One Team

Vanaf de dag na onze aankomst in Peru is Arjen aan het werk. Zo gaat dat als je wordt overgeplaatst. Er is geen tijd om te acclimatiseren, de nieuwe omgeving als gezin te verkennen. En dat is logisch. Dat werk is immers de reden dat we hier wonen. Toen we naar Tel Aviv verhuisden, vloog Arjen na drie weken al naar Londen waar hij een drie weken durende cursus deed aan de London School of Economics. Thomas en Benjamin waren toen vier en zes jaar oud en ik moet zeggen, het is een wonder dat ik in die drie weken niet depressief werd. Het was een periode waarin een dierbare tante overleed, de temperaturen in Tel Aviv sky high waren en iedereen die me had kunnen opvangen, was met vakantie.

Aan die zware drie weken heb ik regelmatig teruggedacht in de afgelopen dagen. We zijn nu ruim twee weken in Lima en Arjen is eergisteren al vertrokken voor zijn eerste dienstreis. Naar Santa Cruz in Bolivia. Het is maar voor drie dagen, geen drie weken deze keer. En de jongens zijn nu zeven en negen jaar. Maar ik moet bekennen dat we het toch wel spannend vonden allemaal. Het afscheid verliep dan ook tamelijk emotioneel. De jongens maakten zich zorgen over het vliegtuig – als het maar een goed toestel is. En voor mij geldt dat ik iedere dag reikhalzend uitkijk naar Arjens thuiskomst. De dagen kunnen soms erg lang aanvoelen zonder volwassen gezelschap.

Mijn grootste vrees in deze dagen zonder Arjen, betreft toch wel het risico op een grote aardbeving. Peru is een land waar heel regelmatig seismische activiteit plaatsvindt. Sinds we hier wonen heb ik één kleine beving gevoeld. Een kleine maar. Er zijn er meer geweest die we niet hebben gevoeld. Ooit zal Lima te maken krijgen met een grote aardbeving. Dat kan nog tien jaar op zich laten wachten, het kan ook eerder gebeuren. Dus heb ik voor de zekerheid een provisorische evacuatierugzak bij de voordeur gezet. We moeten fatsoenlijke rugzakken daarvoor organiseren, één voor ieder. En helmen. Maar daar zijn we nog niet aan toegekomen. Toen Arjen vertrok had ik opeens een enorme drang in ieder geval iets te hebben. Just in case. De jongens vinden het een beetje eng, maar samen hebben we goede afspraken gemaakt over wat we doen bij een echte zware beving. Schuilen naast de massieve trap in ons appartement en als het schudden ophoudt rustig via de noodtrap naar beneden, het gebouw uit. Ik hoop dat we geen zware aardbeving mee zullen maken. Je hoeft maar een beetje van Lima gezien te hebben om je te realiseren hoe dramatisch dat zal zijn voor een heel groot deel van de bevolking dat in ondeugdelijke hutten en huisjes woont.

Maar goed. So far, so good. Geen grote aardbeving natuurlijk. Wat dat betreft geldt een beetje hetzelfde als met vliegen. De kans dat je onder een auto komt is vele malen groter dan dat je verzeild raakt in een grote aardbeving of in een groot ongeluk met een vliegtuig. De jongens en ik, we hebben eigenlijk heel gezellige dagen gehad. We vormen een goed team samen. We maakten plannen. Heel simpele plannen, over gezamenlijke ontbijtjes, koffie drinken of lunchen buiten de deur, voetballen in het park, voorlezen uit een nieuw boek, film kijken. Maar in al z’n eenvoud, het werkte uitstekend, dat plan. One team, zeggen we af en toe trots tegen elkaar. Wij zijn One Team.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s