Kerstmis in Mancora

Eerste Kerstdag 2017. Hoe bizar. Iedere kerstsfeer ontbreekt in Mancora. Afgezien van het vuurwerk en de harde muziek die ons gedurende de kerstnacht uit onze slaap hielden, doet niets vermoeden dat het vandaag Kerstmis is. Of jawel, toch wel. Pas om half tien kan er in ons hostel worden ontbeten en de kamers worden niet schoongemaakt vandaag. Iedereen heeft namelijk vrij. Ons maakt het niets uit. We voelen ons vrij, zo met onze voeten in het zand en de zon op onze huid. Een laat ontbijt geeft ons de kans over een vrijwel verlaten strand te wandelen. De jongens rennen uitgelaten voor ons uit. Zoveel ruimte hebben ze niet in Lima.

Na het ontbijt, de Kerst telefoontjes met Nederland en ettelijke plonzen in het zwembad, stappen we in de auto. Langs een smalle, stoffige zandweg, rijden we een stukje zuidwaarts. Langs de kant van de weg het ene na het andere mooie hotel. De meesten in een heel andere prijsklasse dan ons hostel. Onder ons strekt de oceaan zich uit, witte koppen, machtige golven.

Na een kronkelende rit bereiken we El Nuro. Een gezin, vader, moeder, twee zonen, begeleidt onze auto naar een punt waar zij hem zullen bewaken. Een foldertje van het door de familie gerunde eettentje wordt ons in de handen gedrukt met de opmerking dat we na het zwemmen met de schildpadden moeten komen eten. Oh en voor de kinderen hoeven we niet te betalen hoor, voor het betreden van de pier waar je de schildpadden kunt zien.

Aan het eind van de pier kun je het water in. Een klein stukje water is afgezet met boeien waar touw tussen gespannen is. Daaraan kun je drijven zodat je de grote zeeschildpadden goed kunt bekijken. Aas dat in het water wordt gegooid trekt scholen vissen aan en daar komen de reusachtige, prehistorisch aandoende schildpadden op af. Arjen en Thomas gaan het water in om de dieren van dichtbij te zien. Het is er rustig op deze zonnige Eerste Kerstdag. Wat een mooie ervaring, al is het discutabel hoe diervriendelijk deze attractie is.

’s Avonds dineren we op het strand voor ons hostel. Twee afhaal pizza’s en een fles water in plaats van het verplichte stuk wild met cranberrie compote. De zon gaat onder en wij genieten.

De Nederlandse tweede Kerstdag is een onbekend fenomeen in Peru. Hier is het vandaag een normale werkdag. Dat betekent ook dat er eerder ontbeten kan worden en er meer keuze is. Pannekoekjes bijvoorbeeld. Wat een feest! We hangen rond bij het zwembad, de jongens leven zich uit in het water terwijl wij bespreken wat we doen na twee beroerde nachten in deze overigens erg gezellige hostel. We zitten te dichtbij het uitgaansgebied van Mancora en ook de afgelopen nacht schalde de muziek tot in de zeer vroege uurtjes uit de luidsprekers van nabij gelegen barretjes. Persoonlijk kan ik heel slecht tegen slaaptekort. We besluiten het nog een nacht aan te kijken.

We lopen door het dorp. Een stop bij de lavanderia: het is tijd om wat kleren te laten wassen. Capuccino en sapjes met cheesecake en brownies. We ontmoeten een jonge Colombiaanse / Nederlandse vrouw met haar moeder en haar schattige baby. Samen verwonderen we ons over de Peruaanse gewoonte om kinderen vooral door nannies te laten opvoeden. Iets wat in het toch nabij gelegen Colombia heel anders is. Mooi die ontmoetingen onderweg.

Na een duik in de zee en in het zwembad, volgt een heerlijke lunch met de Nederlandse Kitty in een restaurantje dat door een Franse chef wordt gerund. Mancora is zo’n plek waar mensen blijven hangen, een plek waar je nooit meer weg wilt. Waar mensen voor elkaar zorgen. Er zijn hier bijna geen bedelaars, voor iedereen valt er wel iets te verdienen. De sfeer in het dorp is mega relaxed. Veel jonge mensen, backpackers in korte broekjes en gebatikte shirts. Overal laid-back hostels en hospedajes, eettentjes waar je voor 10 sol je buik kunt vullen (omgerekend nog geen 4 euro). Yogalessen en surflessen worden op iedere straathoek aangeboden. We genieten.

Na de lunch lopen we over het strand terug naar ons hostel. Benjamin en ik besluiten de wandeling te verlengen en vinden handenvol mooie schelpen. Een Peruaanse aanvulling op onze Tanzaniaanse en Israelische verzameling. Straks nog de zon zien ondergaan en dan kunnen we met recht zeggen dat we zalige Kerstdagen hebben gehad die misschien weinig met Kerstmis te maken hadden maar wel alles met intense gezinstijd. En is dat uiteindelijk niet waar Kerstmis (ook) om hoort te gaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s