Machalilla NP: een bezoek aan Agua Blanca, een klein, authentiek dorp

Agua Blanca, een kleine katholieke gemeenschap in Machalilla National Parc, was onze bestemming vanmorgen. Het dorp met circa 200 inwoners is een overblijfsel van de Mantena’s, een pre-Inka stam. De gemeenschap leeft volledig van het toerisme.

Onderweg naar de poort waar iedere bezoeker entree betaalt, vragen de jongens zich hardop af of het wel klopt, als toerist een authentiek indianendorp bezoeken. Het voelt als aapjes kijken, vinden ze. We leggen uit dat het de inwoners van het dorp zelf zijn die hun dorp tegen betaling openstellen voor het publiek. Dat ze anders niet zouden kunnen voortbestaan met hun traditionele leefwijze. Dat dan waarschijnlijk de jungle waarin de gemeenschap woont, gekapt zou worden zodat er gewassen kunnen worden geplant die geld opbrengen. Oké, dat was overtuigend.

Met een gids – zonder gids geen wandeling door het leefgebied – maken we een wandeling van een uur. We passeren traditionele huizen en hutten, zien van een afstand de vrouwen die de was doen aan de rivier, wilde varkens die vreedzaam leven in en rond de nu vrijwel droge rivierbedding. Omheinde stukjes bebouwde grond waar bananenbomen en andere gewassen groeien. Overal schitterende vogels in felle, tropische kleuren. Hun kreten versterken het gevoel door de jungle te lopen. Buiten ons is er nog een handvol andere bezoekers, het is stil en daardoor voelt het totaal niet als een toeristisch attractie. Mooi aan de wandeling is dat we op respectvolle afstand blijven van de bevolking die gewoon z’n ding doet. Geen georchestreerde fotomomenten. Geen ontmoetingen zelfs. De wandeling brengt ons bij een pre-Inka sulfaatbad waar de stank wat ons betreft te indringend is om een schijnbaar heilzaam modderbad te overwegen. In plaats daarvan beklimmen we een heuvel die een schitterend uitzicht biedt op een groene zee van bomen en struiken, slechts hier en daar onderbroken door het dak van een hut op palen of de slingerende rivierbedding.

Het indianendorp is authentiek tot op zekere hoogte. Er worden namelijk wel Magnums verkocht en er is gratis wifi. Warm en bezweet genieten we van beiden alvorens in de auto te stappen voor een bezoek aan Los Frailes, het naar verluidt mooiste strand van Ecuador (afgezien van de Galapagos Eilanden dan). Los Frailes verliest echter haar aantrekkingskracht wat ons betreft, als we bij aankomst een afgeladen volle parkeerplaats aantreffen met touringcars en agenten die het verkeer reguleren. Een agent adviseert ons morgen terug te keren voor 8 uur ’s ochtends als we het strand ongerept en in haar volle glorie willen ervaren. Dat lijkt ons een strak plan.

We besluiten de rest van de middag door te brengen op het strand bij ons hotel. Deze blog schrijf ik dan ook wiegend in een hangmat. De jongens spelen in de golven in een verder verlaten zee en Arjen zit op de fiets. En dat voelt wat ons betreft een stuk beter dan op een afgeladen strand zitten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s