Back to life

Veertien pillen per dag, twee weken lang. Ik ben er goed ziek van geweest. Daaraan voorafgaand had ik al weken last van allerlei nare klachten. Vandaag is dag één zonder pillen. Ik heb genoeg antibiotica gehad voor een jaar of tien! Met probiotica probeer ik mijn darmen te laten herstellen, die hebben het zwaar te verduren gehad. Mijn maag krijgt nog een maand rust door middel van een dagelijkse maagzuurremmer.  En dan zit het er hopelijk op, de ellende met de Helicobacter Pylorie bacterie.

De afgelopen twee weken en de daaraan voorafgaande periode, herbergen alles wat ik haat aan Peru en alles wat ik geweldig vind aan ons leven hier. Het hele diagnose traject hangt aan elkaar van de frustraties. Want. Waar ga je naartoe als je geen huisarts hebt maar wel last hebt van vage, rare klachten? In Peru wend je je in principe direct tot een specialist. Mijn maag dit raar en ik had een extreem droge mond, een vieze smaak en een uitbarsting van aften. Voor mij allemaal heel ongebruikelijke klachten. Mijn menstruatie (excuses heren!) was ook totaal van slag. Overgang? Of toch iets anders?

Via via kwam ik in contact met een arts die zichzelf huisarts noemt. Ik bracht hem een bezoek op een van de eerste echt zonnige dagen sinds de lange, grijze winter. De man zat achter een groot en hoog bureau, ik zat op een veel te lage stoel tegenover hem. Mijn hoofd kwam nauwelijks boven het bureaublad uit, terwijl hij op me neer keek vanaf de andere zijde. Hij hoorde me aan, keek even peinzend voor zich uit en concludeerde twee dingen:

‘Overgang, beslist.’

‘En je bent een beetje depressief, vind je ook niet?’

Mijn mond werd geen blik waardig gekeurd. Niets werd gecontroleerd. Nee, de arts kon een diagnose stellen door naar me te luisteren. Mijn vermeende depressiviteit – ik weet wel hoe dat voelt – ontkende ik. Ik voelde me vooral emotioneel instabiel door de pijn in mijn mond die dag en nacht in brand stond. Ik had juist wat super fijne nieuwe vriendinnen gemaakt waarmee ik niet alleen echte gesprekken kan voeren maar waarmee ik ook hartelijk kan lachen over het diplomatieke circus waarin onze mannen werken en waarin ons sociaal leven zich afspeelt. Eigenlijk had ik juist het gevoel dat ik mijn leven aardig op de rit had.

Maar de dokter wist het beter. Hij onderbouwde zijn diagnose door zijn vrouw en haar levensstijl te vergelijken met de mijne. We hebben allebei kinderen op een internationale school, wonen in dezelfde buurt en hebben kinderen in dezelfde leeftijd. Maar zij is Latina. Net als de meerderheid van de moeders op onze school en op alle andere scholen hier. We komen, zo stelde de arts, van verschillende planeten. Zullen nooit vriendinnen worden. Veel Europese of Amerikaanse vrouwen kom je hier niet tegen. Eenzaamheid ligt op de loer. Tel daarbij op de vervuiling en de lange klamme winter en je hebt een kant en klaar recept voor depressiviteit.

Ik ging de deur uit met een recept voor iets dat me weer gelukkig zou maken. Terwijl ik over de stoep langs de golfbaan terug naar huis liep, belde ik mijn moeder. Was ik depressief zonder het zelf door te hebben? Moest ik die medicijnen toch maar nemen? Ik ging aan mezelf twijfelen. We hebben een pittige tijd gehad doordat het in Nederland niet zo goed ging met mijn vader waarmee ik een hele hechte band heb. De afstand viel me zwaar. Daarnaast had Benjamin een nare maagbacterie gehad waar hij niet alleen lichamelijk (hij viel zelfs af) maar ook emotioneel een aardige klap door heeft gehad. Een van mijn beste vriendinnen stond op het punt te verhuizen naar Mexico. Maar… daar buiten had ik juist zo veel leuke vriendinnen! Ik hoef nooit alleen te zijn, er is altijd wel iemand om een kop koffie mee te drinken of mee te lunchen. Regelmatig ontmoeten we elkaar ook ’s avonds. Met een groep vriendinnen in een bar of met partners om samen te eten. We hadden een paar leuke tripjes in het vooruitzicht. Mijn vaders gezondheid lijkt wat te stabiliseren. We gaan Kerstmis vieren in Nederland. Mijn boek wordt steeds beter en interessanter.

Ik, depressief?

Thuis ging ik dat gelukkig-makende medicijn maar eens Googelen. In Nederland wordt het ook wel voorgeschreven, maar slechts als andere opties hebben gefaald. En niet bij depressiviteit maar bij epileptische aanvallen en ernstige migraine.

Alles in mijn schreeuwde: niet doen! Er is iets anders aan de hand!

Steeds vaker moest ik denken aan Benjamins maagbacterie. Misschien had ik die ook wel? Zouden mijn klachten daardoor veroorzaakt kunnen worden? De huisarts – op zijn visitekaartje stond overigens dat hij maag-lever-darm chirurg was – dacht van niet. Depressiviteit en overgang, appte hij me, komen vaak samen voor. Neem die medicijnen, je zult je een ander mens voelen. Ik drong aan op een ontlastingsonderzoek. Uiteindelijk ging hij daar in mee. Zonder enige verwachting want de helicobacter pylorie bacterie loop je meestal in je kindertijd op. Ik was er enkele jaren geleden al eens op getest en toen was de uitslag negatief. Maar vooruit. Doe maar een test.

In Peru kun je zo’n test zonder verwijzing zelf aanvragen en regelen. Een koerier komt het monster ophalen, je betaalt hem cash voor zijn dienst en voor het lab. Een dag later krijg je per e-mail de uitslag.

‘Positivo.’

Wat volgde was een gesprek met mijn huisarts – via WhatsApp. Heel normaal hier. Arme artsen. Op mijn telefoon verscheen het recept. In drie opeenvolgende WhatsApp berichtjes. Twee weken lang, twee keer per dag, twee soorten antibiotica in hoge doses. Plus twee keer per dag een maagzuurremmer. Oh ja, drie keer per dag Bismutol. Daar had ik nog nooit van gehoord maar dat was, zo meldde hij, om de bijwerkingen te temperen. Want: veel mensen maken de kuur niet af omdat ze zo ziek worden van de medicijnen.

Fijn vooruitzicht.

Fast forward. Ik stelde de behandeling uit tot na een logeerpartij van twee studenten van de Amerikaanse school in Montevideo. Daarna stelde ik het weer uit tot na het Thanksgiving weekend dat we hoog in de Andes zouden doorbrengen. Maar daarna moest ik er wel echt aan beginnen. Anders zou ik met een berg medicijnen het vliegtuig instappen naar Nederland.

Dus voor het Thanksgiving weekend stapte ik onze apotheek binnen. Met de trits WhatsApp berichten in de aanslag. De dames achter de toonbank sloegen hun hand voor de mond en stelden voor dat ik die Bismutol alleen zou slikken bij maagklachten of diarree. Ik nam toch maar voor de zekerheid alles mee wat de dokter me had voorgeschreven. In een wit plastic zakje werden de pillenstrips geordend met elastiekjes. Geen informatie over moment van innemen, over te verwachten bijwerkingen of wat dan ook. Bij het afscheid kreeg ik een knuffel van een van de verkoopsters. En als ik erg ziek ervan zou worden, moest ik maar terugkomen. Dan hadden ze nog wel iets anders om me te helpen.

Google leerde me dat de Bismutol wel degelijk bij de quadruple therapie hoorde die ik ging volgen. Maar ook dat die vaak juist de bijwerkingen verergert. Toen ik een paar uur na de eerste zes pillen ziek werd, verbaasde me dat totaal niet. De eerste week bracht ik in bed door. Ik bespaar jullie een beschrijving van de bijwerkingen.

Tot zover de frustraties en het gedoe. Wat mistte ik mijn Voorburgse huisartsen en de apotheek daar. De duidelijke uitleg, het niet zelf hoeven Googelen omdat de apothekers, nou ja, apothekers zijn en geen verkoopsters zoals hier.

Maar, zoals ik al zei, de afgelopen weken waren niet alleen frustrerend. Want, en dat vind ik enorm bijzonder, het ziek zijn, op bed liggen, al die ellende, het maakte ook weer eens enorm zichtbaar hoe gezegend we zijn. De vriendinnen die dagelijks checkten hoe het ging. Me aanspoorden toch af en toe naar buiten te gaan. Ik met m’n bleke gezichtje aan de thee, af en toe naar de wc’s rennend, terwijl zij me over de tafel heen hun hand en de nodige afleiding boden. De vriend van El Tulipan waarmee ik werk aan het schoolplan voor de Nederlandse school. Hij stuurde me regelmatig een hart onder de riem. Telde mee af. Die dames van de apotheek die misschien weinig kaas gegeten hebben van de producten die ze verkopen maar die me dus wel die knuffel gaven. De ober van mijn vaste schrijfplek die naar buiten gesneld kwam toen ik als een halve zombie voorbij gesloft kwam, op weg naar de supermarkt. Hoe het met me ging? Dat ze me misten op mijn vaste plek aan de hoge tafels. Of mijn boek af was wellicht? Mijn onmisbare empleada, Katty. Die alles deed wat ik  niet kon doen, inclusief grapjes maken met de jongens na school.

En vooral: Arjen, Thomas en Benjamin. Mijn absolute rotsen in de branding. De kopjes thee op bed, de bakjes yoghurt, de bloemen naast mijn bed, de WhatsApp berichtjes vanuit schoolbus en ambassade. De onvoorwaardelijke liefde en steun die ik nodig had om de kuur af te maken. Want dat is dus wel mooi gelukt! In de tweede week werden de bijwerkingen minder ernstig en kon ik wat gemakkelijker de deur uit. Afgelopen weekend brachten we zelfs, zoals gepland, door in Paracas waar Arjen met onze vriendin Morgan als team meedeed aan de triathlon. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf voor hen, terwijl ze zwommen, fietsten en hard liepen onder de brandende zon. Hard schreeuwen blijkt enorm lekker te zijn als je misselijk bent.

90c4f37b-97a1-4575-ab13-2dc54a44e724

En nu zit ik dus weer op  mijn vaste schrijfplek in Bodega Dasso. Ik werd nog net niet met een knuffel ontvangen. De obers waren dolgelukkig dat ik er weer ben en dat mijn boek nog niet af is. Afgelopen week had ik – misselijk en alles – een feedback gesprek met mijn schrijf-coach. En hoewel het verhaal af is, mag ik nogmaals het hele boek doorakkeren voor een aantal laatste edits die ik wil maken voordat het document naar mijn fantastische agent – Editio – mag. Met mijn Hierba Luisa en glas water zit ik dus voorlopig weer achter mijn laptop. Met uitzicht op de bewakers die af en aan lopen in de straat, de geldwisselaars die in groepjes van minstens tien rondhangen bij de pinautomaten. De chauffeurs van de dikke SUV’s die rondjes rijden, wachtend op een parkeerplaats waar ze op hun werkgever kunnen wachten.

ik geniet met volle teugen!

4 comments

  1. Lieve Ceciel, allereerst… wat ontzettend heerlijk dat het er nu op zit! Hopelijk blijft dat rotbeest weg. En… wat heb je het prachtig opgeschreven. Wat zijn er toch een harken van dokters. Buitenlandse in Latijns-Amerika, automatisch integratieproblemen en dus depressie… terwijl ik hier heel weinig Nederlanders ken die moeite hebben met integreren. Je zou bijna de naam van die dokter erbij zetten met als berichtje: NIET HEEN GAAN. Alleen al de setting met een hoge stoel voor hem en een lage voor jou laat zien hoe hij zelf in elkaar zit – minderwaardigheidscomplexje misschien? Was het soms een heel klein manneke? (oeps nu doe ik net als hij meteen generaliseren). Moeite met details over hoe dingen gaan, ja dat wel, maar dat is van een heel andere orde! En gelukkig heb jij, zo te lezen, aan een goede sociale omgeving geen gebrek, zowel thuis als buiten huis. Nu vieren dat je klaar bent met de ellende, je klaarmaken voor een hopelijk heerlijke reis naar je familie en al het moois wat het nieuwe jaar hopelijk voor je in petto heeft – inclusief de ongemakken van Lima…. Een dikke knuffel!

    Like

    • Ja! Helaas klopt het vooroordeel: klein mannetje inderdaad! En Latijns Amerika is best te doen, toch? Hoewel ik denk dat Colombianen wel wat hartelijker zijn (maar daar krijg je dan gelijk de overblijfselen van de Farc bij cadeau en de narco-routes…). Dikke knuffel! Dank voor je steun!

      Like

      • Hoi, ik heb al van meerdere mensen gehoord dat Colombianen tot de leukste en liefste mensen ter wereld behoren. De narco en Farc daar merk ik echt eigenlijk niets van, behalve een absolute afkeer van alles wat naar drugs ruikt. Hier op grote hoogte geen coca-thee in de hotels zoals in Arequipa, want Coca lijkt op drughandel… Ik vind het prima te doen. Tuurlijk mis je Nederland soms maar in Nederland zou ik Colombia missen hoor! Dikke knuffel!

        Like

  2. Jeetje Ceciel. Wat een lijdensweg was dat zeg. Mooi verwoord verhaal en ik ben blij voor je dat je die vervelende periode achter je hebt. Ik kijk ook uit naar je boek.
    Hier is alles goed. Wij hebben ons huis in de verkoop en hebben een caravan gekocht. Het plan is om met de caravan voor onbepaalde tijd door Australië te gaan trekken. In februari komt onze nieuwe trek auto en dan hopelijk gaat de verkoop opk lukken. We hebben er zin in.
    Hele fijne tijd met je mannen in Neferland.
    Fijne kerst en alle goeds voor 2019 xxc
    Love Russ en Joke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s