Van Lima Grey naar zomer in Nederland! En weer terug…

Zomer in Nederland. In juli snak je ernaar als je in Lima woont. Geloof me. Zelf geloofde ik het niet. Niet echt. Het was me wel verteld door mijn nieuwe vriendinnen alhier, maar Lima Grey moet je zelf ervaren voordat je het begrijpt. Dat je in juli snakt naar een Nederlandse zomer.

Gelukkig voorziet het rooster van de Amerikaanse school in een vakantie van iets meer dan vier weken in juli. Het is hier dan winter, vandaar de relatief korte vakantie in vergelijking tot de twee maanden die de kinderen in Israël vrij hadden. Tegen de tijd dat die vakantie aanving, snakten we inderdaad naar zon, naar groen, naar schapenwolkjes en naar frisse lucht.

Na een heerlijke mini-vakantie in de Cordilleras Blanca, Huaraz en omgeving, vloog ik met Thomas en Benjamin naar Nederland. Arjen bewaakte het ambassade-schip totdat de ambassadeur terugkeerde van een welverdiende vakantie. Wij gingen vooruit, de lange reis met bijbehorende jetlag vragen ons inziens wel om minstens vier weken Europa voor de kinderen. Mijn eerste vliegreis met kinderen en zonder Arjen. En met een restantje vliegangst in mijn lijf. Het ging fantastisch. Met mijn gezellige en lieve reisgezelschap viel die lange vlucht reuze mee en de vliegangst lijkt mijn lijf eindelijk verlaten te hebben.

Met geen pen valt te beschrijven wat ik ervoer – wat we ervoeren – op Nederlandse bodem. Nu we in Lima wonen, zijn een groen landschap, schone lucht en zon en normaal verkeer niet meer vanzelfsprekend. In Nederland overviel me een intens gevoel van ruimte en vrijheid. Nooit eerder heb ik zo genoten van de langstrekkende landschappen, reizend per trein of auto. Mijn longen jubelden vermoedelijk bij het inademen van de Nederlandse (relatief) schone lucht. Het keurige gedrag op de weg, het ontbreken van voortdurend claxonneer en goh, er gaan ook geen auto-alarmen af. Wat een zaligheid. Nee echt. Wát een zaligheid. En dat iedereen je taal spreekt. Behalve in Amsterdam dan. Maar who cares? Een serveerster die in ieder geval vloeiend Engels spreekt, is al een opluchting na mijn Spaans gestuntel ten overstaan van Peruanen die geen Engels spreken. Schoon water uit de kraan, ook zoiets. En dat je wc-papier in de wc kunt doorspoelen, zonder erbij na te denken. En dat dat dan ook goed gaat, zonder overstromingen.

Een week brachten de jongens en ik door op Camping De Bosrand, in Sint Geertruid in het zuiden van Limburg. Vijf minuten van mijn ouders vandaan. Een week lang koffie drinken met mijn ouders, samen koken en eten, de jongens zien rennen door het gras, nauwelijks talend naar Ipads en andere elektronica. Een hut bouwend met stukken hout op de camping. Een ijsje eten in de zon (want die scheen volop). De banden werden aangehaald, we lachten en huilden en ja, er werd ook gekibbeld en gediscussieerd maar wat was het fijn. Toen Arjen na een week aankwam en ik hem met de jongens ophaalde op Schiphol, was er niet alleen een enorme blijdschap bij het weerzien. Maar ook trots. Op de jongens die het een week met mij hadden volgehouden op de camping. Op mezelf, omdat het zo soepel verlopen was. Op Arjen, die de ambassade goed had weten te leiden en ook nog even heen en weer was geweest naar de consulaten in Ecuador.

Een week volgde waarin we mochten logeren in het huis van Arjens zus in Baarn. Een week met wederom veel familietijd en met etentjes en activiteiten met veel vrienden. Beloften voor reizen naar Peru werden gemaakt en ook hier werd gelachen en gehuild, zorgen werden gedeeld en we genoten ons een ongeluk. Dat we daarna ook nog eens tien dagen in Frankrijk konden doorbrengen, was fantastisch. Bij het plannen van de vakantie leek dat allemaal wat veel.  Een week Provence en drie dagen aan het Lac du Sautet om snel daarna terug te keren naar Lima. Maar het was fantastisch en de lange rit meer dan waard. Zon, mooie vergezichten, bijslapen, wandelen, lekker eten. De batterijen van ieder waren stevig opgeladen en onze harten gevuld met mooie herinneringen toen we afgelopen vrijdag weer bij KLM instapten. De terugreis naar Lima moest gemaakt worden, al had ik die graag nog wat uitgesteld. De jongens hadden er gelukkig wel zin in, terug te gaan naar Lima. aan het nieuwe schooljaar te beginnen. Bij mij liepen de tranen echter over de wangen. Ik kon de stewardessen niet aankijken bij het instappen, zo overwelmd was ik door wat ik al eens eerder vooruitsnellende heimwee heb genoemd.

Nu zijn we weer terug in de Lima Greyness. Het miezert en met name in huis is het kil en klam. Geen verwarming hier om de kou te verdrijven. Wat doe je, als heimwee je terug wil trekken naar Nederland, als je hart verlangt naar schapenwolkjes en zon en als je misselijk wordt van de uitlaatgassen? Er zit maar één ding op. Erin springen. Met alles wat je hebt. In de grijsheid. Om je heen kijken, zoeken naar kleur. Een kunstenares vertelde me eens dat ze de kleuren zoveel mooier tot hun recht vond komen in winters en grijs Lima. En ze heeft gelijk. Als je echt om je heen kijkt, door de grijsheid heen, dan is er veel moois. De gekleurde huizen tussen flatgebouwen ingeklemd, nog niet opgekocht door projectontwikkelaars. Bloemen die ook in de winter bloeien en bomen die groen blijven, het hele jaar rond. Het gras in de parkjes, omringd door dure appartementen maar toch zo groen. En die paar stralen zon die af en toe doorbreken, wat zijn die mooi en wat verwarmen ze intens!

Ook ben ik weer in mijn vriendschappen hier ‘gesprongen’. Bijpraten, lachen en knuffelen, een traan bij slecht nieuws. Samen schreeuwen voor de Oranje Voetbalvrouwen in de Nederlandse kroeg. Met een kopje Pickwick thee en een broodje kaas want het was hier ochtend. Samen met andere Nederlanders.

Ik geloof dat ik al met al wel kan zeggen dat we weer thuis zijn. Thuis in Lima. En het is goed. Hoewel… dat stukje heimwee doet ons wel Googlen naar ticketprijzen in januari. Tickets naar Amsterdam en tickets van Amsterdam naar Tel Aviv. Dat dan weer wel. Maar ach, een beetje verlangen en een beetje dromen, daar is niets mis mee. Toch?

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s