Hersenschudding… in the middle of nowhere

Anderhalf jaar geleden liep onze jongste zoon een flinke brandwond op aan zijn ooglid. Een heerlijke avond marshmallows roosteren boven het kampvuur – papa en mama zaten aan de thee voor de tent – mondde uit in een nachtmerrie. Wat voelden we ons toen kwetsbaar, op een kleine camping, vrij afgelegen in de Franse Alpen. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis op een uur rijden over bergwegen. Gelukkig was er een vriend die huisarts is en wisten we ongeveer wat te doen bij een brandwond. Maar toch. We voelden ons even enorm ontaarde ouders (wie laat z’n kinderen alleen marshmallows roosteren boven een kampvuur?) en kwetsbaar.

Die kwetsbaarheid als je relatief ver bent van goede medische zorg, hebben we de afgelopen week weer eens aan den lijve ondervonden. Alleen deze keer niet in de Franse Alpen maar in de Peruaanse Andes. Ja, dit gezin heeft iets met bergen, afgelegen dorpjes en ongerepte natuur. We waren in een piepklein gehucht, Yanama. Vraag me niet hoe we daar terecht waren gekomen. Of ja, toch. Vraag maar. Google, een aantal lodges dichterbij bergbeklimmers hub Huaraz die vol zaten, een positieve review op Tripadvisor en enigszins misleidende informatie op een website, bracht ons naar deze Peruaanse plek waar de tijd heeft stil gestaan. Bereik met onze mobiele telefoons hadden we er niet. Lekker rustig. Maar dus ook geen mogelijkheid tot contact met de moderne wereld in geval van nood. Dat er misschien nood aan de man was, wisten we gelukkig pas toen we alweer weg waren uit Yanama. Maar in Yanama was waar het gebeurde.

Tijdens het ontbijt op de dag waarop we terug zouden rijden naar Huaraz (een vijf uur durende rit over twee hoge bergpassen van ruim 4.000 meter en met vrijwel geen asfalt onder de wielen), viel ik. Een suffe val, zo vertel ik iedereen. Mijn stoel viel om terwijl ik iets pakte van de andere kant van de tafel. De stoel raakte de vloer toen ik bezig was met weer gaan zitten. Mijn billen – mijn stuitje – raakten de vloer enkele seconden later. Het ging te snel om mezelf op te vangen dus het was een flinke smak. Het eerste wat ik voelde was een vlijmscherpe steek in mijn achterhoofd. Beduusd bleef ik even zitten, de tranen sprongen in mijn ogen. Maar ik hield me groot. We verbleven bij een eenvoudig Peruaans gezin en ik was op dat moment alleen met onze jongste zoon. Ik wilde niemand ongerust maken en ik was toch alleen maar op mijn billen gevallen, toch? Niks aan de hand. Beetje beurs misschien.

Vijf uur hobbelen en bobbelen later bevonden we ons 600 meter lager in Huaraz. We dronken cappuccino in een van de weinige tentjes waar ze dat maken en bespraken onze verdere plannen. We zouden over een uur of zo weer omhoog rijden, een andere helling op. Naar de Lazy Dog Inn. De lodge waar we de rest van de voorjaarsvakantie zouden doorbrengen. En tijdens die cappuccino kwam het. Een giga afschuwelijke en alles overheersende hoofdpijn. Ik heb wel eens migraine, dit leek er niet op. Het was doodeng. De pijn nam toe en die avond en de volgende dag bracht ik in bed door. Oordopjes in. Oogmasker op. Paracetamol hielp aanvankelijk nauwelijks.

Op dag twee besloot mijn man, die zich geen raad wist met mijn radeloosheid, de CZ hulplijn te bellen. Overigens een tip voor degenen die bij CZ verzekerd zijn. In geval van nood en zeker bij het ontberen van medische zorg, zijn ze fantastisch. We hebben een paar keer eerder met ze gebeld in de afgelopen jaren. Met CZ besprak Arjen mijn klachten en het verloop van onze reis qua hoogte (omhoog, omlaag, hoeveel nachten op welke hoogte) en mijn val. De conclusie was: geen hoogteziekte maar een hersenschudding. Rust, rust en nog eens rust. En als ik meer klachten zou krijgen: zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.

Ziekenhuis. Ja. Dus. Er is beslist medische zorg in Huaraz. Maar met een hersenkneuzing of ander hersenletsel zou ik daar niet graag zijn. Dan zou ik alleen maar heel snel naar Lima willen. Alleen is het van Huaraz naar Lima ruim zeven uur rijden (afhankelijk van het verkeer in de buitenwijken van Lima kan dat verder oplopen). En je moet over een hoge bergpas om op de Pan Amerikana Norte te komen. Right. Man o man, wat voelden wij ons toen kwetsbaar.

Het gekke is, al weken maakt iedereen in Lima zich druk over een mogelijke mega aardbeving. De nood rugzakken staan klaar plus helmen om hersenletsel te voorkomen. En dan val je van je stoel en heb je een hersenschudding te pakken terwijl je je in the middle of nowhere bevindt. Grappig zou ik het  niet willen noemen maar het was wel even een reality check. Een ongeluk zit in een klein hoekje en de kans daarop is groter dan dat je in een mega aardbeving verzeild raakt.

Inmiddels zijn we weer terug in Lima. Ik mag helemaal niet schrijven, niet lezen, niet te veel wandelen. Eigenlijk moet ik in bed liggen en dat ga ik zo ook weer doen. Maar ik moet gewoon schrijven als ik iets meemaak. Het bloed kruipt etcetera.

Goed, ik kruip mijn bed weer in en stop die oordoppen weer stevig in mijn oren. De hoofdpijn is gezakt maar ik kan nauwelijks geluiden verdragen en ben snel duizelig. Hopelijk kan ik volgende week weer wat meer…!

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s