Via Chiclayo en Piura naar Mancora. Over afval, rijstvelden, woestijn, beschadigde wegen en jaknikkers…

De aardige meneer van ons hotel is extra vroeg opgestaan. Ons zonder ontbijt laten vertrekken is geen optie, verzekert hij ons. Vier gebakken eitjes, de ons bekende Peruaanse platte broodjes met de eveneens standaard aardbeienjam en versgeperst sinaasappelsap, worden speciaal voor ons om half zes geserveerd. Een betaling met Mastercard regelen lukt dan weer niet. Als ik hem zo zie worstelen met het apparaat, ben ik blij dat we gisteravond toch nog maar even gepind hebben. Opgelucht neemt hij de soles in ontvangst en stipt om zes uur verlaten we Huanchaco.

De eerste grote plaats die we passeren op onze weg naar Mancora, is Chiclayo. Vol ontsteltenis bekijken we de straten waar Google Maps ons doorheen leidt. Afval, overal bergen afval. Op de een of andere manier schokt het ons hier nog meer dan in Lima. Misschien omdat Chiclayo minder armoedig aandoet dan de buitenwijken van Lima? Bij een stoplicht kopen de inzittenden van een dikke, glanzende Chevrolet bekertjes met rode gelatine. We rijden een stukje achter de auto en zien hoe de lege bekertjes het raam uit worden gegooid. Ze vallen niet op tussen het overige afval. Zie hier het resultaat van een collectief schouderophalen over het bijdragen aan een schone, leefbare omgeving. Aan een beter milieu. Frappant om te zien hoe auto’s langs de kant van de weg worden gewassen en glanzend gewreven. Auto’s moeten schoon. De straat? Who cares?

Groene rijstvelden trekken aan ons voorbij, afgewisseld door stukken woestijn. Gisteren zagen we hectares velden met blauwe bessen. Irrigatiekanaaltjes brengen water uit verder weg lopende rivieren naar droge maar vruchtbare bodem. Bijzonder om te zien hoe de schaarste wordt opgelost.

Gelukkig hebben we in Chiclayo getankt. Tussen Chiclayo en Piura komen we namelijk nauwelijks bebouwing tegen, laat staan een tankstation. We wanen ons in Tanzania, rijdend over heet asfalt door een savanne achtig landschap. Het zand langs de weg is spierwit, roestbruine begroeiing en hier en daar een waterpoel zorgen voor afwisseling. Salamanders genieten van de warmte van de zon op het wegdek. Spierwit zijn ze, zoals het zand. Geschrokken schieten ze voor de banden van onze auto weg. Als muisjes, op de vlucht voor een hongerige kat.

En dan is daar Piura. Piura waarvan we weten dat het zwaar getroffen werd door de grote overstromingen. De gevolgen daarvan zijn direct bij het binnenrijden van de stad zichtbaar. We moeten de Panamericana verlaten. Een grote, moderne brug is in aanbouw om de infrastructuur van de stad minder kwetsbaar te maken voor toekomstige waterstromen. Helaas wordt nergens een omleidingsroute aangegeven en Google Maps haakt af. Voorzichtig zoeken we onze weg door een stad waar weinig over is van de wegen, waar waterlijnen op de muren van huizen herinneren aan een zwarte periode in de levens van duizenden mensen. Diepe gaten in de weg omzeilend en schimmig uitziende straatjes vermijdend, zoeken we naar het punt waar we de Panamericana weer op kunnen. Overmoedig bedenken we dat we net zo goed naar een van de twee Starbucks in Piura kunnen rijden in het hart van de stad. Die gedachte laten we maar varen na een zweterige tocht over slechte weggetjes omsingeld door chaotisch krioelende mototaxi’s die geen geduld hebben met ons onbenul.

Opgelucht zijn we als we dan eindelijk een soort van oprit naar de soort van Panamericana oprijden. Soort van. Want wat volgt zijn enkele tientallen kilometers over een zwaar beschadigde weg. Links en rechts niets dan droogte. Maart dit jaar was dit een grote binnenzee. Alles stond toen blank. De weg heeft daar ernstig onder geleden. Om de paar kilometer springen mannetjes de weg op als we eraan komen. Een emmer wordt naar Arjen opgeheven en we zien hoe de bestuurder voor ons, geld in de emmer gooit. Pas de derde keer dat ons woordeloos om geld wordt gevraagd, dringt het tot ons door. Bij een tekortschietende overheid die niets doet aan de verbinding van Piura richting Mancora, worden de gaten in de weg door de lokale bevolking gedicht. Door geld te vragen aan weggebruikers, verdienen de gaten-vullers iets bij. Gezien de hoeveelheid en de diepte van de gaten, is het de vraag hoeveel zand ze daadwerkelijk verplaatsen van berm naar gat. Een van de gatenvullers wordt vergezeld door een heuse Mini Mouse. Ze zwaait ons vrolijk na.

Tumbes en Mancora staan nu op de borden, we komen dichterbij onze bestemming! Het woestijnlandschap wordt nu onderbroken door eenzame jaknikkers, olie oppompend uit de droge grond. Het worden er steeds meer. Surrealistisch is hun monotone beweging in dit vrijwel onbewoonde gebied.

En dan… de zee. Van een kleur blauw die we nog niet eerder gezien hebben in Peru. Intens. Alsof God een potje inkt heeft geleegd in de oceaan. Wat een pracht. Niet veel later rijden we onder een boog door die ons welkom heet, Mancora in. Surfers paradijs bij uitstek. Ons hostel heet dan ook heel toepasselijk Laguna Surf Camp. We worden hier opgewacht door Kitty. Een Nederlandse vrouw die hier jaren geleden is neergestreken op haar rondreis door Zuid Amerika die haar nooit verder bracht dan haar nieuwe paradijsje, Mancora.

Kerstavond brengen we door met haar en haar vrienden. Een varken hangt dan al uren te roosteren boven een vuur. Wij houden het niet lang vol bij dit Peruaanse kerstdiner. Moe na twee dagen rijden, zoeken we al snel onze bedden op. Een erg goede nachtrust is ons echter niet gegund. Want Mancora viert Kerstmis zoals alleen Peruanen dat kunnen. Met vuurwerk en harde muziek tot in de zeer vroege uurtjes. Als we uiteindelijk om acht uur op Kerstochtend het strand oplopen, zien we de laatste groepjes feestvierders rond de restanten van vuurtjes tokkelen op gitaren, hun roes uitslapen of genietend van het kater-verdrijvende zeewater.

Het is Kerstmis, de zon schijnt, het zeewater is aangenaam, het leven is goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s