Vertraging – met reden

De containers met meubilair en auto vertrokken keurig op tijd uit Israël en ook ons eigen vertrek verliep zoals gepland. De nieuwe diplomatieke paspoorten waren al in de maak, de medische keuring bij KLM Health Services was afgerond: we waren goed bevonden. En toen kwam dat ene telefoontje.

We hebben het niet gedeeld op Facebook, dat telefoontje en wat daarna kwam. Het blijft toch een beetje het happy news medium, het plaatjesboek met gelukkige gezichten en mooie vergezichten, dat Facebook. Na overleg met Arjen schrijf ik er nu wel over. Op de valreep van ons vertraagde vertrek naar Lima. Want dat ene telefoontje leidde tot vertraging die we niet hadden voorzien.

In december waren we in Nederland. Sinds het overlijden van een dierbare oom aan uitgezaaid melanoma – een broer van Arjens moeder – laat Arjen periodiek zijn moedervlekken controleren bij een dermatoloog. Afgelopen zomer had die controle niet plaatsgevonden. Als jaar na jaar niets bijzonders wordt aangetroffen, denk je op een gegeven moment dat je best een keer kunt overslaan. Het plan was de volgende controle te laten uitvoeren in de zomer van 2017, de zomer van onze overplaatsing. Toen die overplaatsing opeens werd vervroegd door Lima en we onverwacht toch in december naar Nederland gingen, besloot Arjen dan ook maar even een bezoek te brengen aan de onvolprezen Mauritskliniek in Den Haag. De dermatoloog besloot een moedervlek die haar niet eerder was opgevallen, op de Arjens onderarm, te laten weghalen. 99% kans dat het niks was. Just in case dus. Arjen had geluk. De volgende dag zou er in het Sint Jansdal Ziekenhuis in Harderwijk een lipoom uit diezelfde arm worden verwijderd en de chirurg vond het geen enkel probleem de moedervlek mee te nemen. Dat was in december.

De uitslag van de kweek kwam precies een week geleden. Op maandag. Twee dagen voor ons geplande vertrek naar Lima. De chirurg draaide wat om de hete brei heen aan de telefoon, berichtte uitgebreid over de lipoom die zo keurig schoon was. Maar die moedervlek. Dat was een melanoom. De meest kwaadaardige vorm van huidkanker dus. Goed, het was fase 1A, een zeer gunstige prognose,maar wel kanker en dus geen garanties. Enkele uren later lazen we de details over een 0,3 mm dik (dun) melanoom zonder tekenen van uitzaaiing en schone snijvlakken. Maar die feiten doen er op zo’n moment maar beperkt toe. De grond was al onder onze voeten weggezakt en het kostte een paar dagen om weer een gevoel van houvast te krijgen.

Dat wij een stel geluksvogels zijn, wisten we al. En dat we fantastische vrienden hebben was ook niet nieuw voor ons. In deze week nadat de melanoom zijn intrede deed in ons leven (en ons achterliet met een bizar gevoel van opluchting), waren er twee hele bijzondere vriendinnen, beiden arts, die het schijnbaar onmogelijke mogelijk maakten. Door hun doortastende ingrijpen, lag Arjen niet veel later dan twaalf uur na dat gevreesde telefoontje, op de operatietafel in weer een ander ziekenhuis. Een ervaren chirurg verwijderde huid rondom het litteken van de verwijderde melanoom. Vier dagen later (rijkelijk sneller dan we hadden gehoopt) belde één van deze vriendinnen ons met de lab-uitslagen. De verwijderde huid was schoon, Arjen was genezen. Onze vlucht naar Lima hadden we, in overleg met ambassadeur en bedrijfsarts van Buitenlandse Zaken, verzet naar morgen. Zo kregen we de kans de schrik te verwerken en met name de uitslag van de weefselkweek in Nederland af te wachten.

En zo vertrekken we alsnog morgen naar Lima. Met een stapel nieuwe UV werende shirts (we hadden er al met korte mouwen, maar nu worden het lange mouwen) en een nog groter bewustzijn van de gevaren van de zon. Maar ook met een intens gevoel van dankbaarheid. Goddelijk ingrijpen? Dat is wel hoe het voor mij voelt. Doordat we vroegtijdig werden overgeplaatst naar Peru, kon deze melanoom in een heel vroeg stadium worden opgespoord. We zijn echt een stelletje geluksvogels.

Morgenochtend vliegen we naar onze nieuwe bestemming. Met verdriet laten we onze familie en vrienden weer achter in Nederland. Maar we kijken ook vooruit en we hebben vertrouwen. Vertrouwen in de toekomst, in elkaar en in Gods hand die ons altijd weer opvangt.

2 comments

  1. “Louter genade” zou tante Henny (Unger) zeggen. Ik weet niet of jij haar gekend hebt Ceciel. Wat een spannende momenten en wat fijn dat alles toch weer goed komt. Ik kijk uit naar de verhalen over jullie tijd in Peru. Liefs Joke

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s