La Merced – zoveel onbenutte potentie!

We hadden ons ingesteld op zeven, acht, misschien wel negen uur door het verkeer ploeteren. Het werden er zes dankzij de lokale en regionale verkiezingen. Peru was voor de duur van de verkiezingen drooggelegd en blijkbaar bleef iedereen dan maar thuis. Onderweg zagen we lange rijen bij de stemlokalen en er werd overal op straat gegeten. Op vele marktpleintjes stonden lange tafels met banken waaraan gebroederlijk gegeten werd. Het was wel opvallend rustig overal. Niet van de typische Peruaanse luidruchtigheid. Die vraagt blijkbaar om een stevige pisco sour of chilcano.

In december is het een jaar geleden dat we onze prachtige reis door Ecuador maakten. De groene pracht van dat land staat me nog steeds helder voor de geest, evenals de gastvrijheid van de bevolking. We kozen om allerlei redenen ervoor onze voorjaarsvakantie in Peru door te brengen terwijl vrienden naar Argentinië, Brazilië of Costa Rica vlogen. Een van die redenen was dat we zo graag net zo verliefd op Peru willen zijn als dat we dat op Ecuador werden vorig jaar. De streek waar we voor kozen, de zogenaamde selva central, leek beslist de potentie te hebben onze harten te veroveren.

En jawel! Na een uur of vier rijden, werden we totaal overdonderd door de natuur. Daarvoor hadden we een hoge bergpas getrotseerd op 4.800 meter hoogte en hadden we het droge woestijnlandschap dat Lima omsluit, zien overgaan in een steeds groener wordende wereld. Een uurtje voor La Merced reden we officieel de jungle in. De geluiden die de auto indreven die laatste kilometers die we langs een verrassend gezwollen rivier aflegden, maakte het junglegevoel compleet. Vogels, insecten en onzichtbare aapjes zingen en schreeuwen vrijwel onophoudelijk. Een prachtig concert.

Onze lodge, de Gad Kha Kum – El Mensajero lodge, ligt een stukje voor de stad La Merced. We vonden hem gemakkelijk en konden ons al snel installeren in onze cabin. Twee slaapkamers en een badkamertje en een heerlijke veranda. De cabins liggen verspreid in een prachtige exotische tuin. De jungle aan je voeten. In het midden ligt een groot met riet gedekt overkapt terras dat als ontbijtzaal dienst doet. Dat de lodge niet al te best georganiseerd is, vermoedden we al aangezien de eigenaresse ons nooit echt duidelijkheid had verschaft over de prijs per nacht. Pas op de dag van vertrek werd dat duidelijk. Te duur. Niet onbetaalbaar of zo maar de prijs staat niet in verhouding tot de kwaliteit. En nee, ik snap ook niet waarom we geboekt hebben zonder de prijs te weten. Misschien omdat de alternatieven er beroerd uitzagen of erg duur waren (en inderdaad duurder dan deze lodge al scheelt het niet zo heel veel).

Maar niet getreurd. La Merced is schitterend! We sliepen heerlijk met al die exotische geluiden om ons heen. De cabin was vergeven van de vliegende mieren en torretjes en een verdwaalde sprinkhaan zat angstig in de badkamer. We dichtten enkele gaten in de muren met wc-papier en zetten tassen op de gaten in de vloer. De muggen bleven gelukkig buiten. En dat terwijl het stikt van de muggen hier. De natural spray van Care Plus haalt hier niets uit getuige het rode bobbelende slagveld op mijn armen en benen.

De volgende ochtend wilden we naar de waterval El Tirol lopen. Op de parkeerplaats gingen we met de muggenspray aan de slag en daarbij ontdekte Benjamin een gek zwart bolletje in zijn been. Zijn eerste teek. Waarschijnlijk de vorige dag opgelopen tijdens een wandelingetje naar een andere waterval bij de lodge. Shit. Terug naar de lodge waar we twijfelden tussen zelf verwijderen of naar de dokter. De huid rondom de teek was rood en pijnlijk. De teek lostte het probleem deels op door Benjamin op eigen initiatief te verlaten. Tegen die tijd hadden we al besloten toch maar even langs de plaatselijke kliniek te gaan. We hebben immers geen idee van de ziekten die teken hier verspreiden.

De eigenaresse van de lodge die ons maar niet kon vertellen wat de prijs per nacht is, wist ons wel te vertellen dat er geen teken voorkomen in deze jungle en de dokter in San Ramon was een van haar beste vrienden, tevens de beste arts in de weide omtrek. Dat laatste kan ik niet bevestigen, noch ontkennen. Deskundig kwam hij wel over. Hij controleerde of de teek niet per ongeluk iets had achtergelaten en ontsmette het wondje. Voor de zekerheid namen we toch maar antibiotica mee. Mocht Benjamin later deze week klachten krijgen, zijn we goed voorbereid. Er zitten overigens heel veel teken hier in de jungle. Dus mocht je ooit deze kant op gaan… kleed je erop!

Aangezien de temperatuur inmiddels behoorlijk opliep, lieten we El Tirol maar zitten. In plaats daarvan bezochten we een vlindertuin annex shelter voor dieren die gered zijn van de illegale handel. Deze tuin is ooit opgezet met ontwikkelingsgelden uit Nederland. Hoewel het allemaal wat armoedig aandoet, was het een leuke activiteit. We zagen schitterende vlinders die in een aardig ruime, met doeken afgeschermde habitat leven. De weeïge geur van rottend fruit was wat te veel voor de vele huilende baby’s en peuters. Mooi was het wel. In de te kleine kooien buiten de vlindertuin, huisden allerlei soorten aapjes, wat kleine katachtigen, een wild zwijn met de illustere naam pumba en een familie schitterende papegaaien.

Na dit tropische uitstapje was het tijd voor de lunch. We besloten ons geluk te wagen bij het restaurant van de dure, niet-geboekte eco-lodge. De avond ervoor aten we beroerde pizza en een vegetarische pasta met kip (ooooooh disculpe, disculpe!). Dit moest beter zijn, dat kon niet anders. Helaas. Ook hier werd een gebrek aan kook-kunst verdoezeld met heel veel zout en heel veel kaas. Jammer. We hadden even overwogen onze laatste nacht van aanstaande vrijdag door te brengen. Maar de ook ter plaatse exorbitante kamerprijzen in combinatie met de slechte keuken deed dat plan in rook op gaan. We moeten nog steeds beslissen waar we de laatste nacht gaan slapen…

De rest van de middag brachten we door bij een koffie winkel waar de productie van hoogwaardige koffiebonen wordt uitgelegd en waar ze een uitstekende cappuccino maken. Een aanrader, deze Green Gold Coffee. Jammer dat er verder geen gasten waren.

En dat was wel een beetje het overheersende gevoel. Deze streek heeft een enorme potentie, maar die wordt nauwelijks benut. Slechte hotels en lodges die bijna niet onderdoen aan het Hilton in Paracas qua prijzen. Slechte restaurants en weinig marketing om de mooie wandelingen die je hier kunt maken aan te prijzen. Decennia geleden vestigden de eerste Duitse settlers zich in dit deel van Peru. Om zich na niet al te lange tijd uit de voeten te maken. Zij zetten hun reis voort en bouwden hun leven in den vreemde op in Oxapampa en Pozuzo. Waar geen muggen voorkomen vanwege de hoogte. We zetten onze reis vandaag voort. Naar Oxapampa en Pozuzo dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s