Van Zorritos naar Puerto Lopez, Ecuador. Een minder prettige ontmoeting met een corrupte agent en een schitterend landschap!

We dachten slim te zijn: vroeg vertrekken, een snelle grensovergang en dus een vroegere aankomst in Puerto Lopez. Om 7 uur bereikten we de grens en de grens, nou ja, is wel open. Voor mensen dan. Voor auto’s nog niet. Bij het passeren van de grens tussen Peru en Ecuador voer je op papier je auto uit (en op de terugweg weer in). De mevrouw die dat regelt, laat nog een uur op zich wachten. Ach, we zijn met vakantie en zijn inmiddels wel een beetje gewend aan het Peruaanse ritme. De mevrouw maakt het nog even spannend voor ons, de diplomatieke nummerplaten baren haar zorgen. Haar meerdere keurt onze auto gelukkig telefonisch goed waarna de registratie uiteindelijk nog wel een minuut of vijftien duurt. Ze verwachten later vandaag zo’n 500 auto’s die van Ecuador naar Peru onderweg zijn voor het vieren van oudjaar in Mancora. Ik heb met die arme mevrouw te doen en zie de lange rij feestvierders al voor mijn geestesoog dralen rond haar kantoortje. Het is ruimschoots 8.30 als we uiteindelijk Ecuador inrijden, begeleid door donkere, dreigende wolken.

Al snel volgt onze eerste kennismaking met de erg aanwezige politiemacht. Bij een aantal elkaar snel opvolgende controlepunten, moeten we onze autopapieren en paspoorten tonen. Ook moeten we steeds opnieuw melden waar we naartoe onderweg zijn. Eenmaal vindt de controle plaats door tot de tand toe bewapende militairen. Sommigen van hen dragen zwarte maskers die hun mond en neus bedekken. Ze zien al snel dat onze auto niet op smokkelwaar (waarschijnlijk zoeken ze drugssmokkelaars) hoeft te worden gecontroleerd.

De vegetatie langs de weg, getuigt van een vochtiger klimaat dan het deel van Peru dat we achter ons laten. Kilometers lange bananenplantages strekken zich uit langs onze route, gevolgd door prachtige cacao plantages. De kraampjes langs de weg bevestigen ons beeld van een zeer vruchtbare bodem. Hoge stapels mango’s, ananassen bungelend aan touwtjes die bevestigd zijn aan golfplaten daken, enorme trossen bananen, watermeloenen (grote en kleintjes), papaya’s… Het ziet er allemaal even kleurrijk en lekker uit.

Genietend rijden we door een schitterend landschap, we vergapen ons aan de jungle-achtige bergen in de verte en hebben niet door dat we af en toe te hard rijden. Tot we door een hele boze agent van de weg worden gehaald. Hij wijst ons erop dat we veel te hard hebben gereden – wat we betwijfelen want we rijden keurig mee met het overige verkeer – en hij vraagt per portofoon om assistentie. Arjen zal, zo legt hij ons op hoge toon uit, gearresteerd worden en vastgezet worden, voor drie dagen wel te verstaan. Arjen protesteert. Het kan best dat we wat te hard hebben gereden, maar meer dan een paar kilometer per uur zal het niet zijn geweest. Bewijs is er natuurlijk niet en als Arjen dit benoemt, wordt de gevangenisstraf veranderd in een boete van 200 USD. Daar zijn we het natuurlijk nog steeds niet mee eens. De motoragent belt met zijn mobieltje zijn baas (of iemand die zich als zodanig voordoet) en laat Arjen met hem overleggen. De boete wordt bijgesteld naar 50 USD en we zullen de rest van de route worden geëscorteerd door de motoragent. Een bekeuring wordt niet opgesteld en een betalingsbewijs ontvangen we evenmin. Met een vreselijk gevoel van opgelicht te zijn, continueren we onze reis. De agent is al snel in geen velden of wegen meer te bekennen.

Google vertelt me ondertussen meer over het Ecuadoraanse beleid bij snelheidsovertredingen en dat is inderdaad streng. Maar de gevangenisstraf waarmee werd gedreigd, geldt slechts voor extreme overtredingen maar mag wel zonder tussenkomst van een rechter worden opgelegd. Een kwetsbaar systeem als agenten niet kunnen of hoeven te bewijzen hoe hard je precies reed. Het systeem heeft overigens wel tot een drastische daling van het aantal verkeersdoden geleid in Ecuador en het valt ons tijdens het vervolg van de reis inderdaad op dat het verkeer hier een stuk geordender is dan in Peru. De wegen zijn ook stukken beter en dat terwijl Peru toch echt rijker is.

De schrik zit er wel in na deze ontmoeting met een duidelijk corrupte agent en we houden de snelheidsmeter nauwlettend in de gaten.

Het laatste deel van onze route, leidt langs de zee. We passeren kleurrijke dorpjes. Veel gevels van gebouwtjes en woonhuizen, zijn in felle kleuren geschilderd als zuurstokroze en turquoise. Een mooi gezicht. We zien overal poppen van papier mache en verklede kinderen en mannen. Daarover in een latere blog meer! Ecuador viert op een bijzondere manier oudjaar, weten we inmiddels.

Aan het eind van de middag bereiken we ons hotel in Puerto Lopez. Een prachtige lodge waarvan de cabanas gebouwd zijn in een jungle-achtige tuin. We genieten nog wat van het strand en eten heerlijk in het restaurant van ons hotel terwijl we de Lonely Planet bestuderen en een spelletje Jenga doen met de jongens. Morgen een nieuwe dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s