Oud & Nieuw & Ecuador: passie en vuur!

De laatste dag van 2017 startte voor ons aan het Playa del Frailes, het strand dat we een dag eerder nog links lieten liggen vanwege de drukte. In de vroege ochtend van 31 december waren we ook niet de enigen, maar we waren nog net op tijd voor het nemen van een paar mooie foto’s van een onbelopen en opmerkelijk schoon strand. Prachtig inderdaad.

De rest van de dag brachten we luierend door op het strand voor ons hotel. De jongens bedachten een spel waarbij met cocosnoten stokken die in het zand werden geduwd, moesten worden omgegooid. Backpackers spanden banden tussen palmbomen om op te balanceren. Er klonk muziek van verder weg gelegen barretjes, hier en daar klonk vroeg geknal van vuurwerk, de wind maakte schitterende golven op de oceaan.

Om half negen werden we verwacht voor het oudejaarsdiner van het hotel. Natuurlijk begon het 45 minuten later, voor ons althans. Er was een mix up met het eten voor Thomas en Benjamin. Dat was aan andere kinderen geserveerd. Ach. We zijn in Ecuador…

Vlak voor middernacht liep iedereen het strand op. Daar werden een voor een prachtige wens lantaarns opgelaten. Een schitterend gezicht hoe ze door de wind werden voortbewogen boven zee. De meesten kwamen uiteindelijk op het strand neer, om daar in vlammen op te gaan. Hetzelfde lot trof een grote pop van papier-maché. Die poppen zagen we sinds onze aankomst in Ecuador overal. Minions, Superman, Spiderman, drag queens, Angry Birds, we zagen ze in allerlei vormen en maten. En ze werden allemaal verbrand. Schitterend siervuurwerk werd afgestoken en met een intense familie knuffel gingen we 2018 in.

En dan is het nieuwjaar. In Nederland typisch een dag voor familiebezoek. Hoewel het heerlijk is om als gezin op avontuur te zijn aan de andere kant van de wereld, missen we onze familie wel erg op een dag als deze. Bovendien was iedereen een beetje moe na een korte nacht – de zon wekte ons als altijd vroeg.

Gelukkig hadden we een afspraak vandaag, zo konden we niet in een lamlendig heimwee doordrenkt niets-doen wegzakken. We gingen naar Montanita om een collega van het consulaat in Guayaquil te ontmoeten met haar gezin.

Wat zal ik zeggen? Montanita… Het Benidorm van Ecuador. Bussen werden volgeladen met uitgefeeste jongeren. Wazige blikken, ongeschoren gezichten, te korte en te strakke jurkjes, grote rugzakken, flesjes Corona in de hand. Het koffietentje waar we hadden afgesproken, was nog niet klaar voor gasten na het festijn van afgelopen nacht. Daar werd schoongemaakt. De restaurantjes die wel open waren, stonken stuk voor stuk naar verschaald bier en het leek erop dat ook de klanten nog geen water hadden gezien, waarschijnlijk ook geen bed. We wisten iemand ervan te overtuigen ons cappuccino te serveren in de ontbijtzaal van een redelijk goed uitziend hostel waar het niet stonk. Het duurde weliswaar veertig minuten eer de koffie klaar was, maar zo hadden we dan ook de tijd kennis te maken met de Ecuatoriaanse collega en haar Nederlandse man. Leuk, de herkenning van wat we bijzonder, gek, stom en leuk vinden aan leven in Zuid Amerika. De jongens vonden het allemaal maar matig interessant, moe als ze waren. We trakteerden ze daarom als ongezond en onpedagogisch goedmakertje op pannenkoeken en wafels bij een kraampje langs de weg. Met de wafels konden we een klein beetje de Limburgse traditie van zelfgebakken wafels eten met oud en nieuw, in ere houden. De wafels waren lang niet zo lekker als die van mijn vader, maar beter iets dan niets!

Daar zaten we dan met onze wafels en pannenkoeken tussen de jongeren die hun kater probeerden te verdrijven. Jongens met baarden die niet bij hun gezicht passen, iemand tokkelde op een beschilderde gitaar, meisjes bestudeerden hun beschadigde manicure, starende blikken en verstomde gesprekken. Daartussen, als waren ze verdwaald, enkele gezinnen met oververmoeide kinderen.

Het laat zich raden hoe onze middag verder verliep. Ieder van ons deed op zijn eigen unieke manier nieuwe energie op. Arjen op de fiets, de jongens film kijkend op bed en ik werkend aan mijn boek.

Pas aan het eind van de middag waagden we ons op het strand. We wilden graag nog iets zien van de nieuwjaars-sfeer van Puerto Lopez. De toeristen uit Quito en Guayaquil waren vertrokken, morgen beginnen de scholen hier weer. Slechts de lokale bevolking resteerde. Ophouden met feesten? Geen optie. Nog steeds klonk overal keiharde muziek uit de strandtentjes. Een oud echtpaar danste een intieme salsa voor een tot feestlokaal omgebouwd winkeltje. Macho mannen en hun jonge ‘wannebe’ fans, maten hun krachten aan rekstokken en met touwen. We genoten van alles wat we zagen en voelden ons na vier dagen Puerto Lopez, volledig op ons gemak.

De week aan zee zit erop voor ons. Morgenochtend rijden we naar Quilotoa waar we hopelijk de wandeling over de rand van de krater kunnen maken die we in gedachten hebben. We gaan van zeeniveau naar 3.200 meter dus fingers crossed dat niemand last krijgt van de hoogte. Morgen bericht uit de Andes!

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s