Rust? Zorritos in een typisch Peruaans familie hotel

Nauti-K heet het hotel. Het ligt langs de Panamericana op de weg van Zorritos naar Tumbes dat nog een half uur rijden verderop ligt. Ons huisje ligt heerlijk aan het strand en is groot. Volgens de website 90 m2 en dat zou zo maar kunnen kloppen. Drie slaapkamers, drie badkamers en een aardig volwaardige keuken. En dat tegen een prima prijs. De zee is hier kalm. Geen surfers.

Redelijk voorspelbaar dus, dat hier vooral families komen vakantie vieren. Niet de rijke families van Lima. Die willen meer. Die verwachten een paar uitstekende restaurants, een spa, kinderopvang. Hier tref je de modale Peruaan met gezin. De huisje zijn verhuurd aan grote gezelschappen. Opa, oma, ouders met een schare kinderen. Naast ons strijkt net een groep jongeren neer. Als ik een voorzichtige inschatting maak vermoed ik dat de meeste groepen nog wat luchtbedden hebben meegenomen zodat ze meer slaapplaatsen hebben. Begrijpelijk. De huisjes lenen zich er uitstekend voor en wat voor ons een prima prijs is, is voor een modaal Peruaans gezin toch nog duur.

Het is een gezellige boel om ons heen. Oma’s staan achter de fornuizen van de huisjes terwijl de kinderen zwemmen of krabbetjes proberen te vangen. Het strand krioelt van de rode en zandkleurige krabbetjes. Latino muziek schalt uit de speakers van zowel het hotel als uit meegebrachte grote speakers op de terrasjes van sommige huisjes. Een van de regels van het hotel luidt dat meegebrachte speakers niet mogen worden gebruikt. Veelzeggend dat daar een regel voor is. We hebben onze zojuist gearriveerde buren al moeten vragen hun loeiharde dance muziek uit te zetten. Ze knikten netjes. Hun mega speaker werd vervolgens een eindje verder op het strand gezet, onder een rieten afdakje naast een paar wiegende hangmatten. De muziek veranderde van iets wat ik dus Dance noem maar wat vast een andere benaming heeft, in Reggae. De meisjes zingen mee met ‘Is this love?’ Jammer dat er inmiddels verschillende genres muziek uit verschillende speakers klinkt. Alsof niemand elkaars muziekkeuze acceptabel vindt. De jongeren naast ons besluiten dat ze lang genoeg sociaal zijn geweest en zeulen hun speaker weer naar hun huisje en even later trillen de ramen van de onophoudelijke harde beats. Dan is het voor ons genoeg geweest. We vragen een laatste keer om rekening te houden met hun omgeving, maar daar wordt slechts lacherig op gereageerd. Een halflege whiskeyfles en ettelijke bierflesjes verklaren de overmoedige houding. Op onze weg naar de auto – we gaan in Zorritos lunchen – melden we de overlast aan de manager. Als we na de lunch terugkeren zijn alle speakers van het strand en van de terrasjes voor de huisjes verdwenen.

Gisteravond was het hier trouwens doodstil. Het restaurant was leeg. Iedereen kookte zelf. Toen Arjen en ik een kijkje gingen nemen bij het restaurant, vreesden we even dat er geen eten te krijgen zou zijn. Raar, zo’n volstrekt leeg restaurant. Eten was er echter wel en we hoefden het niet in die lege ruimte te nuttigen. Een lieve serveerster bracht het eten tot op ons balkon.

Een zalige nacht volgde op heerlijke bedden, zonder muziek. Echt even bijkomen na de onrustige nachten in Mancora. Het ruisen van de oceaan wiegde ons in slaap. Voor het ontbijt werden we naar een koude witte ruimte gedirigeerd waar in alle vroegte al keiharde latino muziek uit de speakers schalde. De ontbijtzaal was hermetisch afgesloten van het strand. Koud was het er, letterlijk en figuurlijk. De airco stond op standje diepvries en de akoestiek was er vreselijk waardoor je jezelf niet kon horen praten. We vroegen of we alsjeblieft ons ontbijt op het terras naast de ontbijtzaal mochten nuttigen. Aanvankelijk mocht dat absoluut niet, na enig aandringen kregen we uiteindelijk toestemming. Als enigen. De mensen die ons voorbeeld probeerden te volgen, werden resoluut de kou in gestuurd.

Het reizen is wel vermoeiend voor de jongens. Veel nieuwe indrukken, gesprekken met onbekenden die nieuwsgierig zijn naar het leven van expats en met name van expat kinderen… Te laat naar bed en toch weer vroeg wakker. De zon en de warmte. Toen we vandaag na een prima lunch met vooral veel vis in Zorritos naar de thermale baden reden die al door de Inka’s werden gebruikt, vielen de jongens eensgezind als een blok in slaap op de achterbank. De baden werden derhalve alleen door Arjen aanschouwd terwijl ik de wacht hield bij onze slapende mannetjes op een verlaten parkeerplaats die zinderend van de hitte.

Terug in het hotel lukte het ons uitgebreid te Skypen met mijn jarige vader. Met de camera op mijn telefoon kon ik mijn ouders zelfs laten meegenieten van het bijna verlaten strand. Hoe bijzonder!

Vanavond gaan we allemaal op tijd naar bed. De uitgebreidde keuken zullen we gebruiken voor het maken van smoothies en het bakken van tosties. Even geen restaurant. En dan morgen voor dag en dauw op om onze reis te vervolgen naar Puerto Lopez aan de kust van Ecuador.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s