120 gestresste moeders

120 minus tien wellicht. Laat ik niet overdrijven.

Morgen gaat de zesde klas op kamp. Ze gaan kamperen in Chosica, een plaatsje net buiten Lima. Anderhalf uur rijden met de bus, een klein stukje omhoog. Na Chosica rijd je eigenlijk zo’n beetje de Andes in. Het kampement wordt opgeslagen op het terrein van La Cantuta. Dat is een country club, onderdeel van Club Regattas. Lidmaatschap kost 80.000 USD per familie. Luxe kamperen dus. Er gaat beveiliging mee en 24/7 zijn er twee artsen on site.

Wij vinden het dus allemaal helemaal prima. Mooie ervaring voor Thomas. Voor het eerst drie nachten van huis. De logeerpartijtjes van een nachtje niet meegerekend, is Thomas ’s nachts altijd thuis. Dat krijg je als je in het buitenland woont en langere logeerpartijen bij opa’s en oma’s en tantes niet mogelijk zijn. Voor ons is dat dan ook de enige (minieme) spanning. Hoe dat zal zijn voor hem. En voor Benjamin. Want onze mannen zijn erg close. Ook zo’n gevolg van het in het buitenland wonen, dat je als gezin zo’n hecht team gaat vormen. Kortom, we vinden het een goede stap richting puberteit en loslaten.

Dat Thomas gaat kamperen, levert bij ons geen stress op. We zijn immers kampeerders. Thomas weet hoe je een tent moet opzetten, slaapt wel vaker in een slaapzak en douchen in een washokje vindt hij normaal en prima. Ik ben overigens wel benieuwd of hij zich zal douchen daar, met dat terzijde.

De 120 andere moeders, minus die tien die er zoals wij over denken, zitten al weken in de stress. Hoe ik dat weet? Ik zit met ze in een Whatsapp groep, de officiële ‘promocion’ groep. In die groep wordt al weken gediscussieerd over het kamp. Vrijwel niemand heeft een slaapmatje of slaapzak. Zelfs een pyjama hebben de meeste kinderen niet. Dus die moesten worden aangeschaft. En dan wel het beste van het beste. Self inflating matjes, donzen slaapzakken die tot temperaturen beneden nul warm houden. Sommige moeders zitten zodanig in de stress over het loslaten van hun kinderen, dat ze zelf ook maar naar La Cantuta gaan deze week. Ze huren een huisje op een ander deel van de club zodat ze af en toe een kijkje kunnen nemen.

De grootste punten van stress hebben betrekking op de muggen, de slaapmatjes en tenten (oncomfortabel en ongetwijfeld extreem koud), het eten dat ze vast en zeker niet lekker zullen vinden (plus het feit dat de kinderen zelf geen eten mee mogen brengen) en last but not least… het algehele verbod op telefoons en Ipads.

Nee, ook niet voor een kort telefoontje voor het slapen gaan. Nee, ook niet voor het doorsturen van foto’s van wat ze die dag hebben gedaan. Nee, ook niet voor als ze ziek worden. Telefoons mogen niet mee. Ipads evenmin. Oh en help, de Nintendo mag ook niet mee en dat terwijl de kinderen wel anderhalf uur in de bus zitten morgen en op de terugweg … Hoe moet dat nou? En ze moeten ook zelf de afwas doen op de camping! Ze moeten zelfs zelf koken! De horror!

Ik moest er stilletjes om lachen. Bij het lezen van al die berichten hoop ik maar dat de gestresste moeders hun stress niet met hun kinderen delen. Ik vind het allemaal helemaal top. Vooral die dagen zonder electronica. Goede ervaring. Back to basic.

Gisteren benoemde een van de gestresste moeders dat het wellicht een idee was de kinderen thuis meer verantwoordelijkheid te geven. Zodat de jungle trip volgend jaar wat minder spanning oplevert. En wellicht moest de schermtijd in het weekend worden beperkt. En als we dat nu allemaal doen, dan wordt het voor de kinderen gemakkelijker te accepteren dat er opeens (nieuwe) regels gelden. Een moeder haakte in. Ze zou haar kind in het vervolg zelf zijn bed laten opmaken. Iemand stelde 1,5 uur schermtijd per dag voor. En dan de tijden waarop ze Fortnite mogen spelen afstemmen met de andere moeders zodat er dan wel met elkaar gespeeld kan worden in die virtuele wereld.

Tot mijn verbazing zag ik hoe zich een heel on-Peruaanse discussie ontspon over regels en grenzen stellen. Over kinderen groenten laten snijden, ze leren koken (ook de jongens, dat is wel erg vernieuwend voor deze traditionele samenleving). Wel lastig met de empleada’s die alles doen voor de kinderen van de werkgever. Die moesten dus ook worden getraind. In het stellen van grenzen. In het de kinderen vragen mee te helpen in de keuken. Dat zou nog een hele uitdaging worden want die empleada’s snappen echt niet waarom dat goed is.

Nee, die empleada’s worden als het laagste van het laagste behandeld door alle leden van het gezin. Dus die doen niets anders dan het iedereen naar de zin maken.

Ik ben er wellicht wat cynisch over maar eigenlijk vond ik het natuurlijk heel mooi, die discussie. Een discussie over het begeleiden van onze kinderen richting volwassenheid. Ik ben helemaal voor. En natuurlijk zou het super zijn als ouders in de sociale omgeving van onze jongens zo’n beetje dezelfde regels zouden hanteren als wij. Nu hoor ik regelmatig dat het belachelijk is dat er bij ons geen schermen meer mogen worden gebruikt twee uur voor bedtijd. We zijn absoluut de enige ouders met dat soort onrechtvaardige regels die niet meer van deze tijd zijn. Onze kinderen slapen wel iedere avond gemakkelijk in en staan uitgerust op. Maar dat terzijde. De relatie tussen slaap en schermtijd ontgaat hen ten ene male.

Zouden die 120 minus tien gestresste moeders het kamp aangrijpen voor wat veranderingen thuis? Hoe mooi zou dat zijn!

One comment

  1. Ceciel wat een leuk en herkenbaar verhaal weer. Hier hebben ze net aangekondigd vanaf Transición te gaan kamperen. De kleintjes gewoon op school. Waarom? Op de reis naar Canada (4e) en Beijing (7e) kunnen de kinderen absoluut niet zelf voor hun spullen zorgen en dat zorgt voor gedoe. Dus op school of net buiten Bogota kamperen. Ze leren zelf hun koffer inpakken, er is inderdaad ook geen telefoon (de school stuurt elke avond een korte update hoe het was er er gaat – jawel – een enfermera mee voor als er iemand ziek wordt. Vanaf primaria moeten ze ook zelf bedenken wat ze gaan koken, een boodschappenlijst meegeven en met een paar snijplanken, messen en pannen iets voor hun ouders koken voor op de laatste dag als ze weer opgehaald worden. Gelukkig is de reactie van de ouders overwegend positief: wat goed dat ze dit doen! Hier mogen de ouders absoluut niet in de buurt komen, ze doen het op een terrein waar dan alleen de school is, of op school zelf. Prima initiatief! Wat zal Thomas genieten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s