Volmaakt gelukkig…

Chugchillan hebben we alweer verlaten om na een wederom prachtige rit naar Otavalo te rijden. Onderweg passeerden we Quito, ook een grote stad hoewel niet te vergelijken met Lima. Op de een of andere manier lijkt de armoede hier minder uitzichtloos of tenminste minder zichtbaar dan in Lima. Volstrekt onbegrijpelijk is de hoge kwaliteit van de wegen. Vaak voelen we ons alsof we door de Zwitserse Alpen rijden. Schitterende bergen en dalen en perfect aangelegde en onderhouden wegen. Het rijdt in ieder geval heerlijk en tamelijk onbezorgd. Het enige dat ons enige zorgen baart is het lage octaangehalte van de benzine. Hoger dan 92 is niet verkrijgbaar, terwijl we in Peru niet lager dan 98 willen tanken vanwege de discutabele kwaliteit van de brandstof. Onze auto lijkt er tot nu toe niet onder te lijden.

We meenden een kamer in een hacienda in Otavalo geboekt te hebben. Onderweg naar Otavalo ontving ik echter bericht van de hacienda dat we ons niet moesten vergissen in hun lokatie. Ze waren niet de hacienda in Otavalo maar in een dorpje 20 minuten ervoor. Even waren we teleurgesteld. Tot we aankwamen. Midden in de natuur, omringd door machtige bergen en temidden van grazende paarden en koeien, ligt de prachtig gerestaureerde Hacienda San Juan de la Vega. De gasten worden in verschillende landhuizen ondergebracht. De onze telt drie slaapkamers ingericht met schitterende zwaar houten meubels. Daarnaast is er een lounge met haard, een formele eetkamer en een grote, mooie keuken die volledig is uitgerust om er zelf te koken. Ecologische groenten uit de tuinen van de hacienda zijn inbegrepen in de huur dus na twee weken restaurant-maaltijden kan ik eindelijk weer eens koken. Toevallig hadden de jongens net een dag eerder verzucht dat ze nu wel weer eens ‘mama’s eten’ wilden. Kwam dat even mooi uit.

Na een onvoorstelbaar diepe nachtrust (het is hier doodstil en de bedden liggen goddelijk) en in de pan gebakken tosti’s, reden we naar Otavalo. Het is vandaag zaterdag en op zaterdag is er de wekelijkse grote markt waar uiteenlopende handgemaakte kunstvoorwerpen, sieraden en kleding en dergelijke worden verkocht. De markt van Otavalo is naar het schijnt de grootste en beste van Zuid Amerika. In het hoogseizoen zul je er waarschijnlijk in een lange file van toeristen langs de kraampjes en winkeltjes lopen. Nu is het echter niet echt hoogseizoen in deze streek en zodoende konden we ervaren dat de markt niet eens zozeer voor toeristen bestaat. Voornamelijk lokale bevolking deed boodschappen. Uit respect voor hen hebben we maar een foto gemaakt en daarna hebben we alles met camera weggestopt. De bezoekers aan de markt waren namelijk zo prachtig authentiek. Kleine, gebogen oude vrouwtjes in klederdracht. Mannen met een tandeloze lach. Haveloos geklede peuters die aan de rokken van hun moeder hangen die bijvoorbeeld mais, quinoa, snoep of alpaca sjaals verkopen. Benjamin had minstens een half uur nodig om te accepteren dat het ok was dat wij hier als relatief rijke westerlingen rondliepen om mooie tastbare herinneringen te kopen. De opeens erg zichtbare armoede maakte hem erg emotioneel. De verkoop van kippen en slakken deed hem, net als een paar jaar geleden tijdens een reis door Jordanië, beslissen voorlopig geen vlees of vis meer te eten.

Uiteindelijk raakten we toch allevier in de ban van al het moois dat verkocht werd. Ieder van ons koos zijn eigen aandenken en ook werden er wat cadeautjes voor familie gekocht. Thomas, Arjen en ik zijn dolgelukkig met onze hoeden die gemaakt zijn in Montecristi, waar de Panama hoeden gemaakt worden.

Lunchen deden we aan Lago San Pablo waarna we op zoek gingen naar Parque Condor. Deze door een bevlogen Nederlander opgerichte NGO redt gewonde roofvogels zoals machtige condors, verschillende soorten arenden en haviken en prachtige uilen. De oprichter en manager van de NGO was niet lang geleden op de ambassade in Lima. Voor Arjen leuk om hem weer te ontmoeten en zijn werk te kunnen zien.

Inmiddels zitten we na te genieten van een volmaakte dag in de bergen. De open haard brandt, de wijn is lekker, de pasta dadelijk ook. En we realiseren ons – ieder van ons – hoe ontzettend bijzonder onze reis is. Hoezeer die onze band als gezin versterkt – iets wat niet nodig was want hij was al intens en mooi. Hoe gaaf het is om samen op avontuur te zijn. Geen dag hetzelfde. Samen genieten, samen de spanning voelen of de auto het gaat redden op een modderige weg (vandaag moesten we wel tien keer proberen een bepaald stuk te nemen!). Samen ons verbazen. Samen ook verdrietig zijn als we armoede zien. Samen de blijdschap zien van een verkoper bij een geslaagde verkoop. Een win-win situatie, constateerde Thomas meer dan eens na een gevonden en gekocht kleinood.

Waar de jongens de eerste dagen nog wel eens aangaven liever naar opa en oma in Nederland te zijn gegaan (met name de Kerstdagen waren wel een beetje moeilijk), bestuderen ze nu de kaart van Zuid (en midden) Amerika. Patagonia! Bolivia! Buenos Aires! Costa Rica! Wanneer gaan we dit weer doen? Tegelijkertijd worden ze ook super blij van het vooruitzicht dat we nog ruim twee weken voor ons hebben en dat we in juni naar Nederland gaan.

Volmaakt gelukkig zijn we. Wat zijn we toch enorme bofkonten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s