Pisco Sour en op pad

Pisco Sours en op pad gaan hebben weinig met elkaar te maken. Laat ik het zo zeggen. Met een pisco sour of twee op, behoort auto rijden niet meer tot de mogelijkheden. En toch leidde onze eerste kennismaking met de Pisco Sour ons naar een fijn Ekohotel in Mala.

We zijn niet echt cocktail drinkers, Arjen en ik. We kunnen enorm genieten van een goed glas wijn of een koud biertje en in Tanzania dronk ik wel eens een Mojito. Maar that’s pretty much it. Veel alcohol drinken we sowieso niet. Kortom, we zijn niets gewend. Tijdens een welkomstborrel bij de buren, accepteerden we nieuwsgierig de beroemde Pisco Sour waarover we al gelezen hadden in de Lonely Plannet en de Bradt. Mooie kristallen glaasjes met een schuimig groen-gelig drankje werden ons aangereikt en we nipten er voorzichtig van. Lekker! Sterk…! Onze gastheer en gastvrouw genoten er ook van. Zij namen er al snel nog een. En nog een. Wij deden het wat rustiger aan. Eerlijk gezegd was dat ene glaasje al genoeg voor mij qua effect. Maar we lieten ons verleiden tot een tweede glas en daarvoor moest een nieuwe kan worden gemaakt. Of we wilden zien hoe het gemaakt wordt? In de keuken zagen we hoe delen pisco, suikerlikeur en limoensap werden gemixt met, tja, opgeklopt rauw eiwit. Veelbetekenend keken we elkaar aan over de rug van onze enthousiaste en gastvrije cocktailbereider. Om nu nog nee te zeggen… Kortom, we dronken toch nog maar een glas en het moet gezegd worden, het spul is lekker. Maar toch een beetje een griezelige gedachte om rauw ei te drinken.

Terwijl de alcohol z’n werk deed, toonden onze buren ons prachtige foto’s van Peru. Hun favoriete plekjes werden uitgebreid besproken inclusief aanbevelingen voor hotels en luchtvaartmaatschappijen. Tegen de tijd dat we terugliepen naar ons eigen appartement, wisten we: het is tijd voor een eerste uitstapje. Snel legden we de jongens in bed en even later doorzochten we booking.com. Maar helaas, alle aanbevolen betaalbare hotels aan de kust ten zuiden van Lima zaten vol. Ook de duurdere varianten zaten vol. Alles zat vol. Behalve wat hostels waar nog wel plek was op een slaapzaal. Voor een eerste tripje hadden we daar even geen zin in. Dus zochten we verder en vonden iets een beetje landinwaarts. In Mala. Goede recensies op Tripadvisor en een prima prijs. We boekten en verheugden ons.

Een paar dagen later, op zaterdagochtend, gingen we op pad. Net als de helft van Miraflores en San Isidro dus het duurde even voor we de stad achter ons konden laten. In de zomermaanden is het voor de Limanezen – althans de kapitaalkrachtigen – gebruikelijk de stad te ontvluchten tijdens het weekend. Velen zijn lid van een club met faciliteiten aan zee en anderen boeken een kamer in een hotel. Vandaar dat alles vol zat. Over de Panamericana Sur reden we door een prachtig woestijnlandschap. Even voelden we ons in de Negev. Maar de Negev staat nu in bloei. Deze woestijn bloeit denk ik nooit. Het is extreem droog. De enorme billboards langs de weg hielden ons ook bij de les. We waren niet in Israël, maar in Peru.

Na een uur zeer oplettend rijden – het verkeer is hier zo mogelijk nog hectischer en onvoorspelbaarder dan in Israël – namen we de afslag naar Mala of eigenlijk naar het dorp San Antonio. Het contrast met het rijke Miraflores was enorm. Huisjes met golfplaten daken. Geen grote SUV’s en Porches maar tuktuks zoals we die uit Tanzania kennen domineerden het straatbeeld. Het dorre landschap maakte plaats voor weelderig groen: er stroomde een woeste rivier, gevoed door de vele regen van de afgelopen weken in de hoger gelegen gebieden. Bewegwijzering naar het hotel ontbrak volledig, maar gelukkig werkt Google Maps ook uitstekend buiten Lima. We vonden het hotel. De eigenaar ontving ons hartelijk en bleek een goede vriend van onze buurman die hem al op de hoogte had gesteld van onze komst.

We hebben er niets gedaan, in het ekohotel. We hebben gelezen, gepraat, geslapen en gezwommen en heerlijk gegeten. De Pisco Sour hebben we maar niet genomen. Helaas werd Benjamin ziek, waardoor het geplande bezoek aan het strand op zondag niet door kon gaan. Terug in Miraflores knapte hij gelukkig al snel op onder invloed van vele glazen water en bakjes frambozen en blauwe bessen.

Ons volgende tripje moet naar de bergen gaan, hebben we besloten. Het mag best wat minder warm wat ons betreft en we houden nu eenmaal van de bergen. Maar eerst mag Arjen op zijn eerste dienstreis met een delegatie uit Nederland – naar Santa Cruz in Bolivia. En de jongens bereiden zich mentaal voor op hun eerste schooldag op hun nieuwe school, midden volgende week. Eén groot avontuur, deze eerste weken in Peru!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s