Operatie poes / Helicobacter Pylori

Hij kwam bij ons wonen toen Thomas net geboren was. Een van de vele met zorg verpakte knuffelbeesten die mij op het kraambed werden aangeboden. Thomas taalde niet zo naar knuffelbeesten. Niet als baby, later evenmin. Dus toen Benjamin geboren werd, verhuisden een aantal knuffelbeesten naar zijn bed. Poes moet een van de uitverkorenen zijn geweest. Benjamin sloot hem in zijn armen en in zijn hart.

Poes heeft al heel wat meegemaakt. Hij verhuisde naar Tanzania, naar Israël en naar Peru. Hij ging mee op safari – ik geloof dat hij vooral Selous fantastisch vond. Hij bezocht Zanzibar, ging mee naar school en naar de dokter. In Israël sliep hij een nachtje in het kinderziekenhuis. Hij bezocht Petra in Jordanië, overleefde een onheilspellende nacht op een bergrug in Dana National Park waar Benjamin, met poes onder de arm met de rest van de familie naar de auto vluchtte uit angst voor het onweer dat om ons heen insloeg. Poes heeft zelfs een raketaanval meegemaakt. Onder de arm ging hij mee de kelder in. Als een van de eersten verliet hij ons huis in Herzlyia om zijn intrek in een hotel te nemen, enkele dagen voor de verhuizing naar Peru. Hij kent de huizen van de opa’s en oma’s in Nederland, hij kan naar het schijnt skiën als de beste en houdt net als zijn baasje van Frankrijk. Inmiddels begrijpt hij wat woorden Spaans en heeft hij Peru in zijn hart gesloten.

Poes hoort dus bij onze familie. Zijn vacht is niet meer zo wit als voorheen, maar verder heeft hij tot nu toe, ruim elf jaar lang, de tand des tijds doorstaan.

En toen was daar het vocht. Het vocht waarvan wij dachten dat we wel wisten wat dat was. Tanzania was vochtig. Israël was vochtig. Lima is echter de ongekroonde maar onbetwiste koningin der vochtige plekken op aarde. Met name Lima in de winter. Na de beschimmelde broekriemen en cocktailjurkjes, de weggegooide schoenen die onherstelbaar beschimmeld bleken en de aan elkaar geklonterde kruiden, is poes het eerste ernstige slachtoffer van het vocht.

Precies in een periode in zijn leven dat Benjamin poes meer dan ooit nodig heeft, bleek poes een hard gezwel in een poot te hebben. Dat gezwel werd vanavond gevonden terwijl ik voorlas uit Koning van Katoren, waar Stach bezig was zijn tweede opdracht te vervullen. Terwijl de Granaatboom in Wapenfelt werd geveld, palpeerde Benjamin de poot van poes. De tranen waren niet te stuiten. Niet alleen heeft onze lieve Benjamin een gemene bacterie in zijn maag die hem buikpijn en andere ellende bezorgt, ook is zijn trouwe metgezel ziek.

Er zat niets anders op. Poes moest onder het mes. En wel meteen.

Noem me een moeder die geen poppendokter is, of chirurg van knuffelbeesten. Al ben ik meer dan 11,5 jaar moeder, ik heb nooit eerder hoeven opereren op een knuffelbeest. Wellicht is mijn beperkte ervaring te wijten aan het feit dat ik moeder van twee jongens ben? Gelukkig heeft mijn moeder ooit voorzien, toen ik op kamers ging, dat ik wellicht ooit een knuffelbeest zou moeten opereren. Het naaimandje dat ik 28 jaar geleden van haar kreeg, heeft ook vele verhuizingen overleefd. Het mandje is weinig geopend. Er liggen reserveknopen in van vergeten kledingstukken en de naalden, kopspelden en veiligheidsspelden vertonen roestplekken. Maar ze zijn nog scherp en er is wit garen.

Uit de poot van poes kwam een vreemdsoortig gazen netje te voorschijn met tot een keiharde klomp aan elkaar geklonterde witte balletjes. De balletjes zorgden ooit voor dat lekkere wriemelige gevoel bij het knijpen in poes z’n poten. In de andere poten zijn ze nog helemaal in orde, de zakjes vol knisperige balletjes. Maar deze ene klont moest eruit. Een ooit witte sok heeft het achtergelaten gat opgevuld en met secure steken – heeft mijn  moeder me dat ooit geleerd? – heb ik de poot gehecht. Poes heeft nu een flink litteken. Zoals Benjamin er inmiddels ook al wat heeft. Benjamin is immers onze klimmer, springer en renner.

Poes ligt inmiddels vredig in de armen van zijn baasje. Morgen kan hij Benjamin weer tot steun zijn bij het innemen van de maagzuurremmers die Ben helaas voorlopig nodig heeft om de gevolgen van de Helicobacter Pylori bacterie te beperken. We hopen dat zijn buikpijn daarmee snel tot het verleden behoort. Helaas is het uitroeien van die bacterie een minder gemakkelijke aangelegenheid dan het opereren van poes. Maar daarover een andere keer meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s