Peru stroomt over

De rode stippen op de kaart laten zien waar in Peru overstromingen hebben plaatsgevonden sinds januari. Bijna de hele strook parallel aan de kust is in meer of mindere mate aangedaan. De situatie is afschuwelijk. Duizenden gezinnen zijn geëvacueerd. Huizen verwoest, meegesleurd in modderstromen die hun weerga niet kennen. Het leger werkt hard om slachtoffers te redden, met helikopters wordt gezocht naar mensen in nood.

Nu komt het bizarre. Tot vandaag hoorde ik er wel eens iets over, over die overstromingen. Maar eigenlijk, om héél eerlijk te zijn, bijna niemand praatte er echt over. In de rijke buurten van Lima was het business as usual. Zoals een vriendin van me opmerkte: mensen maakten zich vooral druk over de vraag of hun geplande weekendje weg wel door kon gaan. Dat een groot deel van hun land ondertussen in nood verkeerde, was slechts iets wat dat weekendje weg kon ruïneren. Of wat ertoe kon leiden dat hun employada niet kwam werken omdat haar familie in het noorden hulp nodig had. Sinds vandaag is dat dus anders.

Voor mij totaal onverwacht, ontving ik aan het begin van de avond, via de moeder van een vriendje van Benjamin, een bericht in het Spaans van het ministerie van onderwijs. Vanaf morgen tot in ieder geval maandag, zijn alle scholen in Lima gesloten. Ook de privé scholen. Dit in verband met verwachte overstromingen. Vanaf dat moment volgde er een stroom aan telefoontjes en appjes. ‘Wat is er aan de hand? Hebben we morgen wel of geen school? Hoeveel liter drinkwater heb je in huis?’ Even later werd duidelijk dat ook onze school de deuren sluit de komende dagen. En dat er inderdaad een dreigend tekort aan water is.

Berichten van uitverkochte winkels sijpelen binnen. Een vriendin appt een foto van een supermarkt in La Molina waar vrouwen met winkelwagens vol met flessen water in de rij staan voor de kassa. Ondertussen zit ik alleen thuis met de kinderen. Arjen is op een receptie en kan weinig doen. En ik kan de deur niet uit. We hebben maar 24 liter schoon water in huis. Veel en veel te weinig als er de komende dagen geen schoon water uit de kraan komt. Terwijl ik wacht op nieuws, vul ik de enige twee emmers die ons appartement rijk is met kraanwater.

Weer een appje. Een bericht van de gemeente. Ergens komende nacht wordt er gestopt met het reinigen van water. Door de enorme overstromingen, is het grondwater sterk verontreinigd. De installaties kunnen het niet meer aan. Van vanavond tot morgenvroeg zes uur kunnen we het water niet gebruiken. Hoe het daarna verder gaat weten we niet. Met name de concentratie lood kan gevaarlijk hoog worden. We hebben dus inderdaad meer water nodig. Arjen zit inmiddels in een taxi, onderweg van de residentie naar huis. Onderweg gaat hij op zoek naar water.

Ondertussen probeer ik informatie te vinden op internet over de omvang van de ramp die zich in ons nieuwe land voltrekt. Informatie die niet gemakkelijk te vinden blijkt. Op Al Jazeera lees ik dat de overstromingen tot twee dagen geleden, 48 doden hebben gekost. NU.nl heeft het dramatische nieuws inmiddels ook opgepikt.

Apart dat er zo weinig over werd gepraat om ons heen, tot vandaag. Tot het moment dat de rijkeluis-bubbel te maken kreeg met de gevolgen van de overstromingen. Nu pas lijkt het nieuws dat Peru al weken in z’n greep heeft, iets bij mensen los te maken. Ik voel me schuldig omdat de impact nu ook pas echt tot mij doordringt. Goed, wij bevinden ons nog midden in de culture shock van de verhuizing van Israël naar Peru. Maar toch. Ik had er meer over moeten lezen, ik had me bewust moeten zijn van de ellende. En nu gedraag ik me net als ieder ander rijk mens in Miraflores en San Isidro: ik maak me vooral druk over onze situatie. Of wij genoeg water hebben.

Een aan mij gestuurd filmpje van een modderstroom die opeens een dorp overspoelt ergens in Peru, rukt me terug de werkelijkheid in. Ik zie mensen die mee worden gesleurd. Hopeloos verloren in een zee van modder die als een tsunami door de straat spoelt. Met ons komt het wel goed. We zitten hoog en droog en ver van de rivieren. Maar om ons heen speelt zich een enorm drama af. Een drama dat levens verwoest, dromen vernietigt. Een drama waarvan wij hier in Miraflores de komende dagen wat last van zullen hebben. De kinderen blijven veilig thuis bij mij en we zullen zuinig moeten zijn met water. Dat kunnen we vast wel. Laten we ondertussen bidden voor een snel einde aan de regenval en  nog belangrijker, laten we allemaal onze bijdrage leveren aan het stoppen van de klimaatverandering die tot dit soort extreme situaties leidt.

 

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s