Vrijdagmiddag in de beauty salon

Vorige week schreef ik over de voor mij nieuwigheden des levens in Lima. Wat echt nieuw voor me was, was het belang dat hier gehecht wordt aan uiterlijkheden. Nagels lakken, haren verven, ontharen, gezichtsbehandelingen, haren laten föhnen voor een avondje uit, de dure kleding waarbij schoenen en tasjes horen te matchen. Na volstrekt informeel en relaxed Israël waar mannen zelden een stropdas dragen en nóg informeler Tanzania waar vrouwen ook op slippers naar recepties gingen, is Lima wel even andere koek.

En laat ik eerlijk zijn. Hoewel het even wennen was, geniet ik er deep down best wel van. Dat ik weer regelmatig leuke jurkjes uit de kast mag trekken zonder me ooit overdressed te voelen (eerder het omgekeerde). Dat nagellak weer een rol speelt in mijn leven – voor zover ik het mooi weet te houden! Dat ik me weer kan opmaken zonder me opgedirkt te voelen. En hoewel ik me daarin dus wat heb aangepast, zal ik me in bepaalde gezelschappen nog steeds een gezellig boerinnetje uit Nederland blijven voelen. Want wat hebben die Latina’s een stijl (en prachtig haar en dito figuur…). Op een gemiddelde receptie in de afgelopen wintermaanden kwamen de meest schitterende jassen te voorschijn. Want ook al is het krap vijftien graden, men doet hier als in de tropen: alle feestjes en recepties zijn buiten. Het hele jaar. Dus dan draag je een mantel van Alpaca of – beter nog – vicuña . Bontmantels waren er ook. Jammer. Zelf stond ik steevast te koukleumen in een leuk jurkje met veel te dunne omslagdoek. En dan op hakken die in het gras wegzakken waardoor je voeten lichtelijk vochtig worden. En koud. Heerlijk. Daar moet ik nog iets op vinden voor de volgende winter.

Afgelopen vrijdag ging ik mijn nagels laten doen. Jawel, Ceciel laat haar nagels tegenwoordig af en toe doen aangezien ze er zelf niks van bakt qua nagels lakken. Niks decadents aan overigens, het is super goedkoop en big business. Op bijna iedere straathoek is wel een schoonheidssalon. Bij ons in de straat ook. Je kunt er terecht voor het föhnen of straightenen van je haar (knippen doen ze er niet, daarvoor ga je naar de kapper), voor je make-up, manicures, pedicures, massages, ontharen… Zo’n beetje alles wat de Limanese vrouw belangrijk vindt in haar bestaan. Zeker onder het welgestelde deel van de samenleving. Want ja, als je niet werkt – noch binnenshuis, noch buitenshuis – en als je zwemt in het geld, dan moet je toch wat. Excuses voor mijn cynisme. Soms moet ik daar wel om lachen. En tegelijkertijd laat ik mijn nagels dus ook doen. Op dezelfde plek waar de dames van stand dat doen.

Vrijdag heb ik het gebeuren om me heen eens echt aandachtig bekeken. Naast me zat een dame die door drie dames tegelijk werd behandeld. Een van hen was haar haren in de rollers aan het zetten terwijl een andere dame haar voeten behandelde en een derde hield zich bezig met haar handen. En ze was niet de enige. Bij een andere dame was haarverf aan het intrekken terwijl haar voeten werden gedaan. Een jongen van een jaar of tien kreeg een manicure (zonder de lak) terwijl het schitterende haar van zijn zusje werd gekruld en getoupeerd. Mama zat in de make-up. Weer andere vrouwen verdwenen de trap op waar de massagekamers zijn. Ik overdrijf niet, minstens twintig vrouwen tegelijk kregen een manicure en nog meer anderen liepen van het ene station (epileren) naar het andere (manicure) om te eindigen bij de make-up. Op vrijdagmiddag hè. Want het is bijna weekend en dus wordt er gefeest, geluncht, geborreld en gedineerd. Veelal buitenshuis, op de country club of in de buitenhuizen aan zee.

Wat een bizarre maar tegelijk ook boeiende wereld is dit. Ik zal me hier altijd een beetje een buitenstaander voelen. De ultrarijke gezinnen in Lima die de school van onze kinderen hoofdzakelijk bevolken en die onze buren zijn, zullen ons nooit echt toelaten in hun inner circle. We worden af en toe voor een feestje of etentje uitgenodigd en altijd voel ik me dan tot de categorie ‘interessante bekenden’ behoren. Uitgenodigd omdat het zo leuk is om mensen uit Nederland erbij te hebben die in allerlei enge landen hebben gewoond (Cecilia lived in Israel, Cecilia please tell us about that rocket attack!). Ik heb dat wel even als ontluisterend ervaren. Een tikkeltje triest. Maar nu denk ik, interessant! Ik luister naar de gesprekken, zuig de sfeer op. Wat een inspiratie voor een volgend boek!

NB mijn empleada laat haar nagels en haar ook doen bij bijzondere gelegenheden. Het is dus iets van veel lagen in de bevolking in Lima.

 

One comment

  1. Ja, hele andere cultuur is dat hier. Ook hier in het dorp, iedereen laat zijn nagels doen, Pedicure, make-up, zelfs de marktvrouwen laten regelmatig zich helemaal verzorgen en mooi maken 🙂
    Ik, als Nederlandse die altijd alles zelf deed, incl haren verven en knippen, heb er na al die jaren nog moeilijk mee, het te laten doen.
    Ze komen hier ook aan huis, voor 10 sol worden je nagels van handen en voeten verzorgt. je make up laten doen, kost rond de 20 sol, waarbij men gelijk je haren even in een voor hun ogen , mooi kapsel wil kammen. Vaak in een winkeltje, of op de markt, als ik met iemand aan het praten ben, is de vraag, of ik misschien mijn nagels of haar wil laten verzorgen, ze hebben allemaal een zusje of nichtje die daar heel goed in is 🙂
    Zelf houd ik wel van dat sjieke en mooi aangekleed uitgaan, Hoewel hoge hakken hier geen succes zijn, 90% van de straten hier zijn enkel zandpaadjes. Inmiddels heb ik daar wel op leren lopen met hakken, ik waggel als een pinguin met mijn hakken diep in het zand zetten elegant in bloot avondjurkje over het strand 😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s