Heimwee en dankbaarheid

Ik ben het niet vergeten, de moeilijke momenten in het Heilige Land. De hobbelige start in die hete zomer van 2013 waar ik me met de jongens doorheen sloeg terwijl Arjen een summer course deed in Londen. De eenzame momenten herinner ik me, dat drukke jaar waarin Arjen veel op reis was. Maar oh, wat hebben we het goed gehad in Israël.

Medio januari verlieten we dat prachtige land dat nog steeds verscheurd wordt door conflicten. Een land met een politiek en religieus landschap dat bij vertrek nog net zo ingewikkeld was als toen we aankwamen.  We hebben er een oorlog meegemaakt, in de schuilkelder gezeten, ons zorgen gemaakt. We hebben de opluchting gevoeld toen het zoveelste staakt het vuren stand bleek te houden.  We hebben Jeruzalem gemeden tijdens een andere periode van oplopende spanningen, tot daar ongemerkt dat moment was waarop het weer kon. De zondag doorbrengen in de oude stad, naar de kerk gaan en koffie drinken, slenteren door de soek.

Toen we bijna vier maanden geleden Israël verlieten, wist ik dat het goed was. De perfecte baan voor Arjen had zich aangediend in een interessant land. Het was te vroeg in het schooljaar, maar verder klopte het. Ik kon loslaten, mijn blik op de toekomst richten. Ik denk dat dat de enige manier is om verder te gaan wanneer je als expat gezin van land naar land verhuist. Blik vooruit, rug en schouders recht.

Omkijken kan pas als je je thuis voelt op je nieuwe plek. Als het stof is neergedaald. De dozen zijn uitgepakt, de schilderijen een plek hebben gevonden aan nieuwe muren. Als supermarkten zijn uitgeprobeerd, de favoriet is geselecteerd en wordt gefrequenteerd. Als haren voor het eerst weer zijn geknipt, de eerste verjaardagen zijn gevierd, de eerste reisjes gemaakt.

Ons huis voelt inmiddels als een comfortabele jas en ik ben weer aan het schrijven. We hebben onze eerste bezoekers ontvangen. De jongens hebben hun tussenrapport gehad en doen het fantastisch op school en hebben vriendjes gemaakt. Arjen fietst weer fanatiek en heeft het super naar zijn zin qua werk. Alles loopt zoals het moet.

En precies nu alles op de rit staat en ik oprecht kan zeggen ‘het gaat goed, we zijn allemaal gelukkig en op onze plek’, mis ik Israël. Wat een gekke combinatie van gevoelens is dat. En het kwam niet geleidelijk, dat gemis. Het was er opeens, met een klap, recht in mijn gezicht. Of eigenlijk recht in mijn hart. We waren uitgenodigd voor een feest van de Israëlische ambassade in Peru. De 69e verjaardag van de onafhankelijkheid van Israël werd gevierd in een prachtig museum in een deel van Lima waar wij niet eerder waren geweest. Terwijl we in de rij stonden om de ambassadestaf te begroeten, werd mijn aandacht getrokken door een scherm waarop foto’s van Israël werden getoond. En daar waren ze, zomaar opeens, dikke tranen. Snel depte ik mijn wangen droog (met mascara strepen onder mijn ogen de hand schudden leek me toch niet echt gepast). Maar de emoties waren er en bleven die avond op m’n schouder zitten. Meewarig kloppend op mijn rug.

Die avond mochten we nog veel handen schudden van veelal jonge, ambitieuze Israëliërs die hun heil hebben gezocht in Lima. Voor de liefde vaak. Maar ook om met hun innovatieve start-ups mooie dingen te doen in dit zich ontwikkelende land. Voorzichtig zongen we het Hatikva mee, een volkslied dat bij mij inmiddels bijna dezelfde emoties oproept als het Wilhelmus. Niet te hard, mijn Hebreeuws is bitter slecht (zeg maar gerust niet bestaand) en om ons heen werd met zoveel passie gezongen dat ik niet wilde storen met mijn gehaspel. We aten humus en falafel en de Israeli Chopped Salad bleek in Lima net zo lekker als in Israël. Wat missen we dat hier trouwens, het Israëlische voedsel! In Peru wordt innovatief gekookt, prachtige fusion gerechten waarbij de Aziatische en de Zuid-Amerikaanse keuken elkaar omarmen. Maar het kan niet tippen aan de eerlijke, gezonde gerechten die in Israël worden geserveerd.

Vanmorgen maakte ik voor het eerst weer een echte ochtendwandeling. Door de klamme mist, de zilte zeelucht inademend, liep ik van San Isidro naar Miraflores over de Malecon. De Malecon is een ruim 9,5 kilometer lange weg over de kliffen die Lima scheiden van de oceaan. De slingerende weg verbindt een hele trits aan parkjes met elkaar. Groepen mensen trainen er met hun personal trainer of doen hun yoga oefeningen met zicht op zee. Fietsers gaan er nét wat te hard over het fietspad dat ook als voetpad wordt gebruikt. De Malecon is mooi aangelegd en het uitzicht over de oceaan zou glorieus zijn ware het niet dat het zo mistig is dat je momenteel weinig ziet van de zee die net zo grijs is als de lucht. Met weemoed dacht ik terug aan mijn wandelingen langs het strand van Herzlyia Pituach. De immer schijnende zon (ik vergeet voor het gemak even de koude, druilerige winterdagen), de gezellige terrassen op en langs het strand. Aangekomen in Miraflores dronk ik koffie in de Larcomar shopping mall en las wat berichtjes op Facebook. Eilat wordt geteisterd door een zandstorm, las ik. En een vriendin die Israël bijna gaat verlaten memoreert dat ze de zwerfkatten zeer beslist niet zal missen, de katten die in grote aantallen de macht lijken te hebben in tuinen en op straat. Ah ja! Dat mis ik inderdaad niet, realiseerde ik me. En op dat moment braken er zowaar een paar zonnestralen door de mist, hun licht werpend op de wit schuimende golven van de oceaan. Op mijn telefoon verscheen zomaar het gezicht van een vriendin in Washington waarmee ik nu gemakkelijk kan bellen aangezien we in dezelfde tijdzone zitten. En ik dacht, het is goed. Het is helemaal goed.

3 comments

  1. Mooi geschreven Ceciel, moest even een traantje wegpinken. Ik herken het zo, iets missen op het moment dat je denkt allemaal voor elkaar te hebben. Prachtig Hoe je dan het mooie zoekt in het heden en met geluk terugkijkt op een prachtig afgesloten verleden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s