Een verbroken belofte – deel twee?

Een jaar geleden ongeveer, schreef ik over een verbroken belofte. We hadden onze familie en vrienden beloofd de Kerstvakantie in Nederland door te brengen. Om allerlei redenen besloten we vorig jaar die belofte te verbreken. Het deed pijn, het was moeilijk en ongetwijfeld werd het niet door iedereen begrepen. Maar het was, met name financieel, een betere beslissing op dat moment. In plaats van de voorgenomen vakantie in Nederland, maakten we een schitterende reis door Ecuador. Een onvergetelijke vakantie die we zo zouden overdoen.

Dit jaar was het wederom een harde dobber. Wat doen we met Kerstmis? De jongens hebben vanaf 24 december twee maanden vakantie, het is dan hoogzomer in Peru. Volop (betaalbare) reismogelijkheden in de regio. Colombia staat hoog op de bucketlist. In Nederland is het koud en nat rond Kerstmis, de kleine kans op sneeuw en ijs daargelaten. Qua weer niet erg aantrekkelijk voor een lange vakantie.

Als je in het buitenland woont, wordt het plannen van vakanties een heikele aangelegenheid. Enerzijds wil je echt op vakantie met je kinderen. En hoewel het bezoeken van familie en vrienden heerlijk is en bijzondere momenten en herinneringen oplevert, het is niet echt vakantie. Het is van hot naar her rijden, slapen op verschillende plekken, veel te veel eten en drinken (ik weet het, een luxe probleem), iedere dag intensieve gesprekken voeren met lieve mensen die je niet vaak ziet. Maar weinig quality time als gezin. En dan is er vaak het feit dat je daar waar je woont, ook wilt reizen. Bolivia, Argentinië, Chili, Colombia, ik noem maar wat. De kosten van het ticket naar Nederland kan ook behoorlijk in de weg staan. Een retourtje Lima-Amsterdam kost bijvoorbeeld al snel 1.400 USD. Per persoon. Natuurlijk hebben wij jaarlijks recht op een ticket voor het hele gezin, maar een tweede keer betalen we zelf. Tel daar nog de huurauto en vakantiehuisjes bij op, en je hebt een aardig prijzige vakantie te pakken.

Hoe beslis je wanneer je naar Nederland gaat?

Sinds we in Lima wonen, vind ik de jaarlijkse ‘vakantie-beslissing’ nog moeilijker dan eerder, toen we nog in Israel woonden. De afstand tot Nederland is veel groter geworden, de reis daardoor duurder en – mede door het tijdsverschil – een stuk vermoeiender. Om maar voor een week of twee, drie naar Nederland te gaan, voelt niet langer goed. Daar komt bij – en wellicht is dat nog belangrijker – dat onze ouders niet meer de jongsten zijn. De reis naar ons is voor hen niet mogelijk. Arjens moeder bezocht ons wel – wat fijn! – maar voor mijn ouders en voor Arjens vader is de reis onmogelijk. Voor andere familieleden en voor veel vrienden is Peru een dure bestemming. Je moet bovendien wel erg gek zijn op hoge bergen en oude culturen, wil je naar Peru afreizen. Alleen om ons te bezoeken in Lima is echt geen goede reden voor die lange reis. Al heten we vanzelfsprekend iedereen van harte welkom!

Dit schooljaar hebben we twee extra dingen waar we rekening mee moeten houden. Mijn vader ondergaat een spannende operatie ergens in oktober of november. Het herstel zal niet gemakkelijk zijn en tijd kosten. Een vreselijke gedachte vind ik het, dat ik dan zo ver weg ben. Dat ik niet even langs kan gaan voor een kop koffie. Mijn moeder ontlasten, mijn vader afleiding bieden. Daarnaast vindt er ergens in de maanden juni/juli/augustus – wanneer zal nog wel even onduidelijk blijven – een wisseling van de wacht plaats op de ambassade. De huidige ambassadeur vertrekt dan naar zijn volgende positie waarna de nieuwe (en nu nog onbekende) opvolger aantreedt. Voor Arjen betekent dat, dat hij tussen vertrek en aankomst waarneemt en natuurlijk de nieuwe collega wegwijs maakt. Onze jongens hebben een krappe vijf weken vakantie in die periode en het zou zo maar kunnen dat Arjen precies dan, niet weg kan uit Peru. Misschien ook wel hoor. Alleen, we weten het niet.

Kortom…

Terwijl we al een mooie rondreis door Colombia aan het uitstippelen waren, sloeg de onrust over al die onzekerheden toe. Wat als dit en wat als dat? Ik zou een week alleen naar Nederland gaan na de operatie van mijn vader. Maar een week aaneengesloten daar zijn, is toch anders dan gedurende enkele weken een paar dagen per week naar Eijsden te kunnen gaan.

Afgelopen weekend hebben we daarom besloten dat we Colombia in de koelkast zetten. Voor het eerst in jaren, vieren we Kerstmis in Nederland.

‘Eindelijk echt Kerstmis vieren!’ Riepen de jongens. ‘Met een echte kerstboom, met familie en vrienden, met lekker Nederlands eten! Met kerkbezoek en Nederlandse kerstliedjes.’

‘Gelukkig dat mama er dan voor opa kan zijn. En dat wij hem ook af en toe kunnen laten lachen, want voor opa is het helemaal geen gemakkelijke tijd.’

‘Skiën! Yes!’

‘De Winter Efteling!’

‘Broodjes kroket!’

Het voelt goed, het voelt stevig. En met dank aan airbnb hebben we zelfs al een betaalbaar huisje in het bos op de Veluwe gevonden, waar we dicht bij een deel van onze familie en vrienden zullen zijn. De zoektocht naar een appartement voor een weekje sneeuw zal, ons kennende, nog wel even duren. En dat is prima, want er is nog veel tijd.

Dus lieve familie en vrienden, we komen echt! Sterker nog, we komen aan op mijn 47e verjaardag. En dat is ook alweer enkele jaren geleden, dat ik mijn verjaardag in Nederland vierde. Hoe gaaf!

2 comments

  1. Heel mooi om te lezen. Wij zijn pas 3 maanden geëmigreerd en niet zo ver als jullie (Frankrijk) maar ik kan me de spagaat goed voorstellen. Heel veel plezier alvast!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s