Wat ik niet durf(de) te vertellen…

Inmiddels hebben we weer stromend water in Lima. Voorlopig is de grootste ellende voor ons voorbij. Tot een paar dagen geleden was dat echter niet het geval en was stromend water, voor zover aanwezig, op rantsoen. Ik schreef toen deze weblog.

Wat ik niet durf te vertellen…

Dat ik me echt rot voel. Verscheurd tussen mijn eigen gevoelens over ons huidige leven in Lima en de ellende waar de werkelijk getroffenen onder gebukt gaan. Dat ik niet durf te vertellen hoe ik me over onze eigen situatie voel, komt door de reacties die ik hier en daar krijg als mijn gevoelens uit. Of ik me wel realiseer dat er mensen in Peru zijn die geliefden hebben verloren. Die geen huis meer hebben. Die niks meer hebben. En dat het leven in Afrika nog zwaarder is. Of: ‘Je hebt dat toch allemaal al eerder meegemaakt? In Tanzania?’ (wat niet zo is overigens) En de zogenaamd relativerend bedoelde opmerkingen over gewoon wassen met een washandje en de wc doorspoelen met afwaswater. ‘Niet zeuren Ceciel. Het kan nog allemaal veel erger.’ En: ‘Je hebt er toch zelf voor gekozen, voor Peru. Dit had je kunnen weten lijkt me.’ De belerende vinger over de ellende in de rest van Peru heeft me het meest pijn gedaan.

Want voor alle duidelijkheid: Ja, ik ben me bewust van de ellende om me heen. Sterker nog. Ik ben me er enorm van bewust. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Maar die gevoelens kunnen dus heel goed naast elkaar bestaan. Stress over je eigen situatie. Verdriet en boosheid over de ramp die zich om ons heen voltrekt.

Ik voel me enorm betrokken bij wat er in ons nieuwe land gebeurt. Voel me machteloos, ben boos. Boos op een regering die te laat heeft gereageerd. Die weken lang de enorme problemen ontkende in de provincies buiten Lima. Hulp die te laat kwam. Maar ook voorzorgsmaatregelen die niet getroffen zijn voor deze verlate El Nino. Zwakke dijken, geen of slecht werkende afwateringssystemen. Boos op de media buiten Peru die het nieuws pas laat oppikten en er nog steeds relatief weinig aandacht aan besteden. Boos op de regering die geen hulp wil vragen aan een land als Nederland. Gezichtsverlies. Eer. Blijkbaar is dat belangrijker dan vooruit kijken en accepteren dat je het even niet alleen aan kunt.

En ik ben verdrietig en bezorgd. Want er zijn al 76 doden te betreuren. Honderdduizenden huizen vernietigd, mensen worden ziek of zijn gewond geraakt. En dan de dieren… Door de kadavers die her en der liggen, zijn er al gevallen van Antrax gemeld. En dat naast de al enorme problematiek met muggen en hygiëne. Inmiddels wordt overal in het land ingezameld. Kleding, schoenen, speelgoed, water, muggenspray, sunblock, houdbaar voedsel, toiletpapier, maandverband, luiers… Het is niet aan te slepen. Er is meer nodig. Veel meer. Zelf ben ik in contact met mijn vroegere opdrachtgever Food for the Hungry. Kijken wat ik kan doen. Misschien een crowdfunding actie op touw zetten? En natuurlijk geven we. De school begint komende week een grote donatie actie waar we goed aan gaan meewerken. De kinderen maken tekeningen die mee kunnen met wat we geven. Tekeningen van hoop en kracht.

Omdat de kinderen niet naar school gaan, heb ik nog niet kunnen helpen met het uitdelen van water of het sorteren van donaties. Als de school weer opengaat (die is inmiddels ruim een week gesloten vanwege de overstromingen) ga ik dat natuurlijk ook doen.

Goed. Dat is er dus allemaal. Het intense medeleven, het nadenken over en meedoen aan hulpacties. Maar ondertussen. Ondertussen zitten wij nog midden in het aanpassingsproces van de verhuizing van Israël naar Peru. Het was al niet gemakkelijk. Eerst de schrik van de kwaadaardige plek op Arjens arm en de snel daarop volgende opluchting dat hij schoon was. De aankomst in Lima midden in een enorme hittegolf zonder airconditioning in onze tijdelijke huisvesting. We wonen nu nog steeds in dat tijdelijke appartement en het is een prima plek, daar niet van. Maar wat een lawaai en lucht- en lichtvervuiling! Na ons rustige plekje in Herzlyia Pituach in Israël, is de stap (zeg maar gerust reuzensprong) naar wereldstad Lima enorm. En dan de jongens… Ze waren op zoek naar vriendjes op school, naar een plek in hun klas. Dat proces is nu afgekapt doordat de school noodgedwongen dicht ging vanwege de overstromingen. Hun onzekerheden over die school groeien begrijpelijkerwijs naarmate ze langer vrij hebben.

We hebben het met water op rantsoen prima uitgehouden en sinds woensdagochtend is er weer water. Maar de afgelopen dagen waren verdomde moeilijk. Zo kwamen we er opeens achter dat het water dat we sinds zondag af en toe hadden, meer dan vijf jaar had stilgestaan. Water dat vijf jaar stilstaat in een afgesloten ruimte onder de grond is verontreinigd. Het was erg bruin en we hadden geen idee welke bacteriën erin zaten. Omdat wij hier huren, hadden we geen inspraak in de beslissing die genomen werd over het gebruiken van brak brand-blus-water in plaats van het laten vullen van de cisterne onder het gebouw. Los van het daarmee samenhangende risico in geval van brand, was daar de hoogst suspecte kwaliteit van het water. In feite kon je het alleen gebruiken om de wc door te spoelen en met chloor was het oké om de afwas in te doen maar dat was het ook wel.

Het krijgen van informatie was en is bovendien niet eenvoudig in Peru. Er zijn nieuws websites, maar alles is in het Spaans. En niet alles klopt.

En dit alles durfde ik dus niet te vertellen. En ik doe het nu toch. Want ook dit is realiteit in het expat bestaan. Het is niet één lange vakantie. Arjen werkt hard, heeft het druk met zijn normale werkzaamheden en daar komt nu van alles bij in het kader van het op gang krijgen van noodhulp vanuit de EU. De jongens en ik proberen onze dagen prettig door te komen met thuisonderwijs en speelafspraakjes in het park met de paar kinderen die we kennen. We slapen met oordopjes in en slaapmaskers op zodat we niet te vroeg wakker worden van lossende vrachtwagens of auto-alarmen die hier echt de hele dag (en nacht) afgaan.

Het komt wel goed allemaal, we zullen wennen. En misschien voel ik me beter als ik daadwerkelijk iets kan bijdragen aan het oplossen van de gigantische problemen in andere delen van Peru. Maar eerst gaan we verhuizen. Komende week. Naar San Isidro. Hopelijk vinden we daar wat meer rust dan in toeristisch centrum Miraflores. In ieder geval kan ik aan de slag om weer een thuis te creëren. Een eerste stap naar gemakkelijkere tijden.

11 comments

  1. Lieve Ceciel,
    Voel je niet schuldig, het feit dat je er aandacht aan gaf, meehielp het bekend te maken, is al van onschatbare waarde, voor de mensen hier in het Noorden.
    Je doet al wat je kan, in een situatie die voor jullie ook heel moeilijk is. In een nieuw land, waar je de gewoontes, taal, cultuur en wegen nog niet kent, in zo een situatie aankomen, betekend dat je je handen vol hebt aan je eigen problemen,je gezin, je kinderen en omgaan met een ramp waar je zomaar in terecht komt.
    Het is ook niet de manier, waarop je een nieuw land zou moeten leren kennen, ook de kinderen niet. Het doet me verdriet, want Peru en de peruanen zijn een fantastisch land en volk, en ik hoop dat je dat ook snel op een normale leuke manier zal mogen ontdekken.
    Overigens, de eerste weken in Peru was ik steeds op zoek naar de kermis….ik hoorde toch beslist die loeiende geluiden ervan ?!?! (auto-alarm)
    Nu is er noodhulp, en aandacht, maar over een paar weken zal er nog meer hulp nodig zijn, materiaal voor huizen, en het weer opbouwen van de dorpen en steden.
    Ik ben blij, dat je dadelijk eindelijk met de jongens weer een beetje normaal leven kan hebben, met eigen plekje en leukere start dan de eerste weken 🙂

    Like

  2. Respect voor je eerlijkheid en openheid- respect voor hoe je ermee omgaat – petje af voor je aanpassingsvermogen – sterkte voor die momenten dat je het nodig hebt – en heel veel rust in je hoofd gewenst.

    Like

  3. Prachtig verhaal en heel veel succes met het aarden in Peru.
    Ben zelf ook expat (met kids) en verhuis binnenkort van Thailand naar Mexico, maar wij hebben zo’n enorme ramp gelukkig nog niet mee gemaakt. Toch herken ik de dubbele gevoelens erg goed. Veel liefde & kracht toegewenst.

    Like

  4. Ik hoor je Ceciel. Tegenstrijdige gevoelens. Weer prachtig onder woorden gebracht. Succes met alles verder… en hier bestast er geen twijfel over jullie gigantisch gevoel van medeleven voor jullie omgevingxxxx. Ze kennen jou daar nog niet…..

    Like

  5. Lieve lieve meid! Ik ken je totaal niet maar volg je verhalen wel! Zelf ben ik expat mama in spanje en in December liep tijdens de overstromingen in Spanje ons huis onder en zijn we moeten vluchten door het kolkende water met de kinderen. Ik heb nog elke dag moeite met het weer en aanpassen laat staan dat ik zo sterk zou kunnen zijn als jij om ook nog de handen uit te steken.
    De onmavht frustraties en emoties die je doorstaat kan ik me niet inbeelden.
    Jij hoeft niet de hele wereld op je schouders te dragen en hoewel er misschien velen zijn die het idd nog zwaarder hebben voor jullie is dit nu ook een enorm zware situatie!
    Ik wens jou en je gezin veel moed en sterkte en hoop dat de hoge toppen die het hele expat verhaal ook kent heel snel komen. Dat jullie container weer je eigen spulletjes brengt en dat jullie over een paar maanden weer een nieuw gevoel v thuishoren mogen ervaren!
    Neem tijd voor elkaar en weet dat er heel veel mensen bewondering voor je hebben!
    Dikke dikke knuffel van een expat mama aan een andere!

    Like

  6. Hi Ceciel

    Dank voor het delen van je ervaringen! En ja, er moet een hoop geregeld, bedacht en besloten worden en dan ook nog een natuurramp oid erbij…
    Je hebt helemaal gelijk dat je eerst een thuis en een wat stabiele situatie moet creëren… Dat zorgt voor rust en vandaar kun je ook veel beter helpen.
    Sterkte daar en groeten aan Arjen, Thomas en Benjamin.

    Like

  7. Ceciel,je bent de rots waarop jouw gezin leunt.Dat ben je in de eerste plaats.Daarnaast ben je natuurlijk ook een mens met gevoelens die verder gaan dan jouw gezin.Al komt jouw gezin altijd(heel natuurlijk) op de eerste plaats,de rest heeft ook jouw aandacht.Geniet van jouw verdiende heerlijk weekend en trek je niet te veel aan van kritieken.Aan et eind van de dag ben je toch met jouw gezin.Knuffels Elly

    Like

  8. Wat een mooi en duidelijk verhaal. Natuurlijk wordt je verscheurd door dubbele gevoelens. Zelf woon ik nu als expatvrouw net 3 weken in Vancouver. Vanuit Nederland. Een luxepositie, waarin alles gewoon goed geregeld is. Maar ook ik herken deze gevoelens. Het zijn lifechanges met een huge impact. Een impact op jezelf en je gezin. Dat is een moeilijke periode waarin ook jouw gevoel telt! Ik heb ontzag voor je dat je dit aandurft en doorzet. Ik zou het gevoel hebben om het vliegtuig naar huis te nemen en alles daar stop te zetten, maar tegelijk weet ik dat ook dat geen echte keuze is.

    Like

  9. Hi Ceciel,
    Soms kan een mens zo overdonderd raken door de ellende in het nieuwe vaderland. Wij hebben dat gemerkt met de revolutie die in 2011 uitbrak in Egypte. Angst, woede, intens verdriet, blijdschap en hoop…alles kwam door elkaar of soms naast elkaar voorbij. Dus ik kan me er wel iets bij voorstellen. Gewoon niets van anderen aantrekken, vooral als ze zelf niet in zo’n situatie verkeren. Soms even lekker huilen, dan de rug weer rechten en doorgaan. Je zult er sterker uit komen…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s