De vliegangst voorbij

Een half jaar woonden we in Israël toen we het nare nieuws kregen dat mijn moeder borstkanker had. Voor iedereen is dat heftig, als één van je ouders ziek wordt. Wanneer je in het buitenland woont, komt daar een dimensie bij. Die van een afstand die opeens onmetelijk groot lijkt. Ik kon niet mee naar het ziekenhuis voor de uitslagen, naast mijn moeder zitten toen ze wakker werd uit de narcose, met haar meegaan naar het ziekenhuis voor de bestralingen. Vreselijk vond ik dat.

Ik besloot een week naar Nederland te gaan in de week na mijn moeders operatie. Tickets werden geboekt en vriendinnen werden ingeschakeld voor het na school opvangen van de jongens die toen nog maar 4 en 6 waren.

En toen. Toen begonnen de slapeloze nachten en de migraine aanvallen. Kotsend boven de wc hing ik, avonden achter elkaar. Angst voor wat er tijdens die operatie zou worden aangetroffen bij mijn moeder. Angst haar kwijt te raken. Schuldgevoelens, want ik woonde verdomme op 4,5 uur vliegen van Nederland (waarom wilden we dat ook alweer?). En een andere angst. Angst om alleen te vliegen, zonder mijn kinderen, zonder mijn geliefde. Want dat had ik niet meer gedaan sinds een voor mij traumatische reis naar Arusha vanuit Dar es Salaam. Sindsdien zat ik met tranen in mijn ogen het opstijgen en de landing uit, Thomas’ hand fijnknijpend. Het is een wonder dat hij daar geen trauma aan heeft overgehouden. Ik herinner me goed hoe hij eens na het opstijgen vroeg of hij me nu mocht loslaten. Vier jaar was hij toen.

Vliegangst is iets verschrikkelijks. Irrationeel en verlammend. Bijzonder onhandig ook als je in het buitenland woont.

Verlossend nieuws kwam. De tumor die in mijn moeders borst was ontstaan, was ingekapseld, niet uitgezaaid en heel klein. Bestralingen zouden wel plaatsvinden, maar het perspectief op duurzame en volledige genezing was zo goed als zeker. Met de opluchting verdween de migraine echter niet. Toen pas drong tot me door hoe groot mijn vliegangst was. In overleg met mijn ouders (die mij ondanks de fysieke afstand nog steeds door en door kennen) en Arjen, besloot ik de reis te cancelen. In de opluchting die volgde, werd me iets heel duidelijk: zo kon het niet langer.

In de daaropvolgende zomervakantie, volgde ik de cursus Vliegangst bij Stichting Valk. De driedaagse training werd afgesloten met een retourtje Milaan en ik slaagde met vlag en wimpel. Ik was zelfs in staat een angstige mede cursist door de heen-vlucht heen te praten. Wat ik zeg, vlag en wimpel.

Nu is het niet zo dat mijn vliegangst na die cursus helemaal weg was. Er volgden vele vluchten.  Van en naar Tel Aviv, Athene, Cyprus, Genève, Istanbul, Abu Dhabi, Amsterdam, Lima en Cuzco. Sommige bestemmingen deed ik meer dan eens aan. Met elke vlucht nam de spanning af.

Toen ik een paar maanden geleden gevraagd werd of ik naar onze oude school in Israël wilde komen voor een adviesopdracht, heb ik geen seconde hoeven na te denken. Ik zei ja. Natuurlijk zei ik ja. Enkele dagen voor vertrek, leek het erop dat de opdracht niet door zou gaan vanwege spanningen op de school. Een paar jaar geleden zou ik die situatie hebben aangegrepen om niet te hoeven gaan. Deze keer echter, was ik vooral erg verdrietig bij het vooruitzicht dat het misschien allemaal heel anders zou lopen. De blijdschap die ik voelde toen bleek dat ik juist nodig was vanwege die spanningen op de school, wist ik: nu ben ik echt van mijn vliegangst af.

Wat een fantastische ervaring was het, het alleen vliegen van de ene kant van de wereld naar de andere. Ik heb genoten. Keihard gewerkt ook, lange dagen heb ik gemaakt in Israël. Aansluitend heb ik een paar dagen intens genoten van het gezelschap van mijn ouders en mijn zusje en tien dagen na mijn vertrek uit Lima kwam ik thuis. Uitgeput en trots. Niet alleen op mezelf, maar ook op mijn drie fantastische mannen die het super hebben gedaan zonder mij. Arjen die op tijd naar huis ging, kookte, zelfs meeging naar een book publishing party van Benjamin. Thomas en Benjamin die zich prima wisten te redden in het Spaans – onze empleada Katya zorgde voor hen tot Arjen thuiskwam en zij spreekt geen woord Engels. Wat een heerlijke ervaring! Het smaakt absoluut naar meer!

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s