Vakantie – keuzestress in Peru

Het is een terugkerend fenomeen. Wat gaan we doen? Tijdens de voorjaarsvakantie, met Allerheiligen, Thanksgiving en laten we het ook alvast over Semana Santa hebben. Oké, dat is pas in april maar ja, wat we nu niet doen kunnen we dan wellicht doen. Toch?

Ik denk dat die belachelijk luxe keuzestress bekend is bij veel expat gezinnen. De drang naar reizen, naar ontdekken, naar avonturen in onbekende landschappen, is toch vaak wat ons naar het buitenland heeft gedreven. Voor ons is dat in ieder geval een van de redenen geweest dat we het vertrouwde Nederland hebben verruild voor steeds weer een nieuwe plek. In Nederland, zo stel ik me dat althans voor, neem je tijdens een lang weekend de tijd voor een wat uitgebreider bezoek aan opa en oma. Of voor het doen van de uitgestelde klusjes in en om het huis. Voor het eindelijk eens snoeien van de tuin. In Peru (of hiervoor in Israël en daarvoor in Tanzania), roept het perspectief van een lang weekend steevast de behoefte tot reizen op.

Iemand stelde eens de vraag, waarom toch altijd dat reizen? Waarom moet er steeds iets in de planning zijn? Ben je dan niet voortdurende op de vlucht? Kunnen jullie niet meer gewoon ‘zijn’. Op de plaats rust.

Dat zette me wel even aan het denken. Want dat ‘op de plaats rust’ klinkt als iets van lang geleden. Komt het doordat ik geen reguliere betaalde baan meer heb met deadlines en afspraken, targets, grensverleggende meetings? Verlang ik daardoor niet meer zo naar dat ‘zijn’? Maar al zijn mijn dagen niet meer gevuld met de dagelijkse ritten van en naar mijn werk en al zijn mijn deadlines ‘slechts’ zelfopgelegde doelstellingen over aantallen gereviseerde pagina’s van mijn boek, toch voelt mijn leven alles behalve leeg of saai. En stress ervaar ik, ondanks het ontbreken van die door een werkgever opgelegde verwachtingen en eisen, echt nog wel. Meer dan genoeg zelfs. Het weekend heeft dan ook nog steeds waarde, ook voor mij.

En voor Arjen is er wel degelijk die stevig gevulde werkweek. Sterker nog, hij maakt heel wat meer uren en langere dagen dan ik me meen te herinneren van Den Haag. Hij heeft beslist behoefte aan rust, maar zoekt dat, zoals altijd, eerder in actief zijn dan in stilzitten. En laten we elkaar daar nu zo in vinden. We zijn gewoon graag actief. En wonen in een land dat zo uitgestrekt is, in een regio waar velen gretig backpackend rondreizen, tja, dat doet ons inderdaad steevast verlangen naar avontuur. De Lonely Planets liggen bij ons redelijk standaard op tafel en we zijn goed geworden in het vinden van mooie plekjes die daar niet eens in worden beschreven.

Bovendien: ‘zijn’ kunnen we heel goed. Bij voorkeur in de natuur. En die ontbreekt ten ene male hier in Lima.

Het niet hebben van familie in de buurt, zorgt beslist voor een zekere ruimte in de agenda. Een sociaal leven hebben we natuurlijk ook hier. Maar dat concentreert zich toch veelal op doordeweekse avonden. En in die lange weekenden gaat eigenlijk iedereen op pad.  Bovendien, de jaren dat we hier in Peru wonen, geven ons de unieke kans dit land en de regio goed te leren kennen. Het is maar de vraag of Arjen en ik hier ooit terug zullen keren als we eenmaal terug zijn in Nederland. Financieel is dat dan een flinke uitdaging. Bovendien weet ik nu al dat we dan weer enorm zullen genieten van kampeervakanties in Frankrijk en Italië.

Volgende week hebben de jongens hun langverwachte voorjaarsvakantie. Nu vermoed ik zo dat we die in Nederland ook wel zouden aangrijpen voor een korte vakantie. Maar hier is het toch wat ingewikkelder, gevoelsmatig althans. De tijd van het jaar bepaalt wat kan en wat leuk is. Nu is oktober wat dat betreft een gemakkelijke maand. Nog geen regenseizoen in de bergen, nog niet te heet langs de kust. Alles kan. Althans, de reisafstanden en de kosten van vliegtickets niet meegerekend. Hoe kies je dan als er zo ontzettend veel mogelijk is?

Zo dachten we over een vlucht naar de ongerepte stranden in het noorden. Misschien zijn er nog wat late walvissen te spotten. Of terug naar de heilige vallei en Cuszco. Genieten van het glooiende groene tapijt op hoge hoogte. De dorpjes, de door de Inka’s achtergelaten ruïnes. Een weekje aan de maagdelijk witte stranden langs de Caribische Zee? Een city trip naar Buenos Aires? Waarom niet naar Curaçao, een stukje Nederland maar dan een beetje dichterbij? We dromen en Googlen gretig. Tot we – vrijwel steevast – de kosten van de vliegtickets de doorslag laten geven. Voor een week vakantie in het vliegtuig stappen blijft voor ons iets onnatuurlijks. Niet dat we het nooit doen, maar het voelt altijd wat dubbel. Vooral nu we in december een lange en dus dure vakantie in Nederland en Frankrijk hebben gepland, moet de voorjaarsvakantie met minder mooi zijn.

Maar wat hebben we weer een mooi en betaalbaar plan in elkaar gedraaid! We gaan met de auto de hoge jungle verkennen. La Merced, Oxapampa, Pozuzo en Tarma. In een week vier plekken die redelijk dicht bij elkaar liggen, maar ons toegang bieden tot telkens weer net wat andere mooie plekjes in de jungle. Bergen, natuur, zon. Ik ben benieuwd naar Pozuzo, de eerste Duits-Oostenrijkse settlement in Peru waar de bewoners hun Europese roots in stand houden. We verblijven er in een heus Gasthaus en de eigenaresse heeft ons een heerlijke apfelstrudel beloofd. We kunnen niet wachten.

Een kleine uitdaging is het feit dat Arjen zaterdagavond pas thuiskomt na een werkreis naar Miami en Den Haag. De ochtend erna zullen we vroeg moeten vertrekken willen we bij daglicht La Merced bereiken. Dat mensen dat soort idiote planningen niet van ons begrijpen, dat begrijp ik volledig. Maar degenen die ons al langer kennen, weten dat we wel vaker dit soort krankzinnige plannen hebben weten te volbrengen. Met veel lol en plezier. Anders zouden we het wel laten natuurlijk.

Werken we zo een Peru Bucketlist af? Dat gevoel heb ik niet. We hebben wel een soort wensenlijstje, maar dat lijstje is enorm beweeglijk. Landen en plekken staan erop en gaan eraf. Al naar gelang de verhalen die we horen van andere gekke avonturiers. Sommige reizen zijn gemakkelijker te realiseren dan andere. Het regenseizoen is bijvoorbeeld een belemmering als het gaat om het bereizen van Bolivia. Bolivia vraagt gewoon om meer tijd, we zouden dat graag met de auto willen doen. En dat gaat gewoon beter in juli en augustus terwijl de kinderen dan relatief kort vakantie hebben en Arjen in die periode minder lang weg kan van de ambassade.

Zonder vaste bucketlist is het ook gemakkelijker genieten vind ik. Het moet niet, dat reizen. Het mag. En als we uiteindelijk die rondreis door Bolivia niet hebben kunnen maken, de wereld vergaat niet. Dat neemt niet weg dat ik me enorm verheug op dat stukje Peru dat we volgende week gaan ontdekken! Ik zal erover schrijven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s