Lieve echtgenoot, ik zou best met je willen ruilen! Of toch niet?

Zoals veel van mijn lezers weten, neem ik deel aan verschillende Facebook fora waar Nederlandse vrouwen in den vreemde steun vinden bij elkaar. Facebook krijgt momenteel extreem veel negatieve aandacht, helaas terecht. Toch zou ik niet zonder kunnen. Heel eerlijk? Ook ik vind veel steun op het verguisde Facebook en ik vind het fijn anderen tot steun te zijn die net als ik soms klem zitten in hun (al dan niet tijdelijke) land buiten Nederland. Facebook maakt het vasthouden van het lijntje met Nederland bovendien zo veel gemakkelijker.

Vandaag las ik in een van die Facebook groepen waar ik actief ben, de hartekreet van een Nederlandse moeder die met haar gezin op haar eerste post buiten Nederland zit. Nog niet zo lang, pas drie maanden. Omwille van haar privacy noem ik geen land en geen naam. Ze weet dat ik over haar schrijf en ik hoop dat ik haar een hart onder de riem kan steken met deze blog. Bij het lezen van haar oproep en de reacties van al die andere lieve moeders die haar situatie kennen en erkennen, moet ik terugdenken aan mijn begintijd in Tanzania, in Israel, in Peru. Aan de eenzaamheid, de frustraties, het verdriet om het onbegrip bij sommige vrienden en familieleden in Nederland. Maar ook over het aanvankelijke onbegrip van mijn geliefde, mijn maatje, mijn mede-avonturier. En ik zeg er direct bij, mijn man is geweldig! De grootste schat die ik me aan mijn zijde had kunnen wensen en het is mede dankzij hem dat het me steeds weer lukt mezelf te verwezenlijken op de plek waar we wonen. Maar eerlijk is eerlijk, voor hem was het absoluut ook wennen te leven met een vrouw die behoorlijk worstelde met haar nieuwe rol in ons gezamenlijke leven. Die door soms diepe dalen ging door het gebrek aan wezenlijke contacten, het gebrek aan structuur en ritme, het ontbreken van een doel.

Van een afstand gezien hebben wij, vrouwen in het buitenland, mede door dat happy Facebook medium, een zalig avontuurlijk leven. Toch? Plaatjes van mooie stranden of bergketens, exotische vruchten op onze fruitschaal, kinderen vaak op een prive school met faciliteiten die in Nederland volstrekt ondenkbaar zijn. Vriendjes over de vloer uit alle windstreken van de wereld, hoe interessant! De keerzijde van de medaille delen we niet op datzelfde Facebook. Dat is verstandig ook, je wilt niet dat een toekomstige werkgever leest over je eenzaamheid, frustraties en verdriet. Je behuilde gezicht halverwege een eenzame week, dat deel je niet. Ik weet nog wel dat ik eens probeerde uit te leggen dat ik me zo intens verveelde toen mijn honeymoon periode – dat zijn grofweg de eerste drie maanden op een nieuwe post – in Tanzania tot een einde kwam. Bijna niemand die me begreep. Het was nog te vroeg om van echte vriendschappen te spreken met de vrouwen die ik had leren kennen in Dar es Salaam. Met hen durfde ik mijn gevoelens nog niet te delen. Vriendinnen in Nederland wilde ik er niet mee lastig vallen. Ik wist immers dat zij best wel een sabbatical zouden willen, sommigen waren overspannen of zaten daar heel dicht tegenaan.

Mijn man zei toen eens tegen me, ‘ik snap niet waarom je zo negatief bent. Moet je eens zien hoeveel vrijheid je hebt! Neem zeilles! Ga op tennisles! Lees die boeken waar je in de afgelopen jaren niet aan toe kwam. Ga studeren! En hoe mooi dat je tijd hebt voor de kinderen! Toen je nog in Nederland bij Heineken werkte, was dat zo’n worsteling!’

Hij had gelijk natuurlijk. Althans, vanuit zijn perspectief dan. Vanuit een drukke baan bezien met een immer volle agenda, moet die vrijheid ontzettend lekker lijken. Mijn man werkte in Nederland, net als ik, parttime. In Tanzania was dat ondenkbaar. Hij verloor dus veel kostbare tijd met onze kinderen. Voor hem is dat heel moeilijk geweest en dat is het steeds met tijd en wijle. Geen wonder dus, dat hij niet direct begreep dat ik mijn nieuwe vrijheid vaak juist als een beperking ervaarde. Vrijheid is pas echt leuk als je die kunt delen met anderen. En als je jezelf kunt verwezenlijken. En dat, dat heeft tijd nodig. Dat is niet 1-2-3 geregeld.

Nieuwe vriendschappen opbouwen kost tijd. En afhankelijk van waar ter wereld je woont, vind je die potentiele vriendinnen met meer of minder gemak. Wij wonen steeds in typische expat steden waar in ieder geval veel mede-diplomaten te vinden zijn. Die diplomaten en andere expats zoeken elkaar op. Nu past dat weer minder goed bij mij, de diplomatenclubjes en andere vrouwenclubjes (het zijn hier in Lima nog steeds overwegend vrouwen die elkaar zo opzoeken), maar ze vormen wel een handig startpunt. Zo’n startpunt heeft echter niet iedereen voor handen. Als je nieuwe stad weinig expats kent bijvoorbeeld, is het vaak al een stuk lastiger. Mensen leren kennen via de school van de kinderen ligt voor de hand. Maar hoe gemakkelijk is dat als je kinderen naar een lokale school gaan en niet naar een internationale school? Hoe verwelkomend kunnen moeders zijn die zelf in een meer regulier patroon zitten met een baan en een grote familie en schoonfamilie in de buurt? Misschien willen ze wel, maar hebben ze het druk. Hoe vind je dan je plek als nieuwkomer die ook nog eens tijdelijk ergens is?

Hoe ik het heb aangepakt? Er bestaat geen standaard oplossing. Het hangt zo van de persoon af. Voor sommigen wordt het op een nieuwe post pas leuk als ze kunnen werken. In zo’n geval is het dus vooral zaak aansluiting te zoeken bij netwerkclubjes waar je ingangen tot een baan kunt vinden. Als dat niet kan door beperkingen in de verblijfsvergunning, kan het juist voor deze groep ‘trailing spouses’ erg moeilijk zijn hun draai te vinden. Vrijwilligerswerk kan een oplossing bieden. En hoe irritant ik de suggesties van Arjen destijds in Tanzania vond, hij had wel een punt. Een opleiding volgen, sport beoefenen of, zoals in mijn geval, dagelijks minstens zeven kilometer lopen, het geeft in ieder geval ritme en regelmaat en een doel. Voor mezelf weet ik dat dat cruciaal is voor mijn geluk waar dan ook ter wereld. Een dag met structuur, een doel in het leven dat verder gaat dan onze kinderen bij te staan in hun ontwikkeling. Voor mij lag de oplossing in schrijven en actief zijn op de scholen van onze kinderen. Mijn weken rijgen zich inmiddels vloeiend aaneen. Ik schrijf, heb het super druk op de Amerikaanse school waar de jongens naartoe gaan en bij tijd en wijle ook op de Nederlandse school. Ik lees te weinig want heb het te druk. Ik wandel als het even kan elke ochtend om mijn geest de ruimte te geven en mijn lichaam in beweging te houden. Maar waar dat in eerste instantie een overlevingsmechanisme was om niet depressief te worden, moet ik er nu bewust tijd voor inplannen.

Mijn man is in dit alles een cruciale factor. Op zijn aanvankelijke onbegrip voor mijn gevoelens van frustratie en stress over het niet langer hebben van mijn baan, het missen van mijn vertrouwde vriendenkring, zonder mijn ouders en zusje in de buurt, volgden vele gesprekken. Gesprekken die we voerden in Tanzania, in Nederland tijdens vakanties, later weer in Israel. En nu nog steeds, in Lima. Wij praten overal over. Misschien niet iedere dag, hij reist nu bijvoorbeeld veel. Maar als het even kan, praten we aan het eind van de dag over onze uitdagingen van die dag, de leuke momenten, de lastige. En allengs is hij meer en meer gaan begrijpen van mijn uitdagingen (en ik van de zijne!). Het succes van de uitgezonden expat, hangt in grote mate af van het welzijn van de meeverhuisde partner. Dat neemt mijn man enorm serieus. Dus hij stimuleert me in de dingen waarvan we beiden weten dat ze me helpen. Als het door de week niet is gelukt om aan mijn boek te werken door bijvoorbeeld zieke kinderen of gedoe met ons huis, dan neemt hij de jongens in het weekend op sleeptouw zodat ik dan kan werken. Hij kookt in het weekend en doet de afwas, zodat ik dan ook even kan ont-zorgen. En ja, hoe vaak heb ik niet gedacht, waarom ben ik destijds mijn carriere niet gestart bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken! Wat een gaaf werk doet mijn man! Ik zou ervoor tekenen met hem te ruilen. Of toch niet?

Misschien toch niet nee. Want na de eenzaamheid en de frustraties, komt er uiteindelijk een keerpunt. Voor mij wel althans. Het kan een half jaar duren, soms zelfs een heel jaar. Maar er komt een moment waarop ik weet: ik ben thuis, ik ben oke. Ik geniet van ons leven hier. Van de tijd waarin ik met mijn latop ergens zit te schrijven. Het kunnen helpen van de jongens met hun huiswerk, met hen praten over hun uitdagingen, delen in hun geluksmomenten. De tijd die ik heb om echt lekker te koken. Ik wens de moeder waar ik het aan het begin van deze blog over had toe, dat zij dat moment van ‘ik ben hier thuis, ik ben oke’, liever vroeger dan later ervaart. En dat ze tot die tijd heel bewust goed voor zichzelf zorgt en haar man in vertrouwen neemt. En ons, in die mooie Facebookgroep. Want niets fijner dan steun te vinden bij lotgenoten! Het komt goed lieve moeder. Het komt goed.

2 comments

  1. Hallo, wat een goed geschreven blog en zo waar! Ik geef online psychologische en sociale ondersteuning aan Nederlanders wonend in het buitenland. Veel van mijn clienten lopen tegen soortgelijke problemen aan. Uit ervaring weet ik dathet praten over deze gevoelens in je eigen moerstaal helpend kan zijn. Ik woon in Uruguay en weet wat het is om in het buitenland te wonen. Samen met acht dames ben ik een online magazine gestart waarin we vertellen over ons wel en wee in het buitenland. Globalicious magazine

    Groet Marieke Werger
    Succes met bloggen

    Like

  2. Hoi Ceciel, wat een herkenning! Wij, mijn man en ik, zijn 1,5 jaar geleden voor zijn baan naar New Delhi, India verhuisd. Dit is onze eerste posting. Wij hebben geen kinderen en ik ervaar dat als nog moeilijker met het zoeken naar contacten, activiteiten etc.

    Nu na 1,5 jaar begin ik een beetje te aarden. Mis mijn baan en gekkigheid met mijn collega’s (mag hier niet werken ivm visum) en mijn vrijheden als buiten sporten (kan niet ivm de slechte luchtkwaliteit), autorijden (heb in Delhi een chauffeur die ik steeds moet vragen me van A naar B te brengen en ben ik iets vergeten en hij is weg dan heb ik pech), een hulp in de huishouding (ik had een baan, deed mijn huishouden zelf etc) maar hier wordt dat van je verwacht. Een hele omslag als je 50 jaar in NL hebt gewoond.

    Ik herken het als je zegt dat de mensen in NL denken dat we een geweldig leven hebben omdat wat ik op FB post altijd leuk en gezellig is. Wil mijn vrienden en familie ook niet belasten met mijn frustraties of verdriet. Want als je hier niet woont of ooit geweest bent je niet kunt begrijpen hoe het echt is en hoe eenzaam je je kunt voelen ook al heb je leuke contacten om je heen. Het is toch een stuk oppenvlakkiger dan wat je hebt met je NL vrienden. Wil ook mijn man niet belasten, gebeurd natuurlijk wel, omdat hij het erg druk heeft met zijn baan (ben wel eens jaloers maar hij begrijpt me goed).

    Klinkt dit nu erg negatief? Ik heb best een heel moeilijke tijd achter de rug maar besef me ook dat ik het voorrecht heb 3 jaar in een ander land te wonen en een nwe cultuur te leren kennen. Leer ook steeds beter mezelf kennen en dat is toch heel bijzonder. Ik heb ook het voorrecht om regelmatig naar NL te reizen. Ik heb mijn echte passie nog niet gevonden maar ben er rustiger onder dat dat misschien nog komt. We gaan voorlopig door en hopen na deze post nog op een mooie locatie te mogen wonen en leven.

    Heerlijk om even mijn verhaal te vertellen! Ik wens jou alle succes toe en ik kijk uit naar je vlg blog!

    Hartelijke groet uit Delhi,
    Petra

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s