Geen reis is compleet zonder een bezoek aan het ziekenhuis… Toch?

De laatste avond in Ecuador, vierden we met gemengde gevoelens met een diner in een van de betere restaurants van Cuenca. Gemengde gevoelens want enerzijds wisten we, de grens over naar Peru betekent op weg naar huis, naar Lima. Een mooie reis die dan eindigt, intensieve familietijd die weer opgeslokt zal worden door werk, schrijven en, over nog eens een maand, school. Dat is jammer. Er is echter ook een ander gevoel en dat gevoel kunnen Arjen en ik alleen maar toejuichen. De jongens vinden dat het tijd is om naar huis te gaan. Ze hebben heimwee. Niet langer naar Israel, niet naar Nederland, maar naar Lima. Naar ons huis, hun vriendjes, school. Tegelijkertijd beginnen appjes uit Lima binnen te stromen. ‘Are you back? We should get the boy together…’ Wat is dat fantastisch, na bijna een jaar van toch best wel afzien, eenzaamheid, gevoelens van er nog niet echt bij te horen, lijken ook de jongens nu echt geland in Lima. Die heimwee naar Lima doet mijn hart zingen van geluk terwijl ik de tranen van de jongens wegkus.

Cuenca was koud en nat bij vertrek, dat maakte het afscheid van Ecuador een stuk gemakkelijker want we wisten, vanmiddag zitten we aan zee, in de zon!

Eerst moesten we echter de grens zien te bereiken. De weg daar naartoe was net als op de heenweg betoverend. Komend vanuit de Andes, stuitten we op een dal gehuld in mist. Bijzonder was dat we vanuit de bergen naar beneden op de mist neerkeken. Als in een film. Magisch mooi.

Een uitdaging wachtte ons toen de Panamericana afgesloten bleek in de buurt van Machala. Google Maps noch Waze boden een oplossing dus was het even spannend hoe verder te gaan. Arjen is daarin echter koelbloedig en zelfverzekerd. Via een hobbelige sluiproute vonden we enkele kilometers verder een andere oprit naar de autoweg, alles zou goed komen. Er volgden nog enkele controles door de politie die grote controles leek uit te voeren op de laatste kilometers naar de grens. Ook die controles verliepen soepel.

En toen waren we bij de grens en zagen we meter, meters en meters reizigers. Rijen die uren moeten duren, voor een punt waar schijnbaar bagage wordt gecontroleerd en daarna weer bij de paspoortcontrole. Voor ons verliep het gelukkig allemaal wat sneller. Via het opnieuw importeren van de auto naar Peru werden we door een deur naar de paspoortcontrole geleid en werden we als eersten geholpen. Het voelde behoorlijk oncomfortabel, die priemende blikken. Maar we hebben de voorkeursbehandeling maar ondergaan. Het zou ons vele uren in de warmte schelen met twee hangerige kinderen.

En zo reden we nog voor lunchtijd Peru in. Wat een bizar contrast. Volgens de Wereldbank is Peru rijker dan Ecuador. Maar gevoelsmatig reden we van een gematigd arm land een nog armer land in. De Panamericana is direct van veel slechtere kwaliteit aan de andere kant van de grens, de behuizing veel (maar dan ook echt veel) armoediger. Het verkeer enorm chaotisch. Overal ligt vuil langs de weg. Ecuador is schoner, heeft betere wegen, de huizen zijn veel vaker van beton, het verkeer relatief normaal. Bizar.

We lunchten in een goedkoop maar super leuk restaurantje dat we rond de Kerstdagen al hadden ontdekt. Daarna zochten we ons hotel op. Gelukkig hadden we deze keer gekozen voor een hotel op het strand, buiten de drukte van Mancora. Ik zeg gelukkig want het bleek al carnaval te zijn hier. Met alle feestdrukte van dien. Ons hotel ligt daar 2,5 kilometer vandaan en is fantastisch! Simpele kamers hoor, niks luxe. Maar pal op het strand waar majestueuze golven beuken op het zand. Wat een genot! Die avond zagen we de zon ondergaan met een pizza tussen ons in op een strandstoel. De jongens renden door de golven. Een bijzondere avond. Alweer…

Vandaag zou de eerste van twee heerlijke stranddagen zijn. En dat was het ook. De jongens speelden uitgelaten in het zwembad met andere kinderen. Arjen en ik maakten foto’s van de schitterende zee en lazen in onze boeken. Tegen het eind van de ochtend maakten we een strandwandeling naar het dorp. We ontdekten dat de meest schitterende schelpen verscholen lagen tussen de rotsen. De een na de ander vonden we.

Totdat Benjamin pijn kreeg aan een teen waar het bloed uit bleek te stromen. We konden niet goed zien wat er aan de hand was, te veel bloed. Arjen droeg hem helemaal tot het eind van het strand waar de boten op het droge liggen voor reparatie. Daar klommen we naar de zandweg en hielden een motortaxi aan die ons naar een koffietentje reed. We besloten niet zelf te gaan peuteren aan het wondje waar iets uit leek te steken. In plaats daarvan zocht ik contact met vriendin Kitty die hier woont. Zij verwees ons naar de privé kliniek San Pedro. Daar werden we snel geholpen. De teen werd verdoofd waarna het wondje verder werd opengemaakt en onderzocht. Benjamin bleek gestoken door een pijlstaartrog. Het gif moest eruit en dat ging vrij eenvoudig door 45 minuten met de voet in warm water te zitten. De pijn trok al snel weg daarna. Ons werd nog een antibiotica kuur geadviseerd en antibiotica zalf. De kuur doen we vooralsnog niet, de zalf hadden we al in bezit. We kijken het even aan verder.

Benjamin voelde zich inmiddels goed genoeg voor een lekkere lunch en zo sloten we dit pijnlijke avontuur af. Althans, tot op zekere hoogte. Helaas mag Ben de komende drie dagen niet zwemmen. Noch in de zee, noch in het zwembad. En dat is toch wel het allerleukste aan Mancora. Op verzoek van de jongens vertrekken we daarom morgen al richting Lima. Die tweede stranddag zal moeten wachten tot we weer eens een lang weekend weg kunnen.

Hoe dan ook hebben we weer genoten van Mancora. Een absolute aanrader voor iedereen die van een woeste zee en een ongecultiveerd strand houdt. Wij zijn verliefd en we komen zeker terug!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s