Als je loslaat, kan opeens alles

Mooie spreuk, absoluut. Maar ik ben er zo slecht in! Ceciel en loslaten, wij zijn geen goede vrienden. Maar ik wil erg graag goede vrienden zijn met mezelf en als je een nieuw leven moet opbouwen in een nieuw land, is loslaten toch wel de sleutel naar succes. En naar die vriendschap met jezelf.

Ik zat mezelf nogal in de weg, die eerste maanden hier in Lima. Het huis was uitgekozen, ingericht en omhelsd, de kinderen vonden langzaam maar zeker hun weg op hun nieuwe school, Arjen had al snel door dat hij wéér de leukste baan in zijn carrière had en ik… Ik had bij deze derde overplaatsing op rij een héél duidelijk beeld van wat ik wilde. Ik wilde een paar leuke vriendinnen (liefst ook een paar Nederlandse), ik wilde in het bestuur van de nieuwe school en ik wilde mijn boek afronden. Ik wilde dus van alles en dat van alles was tamelijk specifiek. Voor het boek had ik ook een eindlijn in gedachten en die andere twee doelstellingen? Nou ja, zo snel mogelijk alstublieft.

En dan loopt alles anders.

Nou ja, zo anders misschien ook weer niet. Tamelijk voorspelbaar allemaal. Achteraf gezien dan.

Schrijven bijvoorbeeld, dat wilde niet zo 1-2-3 lukken na de verhuizing. Ik kon me niet concentreren. Schrijven bleek bovendien in ernstige mate te clashen met mijn wens zo snel mogelijk weer vrienden te maken. Want daarvoor moet je ouderwets daten. Alleen dan  niet met een potentieel vriendje, maar met je hopelijk nieuwe vriendinnen. Ontbijt met zus, koffietje met zo, lunch met zij van de Belgen en een dinertje bij ons thuis met die leuke stellen. Het slorpte al mijn energie op en nee zeggen als ik door iemand werd uitgenodigd, leek me geen beste indruk maken in dat date-proces.  Daar ging mijn tijd! Mijn laptop keek me iedere ochtend verwijtend aan als ik weer de deur uitging zonder hem onder mijn arm.

En dan investeer je in daten met allemaal vrouwen die je hartstikke leuk lijken, om er na een tijdje achter te komen dat je de klik toch niet zo voelt. Of dat zij jou toch niet zo zien zitten. Dat komt dan toch hard aan. Ook al was ik wellicht zelf ook al tot de conclusie gekomen dat de match er niet echt was. Vriendinnen vinden is toch wel cruciaal op een nieuwe post. Als iets killing is voor mijn humeur en creativiteit, dan is het wel eenzaamheid. Leren omgaan met de Peruaanse mores in het sociaal verkeer vond ik ook  nog wel een dingetje. En dan heb ik het over een breed scala aan nieuwigheden voor mij. Zoals dat je je nagels lakt als je naar een feestje of etentje gaat. Dat je er eigenlijk altijd keurig uit hoort te zien. Leuk jurkje, rokje met topje, tasje erbij, schoentje erbij. Sjonge dat was wel even aanpassen. En dat iedereen altijd overal te laat komt. Veel te laat meestal. De twee luchtkusjes, ook als je elkaar voor het eerst ontmoet. Thomas en Benjamin gruwen er nog steeds van. Gelukkig heb ik een paar heerlijke Nederlandse en Amerikaanse vriendinnen inmiddels, waar ik mezelf bij kan zijn. Maar toch, voordat je die gevonden hebt en je elkaar goed genoeg kent om eens flink te lachen over dat soort gekkigheden… dat kost tijd en bakken met energie. Het schrijven, dat moest dus even wachten. Verder dan wat redigeren van al geschreven hoofdstukken kwam ik de eerste maanden niet.

De nieuwe school dan? Tja, die zat nou nét niet te wachten op een eigenzinnige, assertieve tante uit Nederland die ook wel even mee wilde denken over de toekomst en strategie van de wel erg elitaire school. Dat was even slikken. Ik kreeg mijn kennismakingsgesprekjes (met gelakte nagels en in keurig jurkje) en iedereen deed uitermate opgetogen over mijn achtergrond als HR adviseur en bestuurslid op onze vorige Amerikaanse school. Maar na die gesprekken werd het doodstil. Ik hoorde niks meer van ze. Sterker nog, een beleefd mailtje van mij werd niet beantwoord. En op een dag hoorde ik dat er een nieuw bestuurslid was toegetreden. Ze hadden me niet eens de kans gegeven mezelf kandidaat te stellen.

En dat was het moment waarop ik besloot het lekker allemaal los te laten. De wintervakantie begon op de dag dat ik hoorde over het nieuwe bestuurslid. Een week later ging ik naar Nederland met de jongens en moest ik de vriendschappen in Lima dus ook even laten voor wat ze al dan niet waren. En schrijven, ja, dat lukt sowieso niet in Nederland.

Wat voelde ik me licht na die vakantie in Nederland. Vooruit, ik had heimwee en het grijze, klamme weer in Lima beviel me maar matig. Maar los daarvan. Eigenlijk ging het stukken beter met me. Ik kwam erachter wat mijn schrijfproces in de weg stond (te vaak ja zeggen, geen rust in huis door de immer aanwezige huishoudster en mijn Spaans lessen in de ochtend). Ik verzette mijn Spaans lessen en vroeg mijn nieuwe vriendinnen om tips voor plekken waar je rustig kunt werken. En zo vond ik Bottega Dasso waar ik sindsdien gemiddeld vier ochtenden per week naartoe ga met mijn laptop. De obers kennen me er inmiddels, het is echt mijn plek geworden.

En toen kwam daar opeens de vraag van onze oude school in Israël. Of ik interesse had in een adviesopdracht waarvoor ik twee keer over zou moeten komen. Of ik interesse had? Uh ja! Wat waanzinnig gaaf! Over vier weken vlieg ik helemaal alleen naar Tel Aviv. Daar verblijf ik dan vijf dagen in een heerlijk hotel aan de boulevard in onze oude wijk om te doen wat ik naast schrijven het liefste doe. Mensen bij elkaar brengen die het niet eens zijn over iets belangrijks, een win-win situatie creëren in de onderhandeling van een nieuwe arbeidsovereenkomst voor het onderwijzend personeel op onze oude school. Inmiddels heb ik alweer wekelijks Skype meetings met de directie en het bestuur van de school en ik heb ook alweer gesproken met de vakbond. Als een vis in het water voel ik me dan! Na mijn bezoek aan Israël maak ik een stop van enkele dagen in Nederland voordat ik terugvlieg naar Lima. Fantastisch vooruitzicht mijn ouders en zusje weer te zien.

En wat nu echt grappig is. Op de dag dat ik werd gevraagd voor de adviesopdracht in Israël, liep ik de directeur van onze huidige school tegen het lijf. Spontaan vertelde ik over de klus in Israël.  Hij verbaasde zich over mijn betrokkenheid bij de oude school van mijn kinderen. Helemaal naar Israël om ze uit de brand te helpen. Wow. Ik haalde mijn schouders op, vond het zelf vrij normaal dat je zoiets doet. Een dag later ontving ik een mail van diezelfde meneer. Of ik interesse had zitting te nemen in het Integriteitsteam van de school. Inmiddels weet ik dat zitting nemen in dat soort commissies de enige weg is die richting een bestuursfunctie leidt. Daar komt bij dat integriteit helaas een issue is op deze school, daar er nogal wat problemen zijn op het gebied van racisme en discriminatie, pestgedrag en buitensluiten. Natuurlijk zei ik opnieuw zonder na te hoeven denken ja.

Dus. Ceciel heeft mogen ervaren dat loslaten soms tot hele fijne dingen kan leiden. Ik ga het maar vaker doen denk ik…

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s