Hoe start je een nieuw leven?

Een duidelijk antwoord op die momenteel wel zeer aanwezige vraag, heb ik nog niet gevonden. En dat antwoord is er ook  niet. Althans, niet een antwoord dat voor iedereen geldt. Een oplossing die alle ongemakken en onzekerheden van een verhuizing doet verdwijnen. Een quick fix. Een nieuw leven start je niet zo maar even.

Inmiddels kan ik mezelf een ervaren expat noemen denk ik. Dit is ons derde land in een kleine zes jaar tijd. De derde keer dat we opnieuw beginnen, met een blanco pagina voor ons. Nou ja, blanco is die pagina natuurlijk niet. We nemen onszelf mee met onze achtergronden, de dingen waarop we hopen, onze verwachtingen, angsten en verlangens en in onze harten nemen we familie en vrienden mee, herinneringen aan eerdere landen, aan momenten met onze ouders en families. Die basis, die is onmisbaar. Die biedt houvast in moeilijke tijden. De gedachte dat het ons ook in Tanzania en Israël is gelukt, die helpt de hobbels in de weg te nemen.

De huizenjacht bijvoorbeeld, leek na de eerste twee dagen gedoemd tot een verre van optimale keuze te leiden. Vierenhalf jaar wonen in een appartement of huis waar je je niet helemaal senang voelt, waar je man zich opgesloten voelt of waar een kind misselijk wordt van een opeens ontstane hoogtevrees, dat werkt niet. Maar ja, het aanbod is niet onbeperkt en het schaap met vijf poten bestaat niet. Ook niet als het om een huis gaat. Maar toch. Je zou graag het ‘liefde op het eerste gezicht’ gevoel willen hebben bij het betreden van een potentieel nieuw thuis. Gisteren kwamen de jongens en ik blij thuis van de huizenjacht. We hadden twee appartementen en drie huizen gezien die ons werkelijk aanspraken. En op de een of andere manier voelt het starten van dat nieuwe leven vandaag een stukje gemakkelijker.

Wat heb je nog meer nodig om een nieuw leven te starten? Naast het vinden van huisvesting is dat wat ons betreft duidelijk vrienden maken, contacten leggen, de verbinding aangaan met de nieuwe omgeving. En dat is direct de lastigste. Een appartement of huis vinden, daar helpt een makelaar je bij. Die heeft een overzicht van wat er beschikbaar is, weet hoeveel kamers je zoekt en hoe groot je budget is. Maar vrienden… Daar is geen database van. Geen makelaar die kan bemiddelen. Dat moet je helemaal zelf doen, je openstellend voor wie op je pad komt.

Afgelopen zaterdag al, hadden we een eerste etentje. Met twee Amerikaanse gezinnen, diplomaten zoals wij. Een van de twee gezinnen heeft net als wij in Israël gewoond, al zaten zij er toen wij in Tanzania woonden. We delen gemeenschappelijke vrienden en zodoende werden we met elkaar in contact gebracht. Met de taxi reden we naar La Molina, een buitenwijk van Lima. Een bal mee voor de jongens. Ik had een lichte kriebel in mijn buik. Het is bijna een soort blinddate. Eten bij mensen die je nog nooit ontmoet hebt en waarvan je hoopt dat het klikt. En het klikte. Het voelde vertrouwd. Doordat we mooie herinneringen hebben aan hetzelfde land, was er direct een gevoel van herkenning. De heer des huizes bleek bovendien fervent fietser. We aten, praatten, lachten en deelden gevoelens van heimwee. Daar was de ruimte voor aangezien het andere gezin komende zomer naar Israël verhuist. Zij smulden van onze verhalen.

Vandaag volgde een tweede belangrijke kennismaking. De jongens en ik brachten de ochtend door met twee vrouwen van collega’s van Arjen. Eerlijk is eerlijk, je weet nooit wie je treft op een post. Of het gaat klikken of niet. Maar deze ochtend verliep zo gezellig en hartelijk als je maar mag hopen bij zo’n eerste kennismaking. Gezeten op het terras van een gezellig en mooi appartement aan zee in de kleurrijke wijk Barranco, praatten we over eerdere plaatsingen buiten, kinderen en internationaal onderwijs, de ambassade, de verschillende wijken… Het was goed. En dat helpt enorm. Weten dat er anderen zijn zoals jij. Mensen die ook verbinding zoeken, wezenlijk contact willen. En die het klappen van de zweep kennen, weten waar je tegenaan loopt bij een overplaatsing, bij het zoeken naar een huis, bij het starten van een nieuw leven. En zo gaan we stap voor stap verder, ons nieuwe leven vorm en inhoud gevend, zoekend naar die ene plek die thuis zal heten. Genietend van nieuwe gerechten, nieuwe vergezichten, een nieuwe taal, nieuwe geuren en geluiden. Maar vooral: met elkaar samen. One team. One family.

 

3 comments

  1. Heerlijk dit zo te lezen, zittend in de trein naar Arnhem. Waterkoud, soms wat sneeuw. Coen had eerste uur vrij dus ik hoop maar dat hij de deur goed dicht doet. Fijn dat je wat tijd hebt met de jongens om rond te kijken. Janine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s