Een warm welkom

12,5 uur vliegen. Het is lang maar tegelijkertijd ook bizar kort. Want na die 12,5 uur van eindeloos film kijken, water drinken, dutjes doen en eten, sta je wel aan de andere kant van de wereld. In een totaal andere wereld.

De lieve stewardessen van good old KLM wensten ons veel succes en keken vol mededogen naar Thomas en Benjamin die op instorten stonden na zich voorbeeldig te hebbengedragen tijdens de lange vlucht. Bij de deur van het vliegtuig stonden tot onze grote verrassing, twee collega’s van de ambassade ons op te wachten met de partner van één van hen. Omhelzingen volgden – gek hoe het direct vertrouwd kan voelen mensen te ontmoeten waar je tot dan toe alleen per mail en telefoon contact hebt gehad. En toen ging het allemaal razendsnel. De bagage kwam en we vlogen langs de paspoortcontrole – het voordeel van diplomatieke status. Zonder oponthoud bij de grote scanners waar normaal gesproken alle bagage wordt gecontroleerd voordat mensen het land in mogen, liepen we in no time de klamme warme avondlucht van Lima in. Herinneringen aan onze aankomst in Dar es Salaam drongen zich aan me op terwijl we in het donker achter de chauffeur van de ambassade aanliepen. Zittend in de auto, naar buiten kijken en een indruk proberen te krijgen van ons nieuwe land. Twee slapende kinderen tegen me aan en Arjen die ondertussen zijn agenda voor de komende dagen doorneemt met de chauffeur. Bizar. Maar dat is dus hoe het gaat als je als expattend gezin op je nieuwe plek aankomt.

In het appartement in Miraflores waar we nu tijdelijk wonen, werden we opgewacht door de vrouw van de ambassadeur. Een lemon-merengue taart, champagne, empanadas en guacamole stonden klaar, maar wij wilden vooral naar bed. Alleen… het was vreselijk warm en in geen enkele kamer bleek airconditioning te zijn. De volgende dag ontdekten we dat dat normaal is in Lima. De temperaturen komen zelden op een niveau dat ze nodig maakt. Maar Lima gaat al enkele dagen gebukt onder een hittegolf. Een warm welkom dus, in vele opzichten.

De jetlag verwerkend in de warmte, vertrok Arjen op de ochtend na aankomst al om half acht naar zijn eerste bespreking op het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Enkele uren later stapten de jongens en ik in de auto van makelaar Patricia die ons twee uur lang, enorme files trotserend, door de wijken reed waar we de volgende dag naar huizen zouden gaan kijken. Tussendoor maakten we een stop voor een ijsje en we eindigden de rit met de aanschaf van twee staande ventilatoren en een bezoek aan de geweldige supermarkt Wong. Kijk, daar maak je mij nou blij mee. Een supermarkt die zich kan meten met de door ons zo geliefde Carrefour. Dit gezin wordt enorm blij van de ontdekking dat aardbeien, frambozen en blauwe bessen het jaar rond verkrijgbaar zijn. Een flesje desinfecterend spul voor het wassen van rauw te eten groente en fruit ging ook mee. Dat is wel zo verstandig in een land waar het water parasieten bevat.

Terug in het appartement, lukte het ons zowaar om wakker te blijven. De chauffeur van de ambassade kwam met een mobiele airco die tot onze grote vreugde koelte bracht in de slaapkamer waar de jongens slapen. Later kwam ook Arjen thuis en maakten we een wandelingetje naar restaurant La Bonbonnière, ons aanbevolen door vrienden met kennis van zaken. Fijn! Het eten was fantastisch – volgens de jongens absoluut beter dan bj Landwer, ons favoriete tentje inHerzlyia –  de sfeer goed en voor het eerst sinds onze aankomst kon iedereen even genieten en verwonderen. Die nacht werd er ook meer geslapen, de eerste grote hobbel was genomen.

Op dag twee begon de huizenjacht. Onze grote uitdaging is het loslaten van wat we kennen, wat we hadden in Israël. Een ruim woonhuis met tuin, om de hoek van het strand en in een stille straat. In Lima gaan we dat niet vinden is ons inmiddels duidelijk. En dat leverde af en toe vreselijk moeilijke situaties op. Zo betraden we een geweldig appartement op de begane vloer op de Malecon in Barranco. Degenen die Lima kennen weten dat dat een toplocatie is aan zee. De jongens renden door het huis. Dit wordt het! Het zag er prachtig uit, er was een gigantisch terras met zeezicht, de zeewind bracht verkoeling, de keuken was mooi en er was een tuin! En toen. Drie slaapkamers. Lijkt genoeg voor een gezin van vier, maar waar moeten familie en vrienden uit Nederland dan slapen? En waar kan mama aan haar boek werken? Met tranen in zijn ogen stelde Benjamin voor dat hij en Thomas een kamer konden delen. Thomas reageerde verbolgen: dat was absoluut geen optie. Een ander huis aan diezelfde weg bleek onder architectuur gebouwd door een bevlogen Vlaamse architect. Hij had het huis ontworpen voor zijn vrouw en hemzelf, maar uiteindelijk waren ze er niet gaan wonen. Tja. Ik begreep wel waarom. Totaal ongeschikt voor kinderen met zwevende trappen zonder zijleuningen en rare ruimtes zonder ruimte voor speelgoed. Fantastisch voor cocktailparty’s en kunst zal er enorm tot z’n recht komen. Maar een thuis? Nee.

We eindigden dag één van onze huizenjacht met een bezoek aan Arjen op de ambassade. Leuk de collega’s te ontmoeten. Terwijl de jongens even bij Arjen bleven, kreeg ik de kans door de prachtige Larcomar te lopen tegenover de ambassade. Een in de rotsen gebouwde mall met vele leuke en handige winkels, bars, restaurantjes en een bioscoop. Wat me opvalt is de vrolijkheid, de lichtheid van de sfeer. De vriendelijkheid. Fijn.

Met tassen vol boodschappen voor een eerste home-cooked meal en met twee leuke appartementen in San Isidro in ons hoofd die we zaterdag nog eens gaan bekijken met Arjen, togen de jongens en ik uiteindelijk huiswaarts. Vandaag gaan we nog appartementen zien in Miraflores, Barranco en Surco (dichtbij de school).

Morgen is het weekend. Zaterdagavond hebben we een eerste etentje bij een Amerikaans diplomaten gezin dat net als wij in Israël heeft gewoond. We zijn met elkaar in contact gebracht door de vrouw van Arjens vorige ambassadeur in Tel Aviv die nu in Athene woont. Hoe langer je in het buitenland woont, hoe groter je internationale netwerk en hoe groter de kans dat je via via leuke mensen ontmoet. Mooi is dat!

Een bizar leven leiden we, Arjen, de jongens en ik. Maar ook een gaaf leven. Never a dull moment…

 

2 comments

  1. Bedankt Ceciel! Fijn om te horen dat het, ondanks een hobbelig traject er naar toe, er toch zo positief uitziet op de eerste blik. Erreg belangrijk!
    Wens jullie succes met t huizenzoeken!
    Lief groetje, Roos

    Like

    • Geweldig Ceciel om dit te lezen. Ik kan me voorstellen waar jullie zijn en je beschrijft alles gewoon heel fijn. Bedankt en veel succes met het zoeken naar een woonruimte die goed bij jullie zullen passen. Liefs en succes Tiny.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s