Go see the doctor…

Wat ik nou echt mis in Lima? Een huisarts. Een ouderwetse eerstelijns arts die kan beoordelen of je naar een specialist moet en zo ja naar welke. Iemand die dan ook weet welke arts betrouwbaar is. Zoiets.

In Tanzania hadden we Ype en Belia. Twee fantastische Nederlandse huisartsen die met enkele andere artsen een ook al fantastische internationale kliniek runden. Voor alle ontstekingen, verkoudheden die niet wilden wijken, mogelijke malaria-besmettingen en ga zo maar door, konden we bij hen terecht. Dag en nacht. Er was altijd een dienstdoend arts in nacht en weekend. Ze hadden er ook een prima apotheek en een klein laboratorium. Fantastisch.

In Israël werd het al wat lastiger. Op mijn blog http://www.kooltjesinisrael.com schreef ik al eens over onze ervaringen met de particuliere gezondheidszorg daar. Waar je als relatief rijke patiënt gemakkelijk en soms volstrekt onnodig werd doorverwezen naar collega’s van de huisarts. Onze arts daar was de ooit-cardioloog-nu-zelfbenoemd-huisarts. Dossiers hield hij niet mee. Dus toen ik eens een voorhoofdsholte ontsteking had die niet reageerde op de eerste antibiotica kuur, moest ik hem eraan herinneren welke we al geprobeerd hadden. Hij wist niet meer wat hij had voorgeschreven. Hij werkte ook het liefst zwart, dan betaalde je hem privé in zijn behandelkamer. Daar kwam dan geen administratie aan te pas. Schat van een man trouwens, die cardioloog. Hij heeft veel voor ons betekend. Ik ben nog afscheid van hem gaan nemen toen we bijna gingen verhuizen naar Lima. Ik mocht hem altijd mailen als ik me ergens zorgen over maakte.

In Lima heb ik nog geen huisarts kunnen ontdekken. Hier ga je ofwel naar de EHBO of je maakt zelf een afspraak met de specialist van je keuze. Rugpijn? Neuroloog. Last van je darmen? Maag-lever-darm specialist. Iets vaags? Internist. Zo werkt het ongeveer. Je stuurt een appje naar je vriendinnen om te vragen of zij iemand weten die bij voorkeur Engels spreekt en een goede reputatie heeft, maakt een afspraak, betaalt contant. De gezondheidszorg is hier verder helemaal prima. We wonen in een straal van één kilometer ten opzichte van twee top ziekenhuizen. Clinica Delgado is gloednieuw, beschikt over de modernste apparatuur (onder meer van Neerlands trots Philips) en heeft naar zeggen de beste artsen en verpleegkundigen in Lima bij elkaar gebracht onder één dak. Clinica Anglo Americana is de wat oudere maar daarmee ook goed georganiseerde internationale kliniek waar artsen en verpleegkundigen een geoliede machine vormen. De Amerikaanse moeder van een klasgenootjes van Thomas werd er onlangs in razend tempo geholpen bij een levensbedreigende situatie waarbij ze na enkele dagen in een kunstmatige coma te hebben gelegen, vrijwel zonder restverschijnselen naar huis kon. Fantastisch, zeker als je bedenkt dat Peru een land is dat nog enorm in ontwikkeling is en waar veel armoede heerst.

Maar toch. Ik persoonlijk ervaar een barrière om zo maar naar een specialist te stappen zonder te weten of dat echt nodig is. Die Nederlandse mentaliteit raak ik niet gemakkelijk kwijt.

Dus hoe doen we dat? Wij hebben geluk, echt ontzettend veel geluk. We hebben namelijk nog steeds een fantastische huisarts in Voorburg. We wonen er al 6,5 jaar niet meer, maar proberen er eens per jaar langs te gaan om de gezondheid van alle leden van ons gezin door te spreken. Sinds we in Lima wonen, gebruiken we haar ook weer als reguliere eerstelijns huisarts. Als er iets is, maak ik een telefonische afspraak om advies te vragen. Moet ik hiermee naar een specialist of niet? En als ik zou gaan, wat is dan in Nederland het gebruikelijke protocol? Dit om onnodig medicijnen slikken te voorkomen. Want scheutig met medicijnen en soms overbodige onderzoeken zijn ze hier nogal. Cultuur, neem ik aan.

En dan hebben we ook nog een paar super-duper-geweldige-arts-vriendinnen. Hoe vaak zij ons al niet op het goede pad gezet hebben? Ik ben de tel kwijt geraakt. Ook als er in Nederland een kind moet worden geopereerd (wij zijn groot afnemer van buisjes-operaties) wordt dat fantastisch door een van die vriendinnen gecoördineerd.

Ondertussen is hier bijna alle medicatie over de toonbank verkrijgbaar. Vaak zonder bijsluiters of waarschuwingen voor interacties met andere medicijnen of mogelijke ernstige bijwerkingen. Bepaalde medicijnen worden per strip verkocht. Ik heb al een aantal weken last van reflux – rot klacht – en als ik dat zou willen zou ik maagzuur-remmers kunnen krijgen in hoge doseringen gecombineerd met medicijnen die in Nederland met goede redenen nog maar zelden worden voorgeschreven. Zonder zelfs maar de suggestie dat ik ook even langs de dokter zou kunnen gaan om een en ander te bespreken. De dames bij de apotheek om de hoek, weten inmiddels dat ik precies wil weten wat ik koop. Dat ik vraag om een uitdraai van de bijsluiter. Een beetje gek vinden ze me wel, geloof ik.

Ik ben nu dus al weken een bezoek aan de maag-lever-darm specialist aan het uitstellen. Overigens komt dat niet alleen door mijn terughoudendheid ten aanzien van het maken van zo’n afspraak. Mijn klachten zijn ook al behoorlijk afgenomen sinds ze in oktober begonnen. Ik hoop dat het helemaal overgaat als ik nog een paar kilo afval, dat is me eerder ook gelukt. Nu maar hopen dat me dat lukt, nog een paar kilo eraf te krijgen! Best een uitdaging met mijn reis naar Israël en Nederland voor de boeg!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s