Een paradijs in Mancora en door naar Zorritos!

Mancora viert stevig feest, deze tijd van het jaar! Vanmorgen hebben we dus toch maar besloten te vertrekken. We hebben direct ons reisschema aangepast. De komende twee nachten verblijven we een uur noorderlijker in het wat rustiger Zorritos. Vanuit Zorritos rijden we dan in een lange ruk naar Puerto Lopez in Ecuador. De eerder bedachte tussenstop in Guayaquil slaan we over. Het is niet de veiligste plek in Ecuador, Arjen is er zelfs beroofd tijdens een werkbezoek. Het voegt dus weinig toe. Dan liever een dag extra hier aan het strand en een lange reisdag.

Na wederom zwemplezier in zwembad en zee, nemen we afscheid van Pilar, de eigenaresse van Laguna Surf Camp. We lunchen nog een keer met heerlijke vis bij Cafe el Mundo en rijden dan richting het einde van Mancora. Daar wacht Kitty ons op voor een kerk. Ze manoevreert zich tussen de jongens en hun rugzakken op de achterbank en samen rijden we ‘de campo’ in. Een landelijk weggetje langs paardenstallen, kippenhokken en pauwen, brengt ons naar haar idylische plekje. Een enorm stuk land met daarop drie huizen, afgezet met een hekwerk van matten aan palen bevestigd. Haar huisje is van modderstromen en water uit de bergen gespaard gebleven begin dit jaar. Destijds stuurde ze me foto’s van de dunner wordende dijken die haar en haar buren beschermde voor het kolkende water. Een spannende tijd was dat voor velen. Haar huisje staat op stevige betonnen palen, diep verankerd in de bodem. Het ziet er solide uit. En paradijselijk. Leven op een klein oppervlak, een woonkamer buiten in een zelf aangelegde tuin met kaktussen, een limoenboompje, een passievruchtenboompje, een mandarijnenstruikje en een bodembedekker met lieflijke fuchsia kleurige bloemetjes. Een eenvoudig leven met weinig gedoe en stress, al vraagt de tuin om veel liefde, water en aandacht. Maar hoe heerlijk, werken in een tuin die bloeit in een droge woestenij, dankzij die liefde en dat water? En dat onder een immer brandende zon.

Kitty heeft ons de afgelopen dagen al meerdere mooie verhalen over ‘haar Mancora’ verteld. Inspirerend te horen en te zien hoe deze kleine gemeenschap zich heeft ontwikkeld van een vissersdorp tot een levendig surfersparadijs. Bijzonder ook te zien hoe anders Mancora is dan de omringende dorpjes aan de kust. Het voelt er anders, het is er anders. Levendiger, gezellig. Overal eettentjes, sommigen eenvoudig, anderen van culinair niveau. Bij La Bajadita hebben ze perfecte cappuccino, citroentaart met merengue, cheesecake met passievrucht, milkshakes en ander lekkers. Voor een paar euro hebben we onze was laten doen in een van de lavenderia’s waar ook twee gaten in een korte broek werden hersteld. We mochten zelf beslissen hoeveel we daarvoor wilden betalen. Relaxed is echt het woord dat de sfeer hier het beste omschrijft. Of chill zoals onze jongens zeggen terwijl ze heen en weer wiegen in de hangmat voor ons huisje. Het verkeer bestaat in Mancora vrijwel uitsluitend uit mototaxi’s – tot yukyuks gedoopt door Benjamin. Ooit was er een burgemeester die zijn stempel op het dorp wilde drukken. Hij verordoneerde de bouw van een boulevard langs het strand en de zee. Nog geen half jaar later was die boulevard aan flarden. Door de soms gigantische golven van de pacific kapot gebeukt. De restanten staan er nog, ondergespoten met graffiti. Het voordeel van deze betonnen constructie is dat de golven niet langer de restaurantjes kunnen bereiken. Dat was eerder nog wel het geval.

Dat de zeespiegel stijgt, is goed merkbaar in Mancora. Het hotel naast het onze, had ooit een mooie voortuin. Die is inmiddels opgeeist door zand dat door de zee wordt meegesleept. Het hotel ligt nu op het strand, aan alle kanten omgeven door zand. Op slechte dagen loopt de zee er binnen.

Na ons bezoek aan Kitty, rijden we een uurtje noordwaarts. We checken in bij ons vanochtend vroeg geboekte hotel tussen Zorritos en Tumbes. Een grote bungalow op het strand waar we vanavond de zon kunnen zien ondergaan vanaf het balkon. De jongens hebben het zwembad al gevonden – hun haar kleurt overigens groen met al dat chloor. Morgen nog een laatste dagje aan de Peruaanse kant van de Pacific en dan rijden we Ecuador in. Op naar nieuwe avonturen!

One comment

  1. Wat een heerlijk verhaal en wat leukt dat jullie bij Kitty (Cat) zijn geweest. Tip voor groen haar door chloor. Het haar insmeren met tomatenketchup, half uurtje laten zitten en uitspoelen. Weg is het groen maar misschien wist je dit al. Een hele goede reis verder.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s