#metoo in #perupaisdevialodores

#metoo, trending hashtag in een groot aantal landen. Via de apps van De Volkskrant, Trouw en NRC volg ik de verhalen met interesse. Net als vele anderen die al dan niet mee kunnen praten over hun ervaringen.

Mijn interesse is wellicht wat bovengemiddeld en mijn boosheid bij het lezen van de soms erg botte uitlatingen over aanranding en verkrachting idem. Waarom komen vrouwen en mannen ‘nu pas’ met hun ervaringen naar buiten? Hebben ze hun aanranding of verkrachting misschien uitgelokt of toegelaten voor persoonlijk gewin? Waarom heb je die vent geen knietje gegeven? Of geschreeuwd? Intimi weten waarom dit soort uitspraken me raken.

Mijn wereld voelt weer veilig. Al jaren overigens, al heb ik daar meerdere psychologen voor nodig gehad. Maar dat litteken op mijn ziel zit er nog. En het doet pijn, het lezen van die soms afschuwelijke reacties in de media. Hoe kan een maatschappij zo verharden? Zo zijn? In stand worden gehouden? Geen wonder dat aangifte doen van aanranding en verkrachting nog net zo eng is als in die zwarte periode in mijn leven, meer dan 20 jaar geleden. Pas enkele weken na ‘het incident’ durfde ik het überhaupt iemand te vertellen. Weken van ontkenning, schaamte en paniekaanvallen. Toen pas ging ik naar de politie.

Eigenlijk is het bizar, dat een voormalig slachtoffer van een zedendelict (sorry, meer dan dat krijg ik niet uit mijn pen), nu in Peru woont. En zich veilig voelt. Terwijl in Nederland en in veel andere landen #metoo rondgaat, hebben we hier #perupaisdevialodores. Ofwel Peru het land van de verkrachters.

Boute hashtag? Peru staat nummer drie op de wereldranglijst (van de WHO) van (seksueel) geweld tegen vrouwen. Een ranglijst waarvan je zou willen dat die er niet was. Slechts in Ethiopië en Bangladesh is het nog slechter gesteld met de persoonlijke veiligheid als het gaat om geweld tegen vrouwen. Voor dit kalenderjaar staat de teller al op 6.000 meldingen. En dat zijn dan de misdaden die zijn aangegeven. Gezien de macho cultuur met de bijbehorende zeer traditionele rolverdeling tussen man en vrouw en de wijdverbreide corruptie in dit overigens echt prachtige land, zou het mij niet verbazen als het werkelijke aantal een stuk hoger ligt.

Afgelopen zondag was hier de grote census – volkstelling. Die census vraagt overigens om een aparte blog, werk voor komende week. Een vrouw die in Villa el Salvador (onderdeel van Lima) de huizen afliep om vragenlijsten af te nemen in het kader van de volkstelling, werd op een van de haar toegewezen adressen bruut verkracht. Afschuwelijk.

Deze gebeurtenis en de reacties van enkele hooggeplaatste functionarissen daarop, leidde tot #perupaisdevialodores. Wat die hoge functionarissen zeiden? Seksueel geweld tegen vrouwen wordt veroorzaakt door vrouwen. En de verkrachting van de vrouw tijdens de census was een ongeluk. Iets wat nu eenmaal gebeurt. Ontstellende uitspraken die gelukkig tot ontslag hebben geleid.

Net als in Nederland roept de hashtag afwerende reacties op. Generaliserend, luidt de klacht. Natuurlijk zijn de meeste mannen geen verkrachters. Maar ook die gewone mannen en heren, die weten waar de grens ligt, die respect tonen voor de ander, waar ze ook ter wereld wonen, moeten samen met ons, vrouwen, een vuist maken tegen seksueel geweld. Hetzelfde geldt andersom. Met z’n allen een vuist maken tegen seksueel geweld, of het slachtoffer nu kind, man of vrouw is, het mág niet. Iedereen moet veilig over straat kunnen, niemand zou in angst moeten leven.

Peru heeft een lange weg te gaan wat dit betreft. Ongelijke verhoudingen tussen man en vrouw en een ongelooflijke machocultuur die al zichtbaar is onder schoolgaande kinderen (ja, ook op de dure elite school waar onze kinderen naartoe gaan), zijn culturele aspecten die niet gemakkelijk doorbroken worden.

Wat wij daaraan kunnen doen? Onze zonen en dochters opvoeden tot respectvolle volwassenen die hun eigen grenzen kennen en die van een ander respecteren. Dat om te beginnen. En hier in Peru? Wat kan ik hier doen? Ik weet het nog niet. In ieder geval steun ik van harte het project van de vrouw van een collega van Arjen. Samen met een vriendin traint zij kwetsbare jonge meiden (in de leeftijd van 12 tot 17 jaar) die slachtoffer zijn van seksueel geweld. Ze doen dit met het inmiddels beroemde Nederlandse Rots en Water programma. Een prachtige aanpak die deze vrouwen mentaal en fysiek weerbaarder moet maken, meer zelfbewust. Waarbij ze hopelijk weer trots op zichzelf worden en leren hun grenzen te herkennen en bewaken.  Een druppel op een gloeiende plaat misschien, maar wie weet… Misschien lukt het mijn vriendin een regenbui te creëren op die plaat, nu ze scholen en ministeries van vrouwenzaken, geestelijke gezondheid en onderwijs in Lima gaat benaderen om counselors en leerkrachten te laten deelnemen aan een Rots en Water training. Zodat zij op hun beurt hun leerlingen kunnen trainen en er straks wellicht een nieuwe generatie opstaat die nee zegt tegen seksueel geweld en die ja zegt tegen een gemeenschap waarin vrouwen gelijk zijn aan mannen.

PS – ik weet dat deze blog vooral in gaat op de positie van de vrouw. Ik wil daarbij niet voorbij gaan aan al die – vaak anonieme – mannen die slachtoffer zijn van seksueel geweld. Ik focus in deze blog op vrouwen omdat zij in Peru vaak het slachtoffer zijn. Deze maatschappij is wat dat betreft erg anders dan die in Nederland en andere westerse landen.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s