Een verbroken belofte

In november is het een jaar geleden dat we hoorden dat we naar Lima zouden verhuizen. Toen ik dat aan mijn ouders vertelde – die toen nog hoopten op Luxemburg of Parijs – deed ik een plechtige belofte. Twee keer per jaar komen we naar Nederland op vakantie. Want dat Lima voor mijn ouders te ver was, dat wist ik en begreep ik.

Ik heb een hekel aan het verbreken van beloftes. Zeker als het gaat om de tijd die mijn ouders kunnen doorbrengen met hun (enige) kleinkinderen. En nu doe ik het toch.

Nog maar net terug uit Nederland, stonden wij alweer op het punt onze tickets Lima – Amsterdam te boeken. Zeker als je dit soort lange en dure vluchten moet maken, doe je dat het liefst zo vroeg mogelijk. Om al te hoge prijzen te voorkomen. We dachten dat we op tijd waren. Maar dat bleek niet het geval. Dat het in januari hoog zomer is in Peru en veel mensen dan naar Europa vliegen, zal absoluut ook meespelen. Maar feit is dat door dat mooie begrip marktwerking de prijzen voor retourtjes vanuit Lima naar Amsterdam, standaard een heel stuk hoger liggen dan andersom.  Onderaan de rekening stond toch echt een bedrag boven de EU 5.000. En dat was dan nog alleen maar de vlucht.

En daar blijft het natuurlijk niet bij als je naar Nederland op vakantie gaat als expat. Er moet een auto worden gehuurd en huisjes op vakantieparken. Zelfs na de jaarwisseling is dat nog allemaal aardig prijzig in Nederland. En dan is daar onze behoefte aan écht vakantie vieren. Iets dat niet voor iedereen even goed invoelbaar is, maar op vakantie zijn in Nederland is fantastisch, maar ook enorm vermoeiend. De hoeveelheid familie en vrienden die we iedere keer proberen te zien (met de bijbehorende borrels en etentjes), de ziekenhuisbezoekjes, controles bij tandarts en huisarts. Het in één keer voor het hele gezin schoenen en kleren kopen en dan graag in de uitverkoop want ja, we zijn wel Nederlanders hè! Het is allemaal leuk, gezellig, vermoeiend en nee, niet echt vakantie. Dus die kosten komen er dan ook nog eens bij, voor een week écht vakantie vieren. Een week Tel Aviv hadden we in ons hoofd. En anders toch in ieder geval een week de bergen in, in Frankrijk.

Om dat soort reizen twee keer per jaar te maken… Die belofte heb ik wat te snel gemaakt.

En zo zaten Arjen en ik eerder deze week achter de laptop. We stonden letterlijk op het punt om op “betalen” te klikken toen Arjen zei: ‘vinden we dit echt verantwoord?’

We wonen in een land in ontwikkeling. Er is hier veel armoede, al is die minder zichtbaar dan destijds in Tanzania. En dan gáát het in Peru nog. Bolivia, een van de twee andere landen waar Arjen regelmatig aan het werk is, is ronduit arm. Wonen in een arme regio en dan toch twee keer per jaar naar de andere kant van de wereld vliegen voor familiebezoek. Kunnen we dat aan onszelf verantwoorden? Nog even los van deze morele discussie waar ongetwijfeld ieder zo z’n eigen gedachten over heeft, het geld groeit ook niet op onze rug. Dus de vraag of we dit echt aan onszelf konden verantwoorden, was heel terecht.

Terecht of niet, ik raasde als een gek een emotionele afgrond in. Want beloofd is beloofd. Bovendien was die belofte aan mijn ouders evenzeer een belofte aan mezelf. Zeker nu Lima zo grauw en grijs is en de herinneringen aan onze heerlijke tijd in Nederland nog zo vers in het geheugen liggen, klampte ik me vast aan het perspectief van die vakantie in Nederland in januari. Twee dagen kostte het me met erg veel tranen en hoofdpijn. Twee dagen van steeds maar opnieuw Googlen, rekensommetjes maken, alternatieven bedenken. Twee dagen waarin ik me terugtrok in mezelf en weinig kon hebben van de kinderen.

Eén ding was duidelijk. Het was geen issue om voor ons uit te schuiven. De spanningen die het bij mij opriep waren geen pretje en de ticketprijzen zouden slechts stijgen.

Ons uiteindelijke antwoord was: nee, eigenlijk vinden we dat niet verantwoord. Maar laten we het ook aan de kinderen voorleggen, het is ook hun vakantie. Voor hen was er in eerste instantie vooral een enorme teleurstelling toen ze begrepen dat een vakantie in Tel Aviv er niet in zat. Zij hadden zich enorm vastgeklampt aan de gedachte aan een weerzien met vriendjes daar. Gelukkig hebben ze na de vakantie een vliegende start gemaakt op de Amerikaanse school hier en hebben ze in die eerste week allebei al een fijne groep vriendjes gemaakt. Ze lijken zich na de vakantie meer thuis te voelen in Lima dan voor de vakantie. Toen we het alternatief van een rondreis met de auto noemden, gingen hun beider ogen stralen. Ik overdrijf niet. Het was alsof de zon doorkwam. De Ipad werd gepakt en Zuid Peru, Bolivia en het noorden van Argentinië en Chili en ook Noord Peru en Ecuador werden Gegoogled. Bergen, woestijnlandschappen en stranden ontvouwden zich voor onze ogen. Schitterend.

Opeens was het helemaal duidelijk. We gaan in de Peruaanse zomervakantie niet naar Nederland. In plaats daarvan gaan we een reis maken om nooit meer te vergeten in Peru en omringende landen. Geen luxe hotels maar leuke lodges en hostels gerund door de lokale bevolking en misschien zetten we hier en daar de tent wel op. We gaan op avontuur.

Dit aan mijn ouders en mijn zusje vertellen, was bijna net zo moeilijk als vorig jaar vertellen dat we toch echt naar Lima gingen verhuizen. En ik heb weer een belofte gedaan. Eentje waar ik me aan zal houden. Als mijn ouders of mijn zusje me nodig hebben, of het nu door ziekte is of door een ander verdriet, dan kom ik. Alleen, dat wel. Mijn vliegangst voelt gelukkig niet langer als een sta-in-de-weg wat dat betreft. En als ikzelf verteerd word door heimwee, dan ga ik ook.

Nu maar hopen dat mijn lieve familie het eerlijk zal zeggen als ik nodig ben.

One comment

  1. Groetjes van een expat in Melbourne! We kennen de beloftes, en de praktische en emotionele verwringingen die ermee gepaard gaan. Ik denk dat we zo stilaan zelf ook gaan stoppen met zaken te beloven – wanneer je elders een leven opbouwt, zijn die beloften aan thuis een anker, maar hoe langer, hoe meer je gevestigd geraakt in je nieuwe land, hoe meer het een wielklem wordt. Ik denk in elk geval dat je een juiste keuze maakt door alles uit je ervaring daar te halen. Je kan in elk geval altijd terug 🙂 Knuffel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s