Vrienden maken…

Nieuwe vrienden maken. Beginnen met nul komma nul contacten in een stad waar je de weg niet kent. De taal niet spreekt. Zonder auto. Expats zijn er – noodgedwongen – expert in. Dit is onze derde achtereenvolgende plaatsing en hoewel ik inderdaad wel zo’n beetje weet hoe het werkt, ik vind het nog steeds spannend.

Ik weet dat veel mensen huiverig zijn voor Facebook en misschien vinden dat ik er (te) veel gebruik van maak. Ik doe dat in de eerste plaats om het lijntje met Nederland stevig in stand te houden maar inmiddels ook om mijn groeiende internationale netwerk in stand te houden. Facebook blijkt echter ook enorm handig bij aankomst in een nieuw land. Dat is nieuw voor mij. Ik mag Marc Zuckerberg hartelijk danken. Door zijn platform heb ik redelijk snel een aantal leuke vrouwen ontmoet hier in Lima. De ambassade is ook een goed startpunt. En de contacten die Arjen door zijn werk opdoet.

Zo sprak Arjen met zijn Zweedse collega die hier woont met zijn gezin. Arjen gaf hem mijn e-mail adres, hij gaf het aan zijn vrouw en een week later togen de jongens ik naar Surco, waar het gezin woont. We zouden gaan lunchen met de Zweedse vrouw en haar kinderen. Het was onze eerste taxirit zonder Arjen. Hier reis je – zeker als je geen auto hebt maar eigenlijk ook vaak als je er wel een hebt – met Uber. Uber is hier in Lima betrouwbaar, veilig, goedkoop en handig. Je hoeft de taal niet te spreken, je voert je bestemming immers in op de app. Een kleine tien minuten later ben je onderweg. Onze taxichauffeur hielp ons met het vinden van de juiste deur om aan te bellen (huisnummers zijn hier niet altijd duidelijk). Onze eerste sociale interactie buiten de ambassade was een succes. De kinderen konden het direct met elkaar vinden en hun moeder bleek ook een leuk mens te zijn. De lunch bestond ook nog eens uit falafel. Voor een gezin dat net weg is uit Israel is dat natuurlijk een feestje.

De sympathieke  Zweedse vrouw nodigde me vervolgens uit voor Dining for Women. Een maandelijks event waarbij vrouwen voor elkaar koken en geld inzamelen voor een goed doel. Het betreft een Amerikaans initiatief, maar de vrouwen aan tafel kwamen uit allerlei landen en hadden totaal uiteenlopende achtergronden. De verbindende factor was dat ze expat zijn en iets willen bijdragen aan het welzijn van vrouwen en kinderen die het een stuk minder goed hebben. Een leuke en inspirerende avond die mij voor het eerst alleen deed ‘Uber-en’. Ik was aardig misselijk tegen de tijd dat ik uit de taxi stapte, maar dat kwam door het verkeer. Van het verkeer in Lima word ik zee-ziek. Zonder overdrijven. Vreselijk. En dan is het nu nog redelijk rustig, de zomervakantie is voor de Peruaanse scholen nog niet afgelopen.

Via een Facebook groep voor Nederlandse vrouwen wereldwijd, ontmoette ik vriendin A. Haar noem ik maar gewoon vriendin. We hadden al veel contact voordat we hier aankwamen, ze woont met haar gezin in San Isidro waar wij ook gaan wonen (ja, we hebben een huis gevonden!). Leuk mens. Zo ontzettend fijn met iemand Nederlands te kunnen spreken! Via een andere groep kwam ik in contact met een Amerikaanse moeder met kinderen op dezelfde school als waar die van ons naartoe gaan. Haar jongste is even oud als Thomas. En ook met haar voel ik een klik. Via de ambassade heb ik natuurlijk de partners van de andere Nederlandse diplomaten ontmoet. Ook met hen heb ik regelmatig contact.

Hoewel de contacten dus redelijk gemakkelijk tot stand komen, is het daadwerkelijk ontmoeten van al deze nieuwe vrouwen slopend. Vergelijk het met een blinddate… Je hebt elkaar nog nooit ontmoet, hebt elkaar alleen even telefonisch gesproken of misschien alleen maar met elkaar geappt. En dan ga je elkaar ontmoeten. Meestal ergens bij een koffietentje of bij een ijswinkel als de kinderen meegaan. Je wil zo ontzettend graag dat het klikt, dat de kinderen elkaar leuk vinden, dat er aanknopingspunten zijn. Je hoopt dat zo’n vrouw een leuke man heeft waarmee Arjen een biertje kan drinken of mee kan gaan fietsen. Maar die aanknopingspunten zijn er vanzelfsprekend niet altijd. Soms ga je zingend naar huis en heb je het gevoel dat je je leven op orde begint te krijgen. Maar soms zijn er dagen die eindeloos lang en eenzaam voelen. Als je dan ook nog op zo’n dag met iemand koffie drinkt en er is totaal geen klik… laat ik het erop houden dat dat geen fijne dagen zijn. En dat is dan een understatement.

En zo gaat mijn gemoedstoestand hobbelend opwaarts. Tegenvallers verwerk ik sneller dan toen we in Israël aankwamen. Ik heb leren accepteren en incasseren. En ik heb geleerd door te zetten. En brutaal te zijn als dat nodig is. Op mensen afstappen als ik iets niet weet of begrijp. Om hulp vragen. En zo ga ik met mijn Uber-app van koffie afspraak naar lunch, naar de school van de jongens voor een workshop, een gesprek met de voorzitter van de oudercommissie of een kennismaking met de schoolpsycholoog. Dan weer naar een mall om winkels te ontdekken en een sapje te drinken met iemand. We komen er wel. Opwaarts hobbelend en wel.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s