daar. Levend vanuit koffers, iedere dag en iedere avond helemaal volgepland. Eten met hem en haar, borrelen met die groep en de avond erna met een ander groepje, koffie met de ene beste vriendin, een etentje met dat stel. Veel eten, veel wijn, veel koffie. Vaak hetzelfde verhaal vertellen:

‘het valt echt wel mee met de veiligheidsproblemen en nee, niemand heeft malaria gehad.’ 

‘De school is zo leuk! En ja, de kinderen spreken al best goed Engels.’

Proberen iedere dierbare dezelfde aandacht te geven. Wat na drie weken non-stop socializen best een uitdaging wordt. Zeker gezien het chronische slaaptekort en de overprikkeling van alle zintuigen.

Omdat we van de home-leave ook een vakantie wilden maken, hebben we een ding steevast gedaan. Tijdens iedere periode in Nederland gaan we ook een of meer weken écht met vakantie. In december/januari een weekje sneeuw, in juni / juli een week of twee met de tent naar Frankrijk. Dat hebben we vanaf het begin goed gedaan. Die vakanties zijn belangrijk voor ons als gezin. We komen tot rust, kunnen alle aandacht aan elkaar geven en zijn de baas over onze eigen agenda. Niemand die ons verwacht. We hebben het geluk dat we het kunnen betalen. Doordat onze vliegtickets (eens per jaar) betaald worden door Arjens werkgever, zijn de kosten te overzien. Hoewel het nog steeds een kostbare aangelegenheid is.

Want de huisvesting tijdens het home-leave, dat is iedere keer een uitdaging. Die allereerste keren gingen we nog voor het logeren. Bij onze ouders vooral. Nu is dat heel gezellig en goedkoop maar… het is ook wel erg intens. Met z’n vieren vormen we een hele invasie in het anders zo rustige en regelmatige leven van onze ouders. Daarbij hebben we dan ook nog eens drukke agenda’s, we lopen in en uit, hebben bergen bagage bij ons en kinderen zijn meestal heel lief en gezellig maar brengen ook best wel wat leven in de brouwerij. Na verloop van tijd moesten we concluderen dat we dat onze ouders niet meer konden aandoen. Niet voor meer dan één of twee nachtjes althans. Vanaf dat moment gingen we op zoek naar betaalbare vakantiehuisjes. Iets wat in het hoogseizoen een hele uitdaging is. In de besloten Facebookgroepen voor Nederlanders in het buitenland, is er altijd wel iemand die op zoek is naar een betaalbaar huisje voor de Kerstvakantie of zomervakantie. De vraag waar je goedkoop een auto kunt huren wordt ook steeds weer gesteld.

Het uitzoeken van dat soort dingen is inmiddels een sport geworden voor Arjen en mij. Dit jaar wordt de auto gehuurd bij Dollar Autoverhuur op Schiphol en we hebben voor drie weken een huisje gehuurd in Ermelo, via Airbnb. Daarnaast verblijven we  op de weg naar en van Frankrijk in twee verschillende vakantiehuisjes in de buurt van mijn ouders, gevonden via Booking.com. Het appartement aan de Franse piste is gevonden op HomeAway. Die drie weken op één plek is wel echt mijn advies aan iedere expat of emigrant die voor het eerst terug gaat naar Nederland. Wat een rust geeft dat in je planning! En voor zover mensen waarvan je houdt dat kunnen, nodig ze vooral uit je in dat huisje op te zoeken. Probeer niet iedere dag in de auto te moeten voor een etentje hier of daar. Zelf koken tijdens die weken in Nederland vind ik sowieso heerlijk! Lekker naar de plaatselijke Albert Heijn, gezonde en vertrouwde maaltijden maken voor de kinderen, ik geniet ervan. Aan tafel aanschuiven bij opa’s en oma’s is ook een feest natuurlijk! Zeker als er een pak vanillevla op tafel staat na afloop. 

Online shoppen voor aankomst in Nederland heb ik inmiddels ook helemaal omarmd. De boodschappen voor in het huisje komen van Appie. De spullen die we mee terug nemen naar Lima worden ook vooruit besteld. De tandpasta en deodorant die hier niet verkocht worden, de Kneipp doucheproducten, ondergoed voor de jongens, nieuwe zwembrilletjes, bepaalde vertrouwde medicijnen, Nederlandse boeken, kleren, het ligt allemaal al klaar bij mijn ouders en schoonouders en kan zo de koffers in. Deze keer nemen we ook twee koffers met schoolboeken mee terug voor de Nederlandse school in Lima. Ook die liggen al op ons te wachten. Veel winkelen hoeven we niet meer in Nederland. Alleen schoenen, die moeten toch even gepast worden. En natuurlijk kaas, appelstroop en hagelslag. 

Na van vele vakanties (zo noem ik het toch liever!) in Nederland uitgeput te zijn thuisgekomen, proberen we tegenwoordig meer rust in te plannen. Dagen zonder afspraken, zonder plannen. Dat is deze keer helaas niet zo goed gelukt. Vrijwel iedere dag staat er wel iets op de agenda. Familie en vrienden, Efteling, kerkbezoek, een oudejaarsfeestje, een balletvoorstelling in de Stopera, een wandeling in het bos, winkelen in Maastricht, naar de film met de jongens, het gaat allemaal gebeuren. We moeten ook allemaal naar de tandarts en deze keer bezoeken we de KNO arts en een orthopeed. Tel daarbij op dat weekje sneeuw in Frankrijk, een bezoek aan Amerikaanse vrienden uit onze Israël-tijd (ze wonen nu in Duitsland) en een bezoek aan vrienden in Genève… Word je al moe als je eraan denkt?

Ja, ik word ook al moe als ik eraan denk. Maar vooral heel, heel erg blij! De koffers zijn al half ingepakt. Heel handig dat het hier zomer is en de winterkleren dus ingepakt kunnen worden zonder setjes achter de hand te hoeven houden voor de laatste dagen voor vertrek. Het fototoestel is opgeladen, nieuwe boeken zijn gedownload op mijn e-reader en voor de kinderen ligt er een stapel boeken klaar om mee te nemen. Back-ups van foto’s zijn bijgewerkt (want stel toch eens dat er een mega aardbeving plaatsvindt tijdens ons verlof, ik ben wel een beetje een controle-freak wat dat betreft!). De diepvries raakt iedere dag een beetje leger. 

Dus jawel: Nederland, tot zaterdag!

2 comments

  1. Succes met de laatste voorbereidingen en een goede vlucht!

    Ik ben vandaag vanuit Berlijn naar NL gereden, idd met gemengde gevoelens. Leuk om iedereen weer te zien, maar ik weet nu al dat het 8 super drukke dagen gaan worden! M’n zoon van 7 ziet er vooral tegen op… (dan zegt iedereen wat ben je groot geworden, hoe gaat t met je en zeg eens iets in t Duits) ik snap t wel…
    Maar t wordt vooral genieten😊

    Like

  2. Hi Ceciel, Arjen en de boys.
    We wensen jullie een hele fijne tijd in Nederland toe. Ik herken het wel, jou verhaal.
    Ik heb er inmiddels ook een goede middenweg in gevonden.
    Hele mooie Kerstdagen en alle goeds voor 2019
    Love
    Russ en Joke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s