Hoe overleef je de expat-dip?

‘Waarom wilden we dit ook alweer?’

Die vraag dringt zich ongetwijfeld bij meer expats op als dingen even niet lekker lopen. Ook bij mij heeft die vraag meer dan eens rondjes gedraaid in mijn brein. Zoals toen we weken op onze auto moesten wachten die wél in Peru was, maar niet kon worden vrijgegeven. Omdat de douane hoopte op een mooie omkoopsom. Toen de auto er dan eindelijk was (zonder die omkoopsom natuurlijk), mochten we er niet in rijden. Vanwege een noodzakelijke verzekering die voor diplomaten niet zo 1-2-3 te regelen valt (Peru is ongelooflijk bureaucratisch!). Toen we gisteravond met een doodziek kind op de EHBO zaten, in ons beste Spaans probeerden uit te leggen wat er aan de hand was en niemand Engels bleek te spreken. Terwijl we juist naar die ene kliniek waren gegaan die internationaal zou zijn. Een waar instortmoment had ik toen de wasmachine en droger het niet bleken te doen vanwege verschillen in de elektriciteitstoevoer. En als de heimwee toeslaat bij één van ons – en dat gebeurt regelmatig – kan de wanhoop zich absoluut totaal meester van me maken. Genoeg momenten waarop ik denk: het is genoeg geweest! Ik wil naar Nederland. Momenten waarop Cheaptickets mijn favoriete website is.

Wat doe je als die twijfel zich roert? Wanneer je hersenen en hart samenspannen tegen het aangegane avontuur. Wanneer iedere avond eindigt met hoofdpijn. Wanneer je je alleen voelt en verloren in dat vreemde land waar je vol vertrouwen naartoe bent verhuisd?

Ik heb Dar-Dips en Tel Aviv-Dips gehad en ik heb ze overwonnen. Mijn succesrecept blijkt iedere keer hetzelfde te zijn.

Vrienden (op)zoeken

Soms vergeet ik dat ik al best veel hartstikke leuke mensen heb ontmoet! We zijn hier nu drie maanden en ik prijs mezelf gelukkig met een warme groep Nederlandse vrouwen in mijn nabijheid. Vrouwen die ik maar gewoon vriendinnen noem, al kennen we elkaar nog maar net. En dan zijn er de internationale vriendinnen die ik via de school van de jongens heb ontmoet. De snelle openheid en vertrouwelijkheid die expat-vriendschappen zo kan kenmerken, doet banden razendsnel ontstaan. Ik zoek ze op, die vrouwen. Soms alleen Whatsappend, liever nog met een kop koffie of al wandelend door een nog onontdekt stukje van onze nieuwe stad. De verbinding aangaan met mensen dus. En niet alleen in Lima. Vrienden ‘opzoeken’ in Nederland, Israël, de US, ook dat helpt de eenzaamheid te verdrijven. En een telefoongesprek met mijn ouders of met mijn zusje doet wonderen.  Of een snelle lunch met mijn drukke geliefde, met uitzicht op de oceaan en een ceviche op mijn bord.

Structuur, structuur, structuur

Ongetwijfeld ook voor andere niet-werkende moeders en vaders (en werklozen zonder kinderen evengoed) herkenbaar. Als je geen betaalde baan hebt, kunnen dagen voorbij glijden zonder dat je er erg in hebt. Dagen waarin je niets anders doet dan de was, de boodschappen en de maaltijden. Waarop je reikhalzend uitkijkt naar de thuiskomst van de kinderen. Waarna je je ’s avonds in bed afvraagt hoe je dit gaat volhouden. Het aanbrengen van structuur in mijn dagen helpt me niet alleen om die dagen bewuster (en leuker!) te laten verlopen. Het helpt me vooral ook om een ritme in mijn schrijf-werk aan te brengen. Schrijven vergt enorm veel zelf-discipline en lukt mij alleen als ik structuur geef aan mijn week. Dus zijn er dagen waarop ik geen koffie kan drinken met vriendinnen omdat ik dan schrijf. Hoe verleidelijk om op ieder voorgesteld uitje ‘ja’ te zeggen. Hoe verleidelijk om op te gaan in een zalig niets-doen. Een niets-doen dat echter op de lange termijn een erg on-zalig gevoel bij me oproept met frustraties en een gevoel van leegte.

REIZEN

Reizen. Met hoofdletters. Want een van de redenen waarom we dit wilden, waarom we voor Peru zijn gegaan, is toch wel het avontuur, de reis-mogelijkheden. Oh ja, Arjens carrière was en is het startpunt, laat ik dat vooral niet ontkennen. Maar die carrière had zich ook in Nederland verder kunnen ontwikkelen. In Nederland heb je echter geen Inca ruïnes zoals majestueus Machu Pichu, geen Paracas met z’n pinguïns en zeeleeuwen, geen indrukwekkende berglandschappen, geen zandduinen om vanaf te sand-boarden. Ja, andere dingen heeft Nederland dan weer wel. Ik kan er een boek over vol schrijven, over de dingen die ik mis van Nederland. Maar als ik het even niet meer zo zie zitten in den vreemde, doe ik dat beter niet. Beter richt ik me op dat unieke van dat nieuwe land. Dus als een van ons er ernstig doorheen zit, proberen we erop uit te gaan in het weekend. Het avontuur op te zoeken.

Zonder enige twijfel kan ik inmiddels zeggen: Peru is een waar reis-paradijs. De mogelijkheden zijn legio en variëren van genieten van de onstuitbare golven die breken op de rotsen voor de kust tot de mystiek van de Inca’s in de Sacred Valley en Cusco. Maar ook in onze zeer nabije omgeving in Lima zijn indrukwekkende Inca ruïnes te bewonderen. Wandelen, raften, zip-linen of gewoon van het uitzicht genieten in de Andes. En we hebben nog bijna niks gezien! Dit is nog maar het begin!

Ruim vier jaar hebben we nog om Peru verder te ontdekken. Om buurlanden te bezoeken. Vier jaar waarin zich ongetwijfeld Lima-Dips zullen aandienen. Dips die ik zal overwinnen, die Arjen zal overwinnen, die de kinderen zullen overwinnen. Door te kijken naar het glas dat halfvol is en voller zal raken door energie te stoppen in wat goed en leuk is. Immers: alles waar je energie in stopt, dat groeit.

2 comments

  1. Ik heb je stukje gelezen…..het gemis van ,,nederland,, is zo herkenbaar. Gemis van t vertrouwde …de familie en vrienden die ik achter liet. Gemis van mn eigen taal spreken , gemis van het alles is goed geregeld. Ik woon deels in spanje , deels in nederland. Voel me erg ontheemd en vaak angstig hier. Ik hoef hier niet te zijn, mijn man is gepensioneerd. Jaren keek ik er naar uit…naar wonen in het prachtige spanje. Toen het 4 jaar geleden eindelijk zover was kreeg ik een kleindochter mn eerste kleinkind. Ik mis haar enorm…..en wat is het tegengevallen om hier te aarden….een sociaal netwerk op te bouwen. Ik ben een enorm mensenmens en toch lukt het. Wellicht omdat we al 3 jaar op 3 hoog in een atico wonen…veel te stil voor mij. Mijn man vind het heerlijk …die is graag op zichzelf. Gelukkig wil hij na voor mij 3 ongelukkige jaren het appartement verkopen. Hopelijk vinden we een huis waar ik me wel goed in voel…..een nieuw avontuur! Ik hoop ook nog es in peru te komen en argentinie. Brazilie en guatemale he ik al mogen bezoeken…geweldig! Ik kij uit naar je volgend verslag…een warme groet uit spanje

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s