Feest!

Een jaar geleden zaten we in het vliegtuig. Onderweg van Amsterdam naar Lima. We verhuisden na  3,5 gelukkige jaren van Israël naar Peru.

Het werd een pittige overplaatsing. Pittiger dan we onze eerdere overplaatsingen hebben ervaren.

In de eerste plaats hoorden we tijdens ons ‘overplaatsingsverlof’, dat het plekje dat in december was weggesneden uit Arjens arm, kwaadaardig was. Niet een beetje kwaadaardig (voor zover zoiets bestaat), nee, het ging om de meest agressieve vorm van huidkanker, het was een melanoom. De fantastische dermatoloog in de Haagse Mauritskliniek had het plekje voor alle zekerheid laten weghalen. Ze dacht – nee, wist vrijwel zeker – dat het niks was, maar vanwege Arjens achtergrond / familiegeschiedenis, nam ze geen risico. Twee dagen voor vertrek naar Lima hoorden we het nieuws. Dan zakt toch wel even de grond onder je voeten vandaan. Een niet al te alarmerend pathologisch rapport doet daar dan niet veel aan af. Het liep allemaal goed af, na een tweede operatie bleken opnieuw de snijranden schoon. Arjen was al genezen voordat hij wist dat hij ziek was.

Onze aankomst in Lima werd dus vooraf gegaan door de nodige emoties. Het afscheid van familie en vrienden was zo mogelijk nog moeilijker dan het zonder al die toestanden zou zijn geweest. Om nou te zeggen dat dat de start in een nieuw land gemakkelijker maakt… Niet echt. Ik denk dat dat goed invoelbaar is, ook voor mensen die nooit van land naar land zullen verhuizen. Dat er een El Nino heerste in Peru waardoor het enorm heet was en er grote overstromingen plaatsvonden die uiteindelijk tot waterschaarste leidden in Lima, compliceerde onze start in ons nieuwe land behoorlijk. De jongens begonnen na zes weken bikkelen in ons tijdelijke appartement op hun nieuwe school die na een paar weken alweer de deuren sloot vanwege de overstromingen. Zaten ze weer thuis, zonder de tijd te hebben gehad om nieuwe vriendjes te maken. Ik, nog maar krap een half jaar hersteld van een periode van depressiviteit, had het er verdomde moeilijk mee. Voelde me alleen, opgesloten, onbelangrijk zelfs. Al was ik als moeder juist belangrijker dan ooit voor de kinderen. Op dat moment kon ik het zo niet zien of ervaren.

Nu ik op die periode terugkijk, realiseer ik me dat we er uiteindelijk wonderbaarlijk goed doorheen zijn gekomen. Er was op dat moment niet veel voor nodig om mij opnieuw de donkere afgrond in te sleuren. Eenzaamheid, niet over je eigen tijd kunnen beschikken, ongelukkige kinderen, geen water, het tijdsverschil met Israël en Nederland, de schrik dat Arjen huidkanker had gehad, het waren niet al te gunstige omstandigheden. Maar ik viel niet.

Het kwam goed. Met iedereen.

Vandaag vieren we dus feest. Want we zijn een jaar in Peru en we mogen hier nog 3,5 jaar ontdekken, genieten en ontwikkelen.

Wat hebben we allemaal weer veel geleerd in dat jaar! Ieder van ons, zonder uitzondering, heeft in Lima meer dan ooit tevoren moeten leren omgaan met tegenvallers. Want daar waren er de eerste maanden veel van. Vooral op sociaal vlak was de start in Lima voor niemand van ons gemakkelijk. Hier is geen hechte expat gemeenschap waar je met open armen wordt ontvangen. De Peruaanse gemeenschap waartussen we wonen en waarmee de kinderen op school in aanraking komen, is gesloten. Ultra rijk en niet al te hartelijk. Een ons kent ons waar wij als Nederlanders nooit toe zullen behoren. Na een jaar is onze ervaring wat dat betreft niet direct verbeterd. Maar we hebben ermee leren omgaan. En we hebben uiteindelijk toch een aantal super fijne vrienden gevonden! Best wel wat Nederlanders, sommigen getrouwd met een Peruaanse vrouw (ja, ja, het zijn meestal de Nederlandse mannen die hier blijven hangen door de liefde), Amerikanen, Belgen en ja, ook Peruanen. Want als je je open opstelt, nieuwsgierig blijft, mee probeert te doen, is er uiteindelijk altijd wel iemand waarmee je een klik blijkt te hebben.

Na een wanhopig gesprek op school waarbij ik aangaf dat we naar Nederland zouden verhuizen als er niets werd gedaan tegen de pesterijen en buitensluit-praktijken, greep de school adequaat in. Thomas werd gescout als studenten-leider en zit in de studentenraad. Al twee keer was hij Master of Ceremonie op een assembly waarbij hij honderden kinderen toesprak. In de studentenraad heeft hij vriendjes gevonden die een beetje zoals hij zijn. Serieuze, harde werkers die geen behoefte hebben aan macho-gedrag. Benjamin werd uiteindelijk opgenomen in een al bestaand hecht groepje vriendjes. Allemaal Peruaanse jongetjes die dol zijn op sporten, net als ons jongste mannetje. Samen maken ze de school onveilig, rennend over de sportvelden, spelletjes bedenkend.

Wat worden kinderen weerbaar als ze zo hun weg moeten vinden in een nieuwe stad en op een nieuwe school! Dat zagen we de afgelopen weken in Ecuador. Hoe laconiek ze omgingen met veranderingen in reisplannen, lange reisdagen, eten wat maar beschikbaar is en nieuwe dingen uitproberen. Goede bedden en slechte bedden om in te slapen. Koude en te warme douches.  Poepen op een droge eco-wc en netjes houtschaafsels scheppen over de berg die je net een beetje groter hebt gemaakt. In één maand legden we vele, vele kilometers af. We genoten van strand, zon en zee, liepen over de randen van vulkanen, bezochten indianen-markten, liepen door de sneeuw en rilden van de kou. Ik weet, het klinkt futiel allemaal. Maar voor kinderen? Ik vind het knap. Wat die twee van ons allemaal hebben gedaan, hebben meegemaakt, een maand reizend door een onbekend land. De reis was een mooie afsluiting van ons eerste jaar in Zuid Amerika en toonde ons wat dat jaar ons gebracht heeft.

Een van de redenen waarom we niet naar Nederland gingen in deze lange vakantie, maar kozen voor een rondreis in de buurt van onze nieuwe leefomgeving, was dat we nog meer de band wilden aangaan met Zuid Amerika. Ons nog meer thuis wilden gaan voelen. Kijk, als je naar Nederland met vakantie gaat, is het altijd weer moeilijk om weg te gaan. Voor ons althans. Een maand reizen door Ecuador had een ander effect. We wilden naar huis. We wilden naar Lima. Naar ons eigen bed. Vriendjes en speelgoed werden gemist. Precies wat we voor ogen hadden toen we deze reis planden.

De laatste reisdagen, afzakkend langs de lange kustlijn van Peru, waren niet de leukste. Er werd iemand ziek (het onsmakelijke verhaal leent zich uitstekend voor blog of boek maar is onder embargo gesteld door de patiënt). Het was warm. De wegen waren nog slechter dan we ons herinnerden van de heenweg en het afval langs de weg schokte ons meer dan ooit. Maar vooral was daar dat verlangen naar huis.

Dat huis, dat stond op z’n kop toen we thuiskwamen. Onze lieve empleada Katya was met een nicht aan het poetsen. Bedden waren van de muren geschoven, fris beddengoed lag op stapeltjes te wachten, het rook overal naar zeep. Verreisd en met vieze koffers en tassen vol wasgoed stapten we een soort voorjaarsschoonmaak in. Wat was het fijn Katya te zien, haar te omhelzen, te horen dat het goed ging met haar en haar gezin. De lekkage in de garage deed er niet toe. We waren thuis.

Sinds onze thuiskomst hebben we alweer wat vriendjes van de jongens gezien. Ik heb mijn eerste vergaderingen met het bestuur van de Nederlandse school gehad. Arjen heeft het lekker druk. Hij is waarnemend ambassadeur deze weken aangezien de ambassadeur in Nederland is voor de jaarlijkse ambassadeurs conferentie met bijbehorende afstemming op het ministerie. Met z’n tweeën lopen we dus de diverse recepties af in de avonduren. Inmiddels voelen we ons niet meer zo verloren op die avonden. We kennen wat mensen nu, we wónen hier nu echt.

En zo gaat jaar twee in Lima van start. Met leuke plannen en vooruitzichten. Zonder El Nino. In tegendeel, het is zomerse weer is enorm gematigd. Perfect wat ons betreft. We genieten en kijken uit naar alle nieuwe avonturen die ons tweede Peruaanse jaar gaan brengen!

 

 

 

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s