Een band met een nieuw land

Vijf maanden, bijna op de kop af. Ik kan het nauwelijks geloven dat het nog maar vijf maanden geleden is dat we aankwamen in Lima. En tegelijkertijd voelt het als ál vijf maanden. Er is veel gebeurd in die periode en het is tijd even afstand te nemen en tot rust te komen.

Over twee dagen begint de winter-vakantie voor Thomas en Benjamin. Dan zitten de respectievelijk tweede en vijfde klas (groep vier en zes) erop. Waar Benjamin een stevige basis heeft weten te leggen qua vriendschappen, voelt het voor Thomas nog allemaal wat wankel. De school heeft daar goed op gereageerd door hem ‘priority placement’ te geven. Dat wil zeggen dat Thomas is gekoppeld aan een leerkracht die goed aansluit op zijn gevoelige persoonlijkheid waarna er een sociale groep om hem heen is geplaatst met vriendjes en andere internationale leerlingen. Thomas heeft er gelukkig vertrouwen in dat het nieuwe schooljaar leuker wordt. Niet meer ‘de nieuwe jongen’ zijn zal ook helpen. En even afstand van Peru idem. En hoewel Benjamin wel echt zijn plek heeft gevonden binnen een groep vrienden, is ook hij toe aan vakantie.

Dus tellen we af. Nog drie, twee, één dag school en dan… Dan gaan we eerst nog een tripje maken binnen Peru. Want voor ons alle vier geldt dat we de band met het land nog niet erg sterk voelen. Voor ons is nog steeds Israël het land waar we naartoe terug verlangen. Niet alleen vanwege ons sociaal leven daar of de school, maar ook vanwege het land. De natuur en de nabijheid van de middellandse zee met z’n prachtige stranden en de spiritualiteit van het land. Geen van die elementen hebben we nog echt gevonden in Peru. Het leven in een miljoenenstad met de bijbehorende verkeersdrukte leidt soms tot een gevoel van opgesloten zitten.

Om van onze plaatsing in Lima in alle opzichten een succes te maken, zullen we ook de verbinding met Peru als land aan moeten gaan. We zoeken naar fijne plekken in het groen om de weekends door te brengen. Die plekken hebben we nu nog niet gevonden. De meest nabije toegang tot de bergen is woestijngebied. Veel groen is er niet op minder dan twee uur rijden. Dus moeten we de lange weekenden waarin Arjen en de jongens vrij hebben, ten volle benutten.

Nu wil het toeval dat de start van de wintervakantie samenvalt met zo’n lang weekend. De ambassade is dan vier dagen gesloten en Arjen is weliswaar acting ambassadeur nu, hij kan wel weg uit Lima (op voorwaarde dat hij in het ambtsgebied blijft). Dus donderdagochtend vertrekken we in alle vroegte om met de auto naar Huaraz te rijden. Huaraz is de hoofdstad van de regio Ancash maar meer nog is het het startpunt voor expedities in de Andes. Het stadje ligt op 3.052 meter hoogte en de eerste nacht zullen we in Huaraz zelf doorbrengen om enigszins te acclimatiseren, komend vanaf zeeniveau. De dag erna, op vrijdag, rijden we door, verder omhoog tot 3.600 meter, naar een lodge die veel wordt gebruikt als uitvalsbasis voor wandelingen en beklimmingen. Of we er veel zullen lopen is nog maar de vraag. De lodge ligt erg hoog en we hebben niet veel tijd om echt aan de hoogte te wennen aangezien we op maandag terug moeten naar Lima. Maar dat we er zullen genieten van het zicht op de besneeuwde toppen, de niet-vervuilde lucht en de zon, dat is zeker.

De trip naar Huaraz maken we niet alleen vanwege de eindbestemming hoog in de bergen. We maken de trip ook om wat meer van Peru te zien, de sfeer van het land te voelen, zien, proeven. We willen meer van Peru zien en wat minder van Lima. Want Lima en zeker San Isidro, het district waar we wonen, is meer een cosmopolitische wereldstad dan dat het Peru is. We wonen comfortabel, de supermarkten zijn fantastisch, er zijn theaters en bioscopen, de malls zijn groot en bieden alle grote kledingmerken en meer. Maar erg Peruaans voelt het niet aan. En dat is misschien ook wel wat ons nu nog wat tegenvalt aan het wonen in Peru. Vandaar dus die trip op de valreep voor ons vertrek naar Nederland.

Want ja, op zes juli vlieg ik met de jongens naar Amsterdam. Voor het eerst vlieg ik zonder Arjen en dat is best een uitdaging voor een wereldvrouw met toch nog een tikkeltje vliegangst. In Nederland wacht ons een week op een gezellige camping in het zuiden van het land. Dichtbij mijn ouders en mijn familie. Helaas niet direct in de buurt van Amsterdam waar mijn zusje woont of Den Haag waar mijn vriendinnen voornamelijk wonen. Maar toch. Een week bijtanken in een heel groene omgeving, met mijn ouders om de hoek. Als Arjen zich een week later bij ons voegt, gaan we genieten van de nabijheid van zijn familie op de Veluwe. En we hebben tien dagen in La Douce France in het vooruitzicht voordat we terugkeren naar Peru.

De ervaring leert dat een eerste home-leave vanuit een nieuwe post, met veel emoties gepaard gaat. Het zal niet voor het eerst zijn dat de tranen over mijn wangen rollen tijdens de landing op Schiphol. Maar ook zal het niet voor het eerst zijn dat de terugvlucht naar die nieuwe post – Lima – gepaard gaat met een heel sterk en mooi gevoel van ‘naar huis gaan’. Dus ik kijk niet alleen uit naar het weerzien met familie en vrienden en het genieten van alles wat Nederland zo heerlijk en vertrouwd maakt. Maar ik kijk ook uit naar dat gevoel dat Peru en Lima ons nieuwe thuis vormen. Want dan is de verbinding met Peru echt gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s