Een nieuw schooljaar op de Amerikaanse school

De avond tevoren was hij een tikkeltje zenuwachtig. De rugzakken stonden klaar, naast de reguliere een extra op de eerste schooldag van het nieuwe jaar. Die was behoorlijk zwaar van de schriften, potloden, pennen, tekenpapier, highlighters en mappen. Schoolmaterialen die de volgende dag in Thomas’ lockers moesten worden opgeborgen. De lockers die afgesloten moeten worden met ingewikkelde cijfersloten waarvan hij de codes uit zijn hoofd zat te leren tijdens het ontbijt. Het nieuwe schooljaar ging vorige week van start op de Amerikaanse school in Lima. Voor Thomas wat eerder dan voor Benjamin die overigens bijna net zo zenuwachtig was voor die eerste schooldag van Thomas als Thomas zelf.

Het zal allemaal niet anders zijn op een Nederlandse school. Een nieuwe klas, een nieuwe leraar. In het geval van Thomas, die in Nederland naar groep acht zou gaan, is de verandering nog wat groter dan dat. Hij startte dit jaar in grade six, het eerste jaar van Middle School. Vergelijkbaar met de onderbouw van de middelbare school. Benjamin zit dit jaar in grade four, ofwel groep zes in Nederland. Voor hem zat de verandering overigens ook niet alleen in de nieuwe klas met de nieuwe leraar. De lagere school is namelijk opnieuw gebouwd gedurende het afgelopen schooljaar toen de jongens les hadden op Camp Roosevelt, een tijdelijke school in containers. Benjamins school is dus helemaal nieuw en helemaal up-to-date. Ook een beetje extra spannend dus.

Ik heb nul coma nul ervaring met de start van het schooljaar op een Nederlandse school. Gaat daar ook zoveel tijd in zitten voor ouders? Ik klaag niet, de bijeenkomsten zijn zinvol (neem ik aan). Maar pittig is het wel. Zo ging het schooljaar voor Thomas twee dagen eerder dan dat van Benjamin van start. Die ochtend bracht ik hem natuurlijk, samen met Benjamin, naar school. Hoewel Middle School zich op dezelfde campus bevindt als Elementary School, is het toch echt een andere school. Een ander gebouw, een andere Principal (hoofd van de school), een andere nurse (waar je naartoe gaat als je je niet lekker voelt of geblesseerd bent geraakt tijdens sport of spel). Een ander kantoor. Andere leraren. Andere lokalen. En een heel ander systeem waarbij je voor ieder vak een andere leerkracht hebt. Na het wegbrengen werd ik verwacht bij de Welcome Coffee. Niet alleen omdat ik moeder ben, maar ook omdat ik het Parent Ambassador Team coördineer. Een groep ouders (inmiddels zijn het er bijna 80) die nieuwe families op school verwelkomen en wegwijs maken en helpen integreren in Lima. Dat was dag dus een van Middle School.

Daarop volgde de volgende dag de oriëntatie ochtend voor de start van het nieuwe schooljaar van Elementary School. Benjamin en ik maakten kennis met zijn nieuwe leraar (yes, een man!), we bekeken de nieuwe school – inclusief les-keuken, maker-space, prachtige muziek- en tekenlokalen. Onder de indruk probeerden we de nieuwe opstelling van de klas uit. Tafels op drie verschillende hoogtes (om aan te staan, aan te zitten op een gewone stoel of op een wiebelkruk of om aan te liggen op een beanbag). We maakten kennis met klasgenootjes waarvan er weer heel wat nieuw waren op school en in Lima. Veel nieuwe kinderen uit Venezuela dit jaar, ‘gevlucht’ uit Caracas. Netjes luisterde ik naar het hoofd van de school over de procedures rondom brengen en halen wat enorm ingewikkeld is op deze school. Ik schreef de kinderen in voor het lunchprogramma. Dat was dag twee.

Op dag drie startte de lagere school en opnieuw bracht ik de jongens naar school. Bedenk dat het ongeveer 40 minuten rijden is van huis naar school, we leven in een miljoenenstad met bijbehorende files. Opnieuw was er een Welcome Coffee en opnieuw deed ik mijn plicht als moeder en coördinator.

Op de daarop volgende dagen was ik nog steeds veel op school. Het parent ambassador team vraagt enorm veel tijd en aandacht. Er moet worden afgestemd met de oudercommissie, met schoolleiding. Lijsten met namen van nieuwe leerlingen moeten worden gecorrigeerd voor fouten (een nieuw inschrijfsysteem…). Vrijwilligers moeten worden geïnformeerd over het programma.

Nu is week twee aangebroken en worden we op school verwacht op woensdagmiddag en donderdagmiddag en -avond. Om te worden geïnformeerd over het curriculum, om kennis te maken met al die leerkrachten die Thomas nu heeft. Om te horen over Power School, het online programma waarin Thomas werkt. Thomas heeft vanaf dit schooljaar (verplicht) zijn eigen Macbook (jawel, het moet Apple zijn…) en daar moeten wij als ouders van weten wat en hoe alles werkt qua huiswerk, registratie van aanwezigheid en toetsresultaten etcetera. En dan zijn er nog de open ochtend van de oudercommissie, de welcome back to school middag van diezelfde oudercommissie en diverse meetings en events voor nieuwe ouders waarvoor ik verantwoordelijk ben. Of was.

Want ik stop ermee. Het programma dat ik vorig jaar heb opgezet uit onvrede over de manier waarop nieuwe expats hier worden ontvangen, loopt als een trein. De schoolleiding vond mijn idee aanvankelijk wat spannend. Men was terughoudend in het verstrekken van informatie over de nieuwe families en het faciliteren van bijeenkomsten. Totdat de Amerikaanse ambassade liet weten dat dat nieuwe programma erg werd gewaardeerd door de nieuwe diplomaten in Lima. Dat het de landing zacht maakte en de school toegankelijker (precies wat ik ermee wilde bereiken). Het gevolg van die expliciete waardering van de belangrijkste klant van de Amerikaanse school is voorspelbaar. Het programma wordt nu volledig gesteund door de school en iedereen wil eraan meedoen. Honderd nieuwe gezinnen, 230 nieuwe leerlingen. 80 vrijwilligers.

Voor mij wordt het daardoor onmogelijk het programma te blijven leiden. Ik kan niet iedere dag op school zijn. Ik kan niet iedere dag de berichten in de diverse Whatsapp groepen monitoren. Nu het programma stevig staat, trek ik me dan ook terug. Ik wil mijn boek de tijd en aandacht geven die het verdient. Mezelf als schrijfster serieus nemen. Ik blijf wel voorzitter van de Integrity Committee en blijf actief in de strategie commissie van school. Dat zijn beter plan-bare activiteiten op een meer strategisch niveau. Iets waar ik ook veel meer energie van krijg dan het meer operationele niveau waarop het Parent Ambassador Team nu werkt.

Ondertussen verandert het ritme in ons gezin behoorlijk met de start van dit nieuwe schooljaar. Thomas gaat verder in het zwemteam en heeft zich gecommitteerd aan vier trainingen per week. Verplicht als hij wil uitkomen voor de school op wedstrijden. Dat betekent dat hij drie tot vier keer per week niet voor 18.30 thuiskomt. En dat we afhankelijk van het aantal trainingen dat hij door de week doet, ook op zaterdagochtend naar school moeten voor een extra training. Benjamin wil ook dolgraag in het zwemteam en gaat deze week proberen of hij die late trainingen kan volhouden. Hij mag het houden bij twee tot drie trainingen per week. Hij moet eerst maar eens goed aan zijn techniek en conditie werken. Meezwemmen in de wedstrijden zal voor hem nog even op zich laten wachten. Maar toch. Ook Benjamin zal, als hij het volhoudt allemaal, twee keer per week laat thuis zijn. Empty nest gevoelens maken zich reeds van me meester, ik mis mijn kinderen!

Nu ben ik toch zo benieuwd hoeveel gemakkelijker het zou zijn op een Nederlandse school. Of is dat een volstrekt verkeerde veronderstelling?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s