Eindelijk eens een leuk feestje…

Nee, vaak worden we niet uitgenodigd voor feestjes. Expats vieren hun verjaardagen vaker niet dan wel. Als ze het al vieren dan is het met een koffietje hier of daar, misschien een lunch. Bruiloften maken we al jaren niet meer mee, de laatste was die van goede vrienden die in het huwelijk traden in het weekend voordat we naar Tanzania verhuisden. Een intens feest was dat voor ons. Het waren echt goede vrienden die elkaar het ja-woord gaven, ik was ceremoniemeester en we zagen onze Haagse vriendengroep voor het laatst compleet.Dat is ruim 6,5 jaar geleden.Diplomaat zijn, dat is toch feestjes aflopen en een lekker relaxed leven leiden? Te vaak word ik geconfronteerd met dit soort vooroordelen. Ik wilde aanvankelijk nog wel eens de discussie aangaan, maar die verlies ik altijd. Omdat ik niet veel kan vertellen over Arjens werk. Omdat mensen helaas soms rotverhalen hebben gehoord van anderen die zich niet goed geholpen voelden door een Nederlandse ambassade ergens op de wereld. Of omdat ze zelf teleurgesteld zijn. De rol van Nederlandse ambassades is veranderd, er is enorm op kosten bespaard, er is minder personeel. Bovendien halen de mooie verhalen nauwelijks de (social) media. Nederlanders in nood die adequaat geholpen zijn, hoor je zelden hun ervaring delen (hoewel dat onlangs wel gebeurde door een Nederlandse vrouw die in Bolivia werd bestolen en door het consulaat aldaar en de ambassade hier snel werd geholpen). Nederlandse bedrijven die een goede deal hebben gemaakt in een ver land, hoeveel Nederlanders lezen dat? En als ze het al lezen, weten ze dan wat er achter de schermen gebeurd is?Dus vaak slik ik in stilte als weer eens iemand tegen me zegt: jouw man doet toch niets anders dan etentjes en recepties aflopen? Of als iemand zegt dat macht diplomaten corrumpeert. Leuk is het niet. Schrijven over die kant van ons leven, het deel dat bepaald wordt door Arjens werk, doe ik eigenlijk nooit. Bang voor nare reacties. Vooroordelen. Jaloezie misschien op een leven waarvan slechts weinigen begrijpen dat het geen rozegeur en maneschijn is maar hard werken en soms best wel eenzaam. Hektisch met een partner die veel van huis is, veel reist. Die feestjes waarvan mensen denken dat we die volop zouden hebben als diplomaten-stel (let wel, ik ben partner van een diplomaat), dat bracht me aan het schrijven vanochtend. We hebben ze niet vaak. Alleen als de ambassadeur er niet is, dan vertegenwoordigt Arjen Nederland op de feesten ter gelegenheid van de verjaardag van die ene koningin, de onafhankelijkheidsdag van dat land of de herdenking van bijvoorbeeld de Holocaust. Meestal ga ik mee. Leuke avondjes? Nee joh! We maken het gezellig voor onszelf ja. Maar verder is het vooral handjes schudden, poseren voor foto’s en luisteren naar lange speeches in het Spaans. Door de ambassadeur van het feestvierende land en meestal nog door een of twee hoogwaardigheidsbekleders van de Peruaanse regering. De volksliederen worden afgespeeld en we mompelen de woorden die we inmiddels herkennen mee van het Peruaanse volkslied. We maken een rondje langs de andere gasten. De meesten kennen we natuurlijk niet dus uiteindelijk praten we met dezelfde mensen die we vorige week troffen bij dat andere feest. Europese ambassadeurs en hun partners meestal. We zijn altijd blij als we de Israelische ambassadeur treffen met zijn vrouw. Zij zijn verfrissend gezellig en informeel. Of de Britse vertegenwoordiger. Heerlijke verhalen weet hij altijd te vertellen. Onconventioneel en geestig.Hij nam gisteravond afscheid van zijn vrienden en zijn staf. Met zijn gezin verhuist hij naar de Kaaiman eilanden voor zijn volgende post. Na 20 formele afscheidsrecepties en diners, borrels en lunches en een huldiging door de Peruaanse president voor de geweldige dingen die hij voor het Peruaanse volk heeft gedaan, wilde hij een gezellig feestje vieren. Niet op kosten van de staat hoor – ook dat vooroordeel gaat vaak niet op. En dus werd er gedanst. Op latin music. Het was ons eerste echte feestje in Peru na vele stijve recepties. Eindelijk konden we zien waar de latina’s om bekend staan. Draaiende heupen, torenhoge hakken, strakke jurkjes, veel bling. Iedereen lachte, was ontspannen. De Duitse ambassadeur die een paar weken geleden nog een ontroerende speech hield tijdens de Holocaust herdenking, gooide zijn heupen in de strijd. Jasjes gingen uit. Schoenen gingen uit. Misschien is dat wat mensen denken bij ons leven. Dansen tot diep in de nacht. En de volgende dag uitslapen wellicht? Tja. Eens per jaar zegt de teller dan tot nu toe. En zonder uitslapen natuurlijk want die stapel werk, die moet gewoon gedaan worden. Net als bij andere kantoorbanen, in Nederland of in een ander al dan niet exotisch land. De recepties waar ambassadeurs en hun plaatsvervangers inderdaad vaak naartoe moeten, volgen op een lange werkdag en worden gevolgd door een nieuwe (even lange) werkdag. Leuk zijn ze meestal niet. Formeel, dat vooral.Maar gisteravond was het dus eens echt leuk! En dat leek me nou eens een goede aanleiding voor een blog over die kant van ons leven. Mijn hoofd en voeten protesteren dus wat ben ik blij dat ik vanavond nergens hoef op te draven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s