Avontuur in de jungle!

Dit is dus zo’n typisch once in a lifetime ding. Normaal gesproken dan. Voor ons – als het goed is – niet. Het echte jungle avontuur hebben we nog tegoed in de Peruaanse Selva. Omdat we van Ecuador veel willen zien, hebben we hier maar twee dagen / drie nachten uitgetrokken voor de Amazonas en als uitvalsbasis hebben we de Rio Napo Lodge in Puerto Misahualli gekozen, een van de eerste toegangspoorten tot de Amazonas. Kaaymannen, bepaalde soorten vogels, de beroemde roze dolfijnen en piranha’s zullen we hier niet zien. Dat bewaren we voor de Peruaanse Selva.Maar een avontuur is het nog steeds!Vanuit Papallacta vertrokken we pas rond het middaguur. We hadden een rit van slechts 2,5 uur voor de boeg en wilden die ochtend nog wat genieten van de thermale baden. De jongens hadden veel bekijks met hun blonde haren en hun onbevreesde gedrag, kopje onder duikend in het ijskoude bergwater na opgewarmd te zijn in de warme baden.Hoe mis hadden we het! In de middle of nowhere, na een oprecht doodenge rit door dichte mist en nevelwoud over onvoorspelbaar kronkelige wegen, veranderde de korte rit in een wat langere. De weg was opengebroken voor de aanleg van een afwateringspijp. Geen overbodige luxe. De wegen zijn kwetsbaar hier, zo midden in het regenwoud. Bij hevige regenval kunnen ze gemakkelijk overstromen of zelfs weggeslagen worden door landslides. We moesten geduld betrachten. Bijna twee uur lang. Uiteindelijk wisten we onze lodge te vinden. Over een griezelige hangbrug over de Rio Napo – een van de vele rivieren die de machtige Amazone voeden – liepen Thomas en ik met Arjens mountainbike die niet onder de poort door paste, Arjen en Benjamin brachten de auto naar de overkant. De lodge is eenvoudig maar voldoet prima. Het is er wel erg stil. Veel meer dan het geluid van vogels en apen horen we hier niet. We zijn de enige gasten. We vinden het hier sowieso erg stil qua toerisme.De volgende dag breekt aan met veel geschreeuw van vogels en apen. Na het ontbijt lopen we het dorpje in. Apen blijken hier evenzeer aanwezig als mensen. Ik heb een hekel aan apen, slechte herinneringen aan ruzie met makaken op Borneo, jaren geleden. De jongens zijn zwaar gecharmeerd van de brutale beestjes en ik houd mijn hart vast voor een confrontatie die gelukkig uitblijft. Spontaan boeken we een leuke jungle trip per kano en te voet. We sluiten ons aan bij een backpackend stel en een geweldige lokale gids, Leo. Gedurende 30 minuten zakken we de Rio Napo af. We zien de eenvoudige leefgemeenschappen op de oevers, de goudzoekers op strandjes en met machientjes op het water. Prachtige vogels. Van de jungle adventure office hadden we laarzen gekregen en die bleken goud waard. De wandeling door het dichtbeboste oerwoud leidde door riviertjes en modderpoelen. Helaas had ik een lekke laars en liep ik voortdurend in een plasje water. Ik merkte het al snel niet meer. Te veel te zien! Hoge, oude bomen, lianen, medicinale planten waarvan ons de werking werd uitgelegd door Leo, schitterende bloemen… Moeilijk om woorden te geven aan de natuur hier. Afschuwelijk koloniaal voelde het verplichte bezoek aan een indiginous community. De voor ons dansende, schaars geklede meisjes, de oude man die ons welkom heette, het voelde vreselijk fout. Ik kan me gewoonweg niet voorstellen dat deze mensen zichzelf prettig voelen bij dit soort bezoekjes van toeristen. Ik schaamde me werkelijk. Foto’s heb ik dan ook niet gemaakt.

We eindigden onze eerste jungle avontuur met een picknick aan de waterkant in het dorp. Omringd door… die vreselijk schattige en opeens toch wel enge apen. Nu zijn onze jongens niet dol op honden. Toen ze zagen hoe een groep apen de honden van het dorp opjoegen door de straten (en hoe die anders zo stoere honden er met de staart tussen de benen vandoor gingen), begrepen ze pas waarom ik apen graag op een afstand houd. Weer een stukje educatie voor elkaar…Later kwamen we erachter dat ons eerste jungle avontuur ook een tikkeltje nep was. Het was namelijk geen primair oerwoud maar wat men noemt secundair en we wilden echt the real thing meemaken. We waren ouderwets voor de gek gehouden. Op dag twee – vandaag – zouden we alsnog primair oerwoud ontdekken met een andere gids in een nationaal park. Toen de wekker vanmorgen om 5 uur afging (we zouden om half 6 beginnen aan de wandeling) bleek vrijwel iedereen bek-af na een zweterige nacht. Het avontuur hebben we uitgesteld tot morgenochtend en vandaag hebben we heerlijk gerelaxed! Koffie hebben we gedronken met taartjes bij restaurant La Tortuga in Tena (lang leve Tripadvisor) en we hebben gezwommen in het magische Laguna Azul, schitterend gelegen in the middle of nowhere (en dus primair oerwoud!) in een overvloed van groen. Apen waren er gelukkig niet dus we konden ongestoord genieten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s