Want afscheid nemen, dat doet pijn…

Toegegeven, ‘Alles geprobeerd’ van Het Goede Doel sluit niet aan op het afscheid waar ik op doel. Tenzij ik Israël zou zien als een geliefde die ik  niet kan loslaten. Maar afscheid nemen doet wel pijn. Afscheid van Israël, afscheid van vrienden, collega’s, huis, strand. En toch doen we het.

Waarom?

Ja, waarom?

Die vraag stel ik mezelf regelmatig. Vooral op de momenten dat de jongens het moeilijk hebben. Zoals toen KLM ons van Nederland terug naar Israël bracht voor de laatste twee weken van – jawel – afscheid nemen, inpakken en verhuizen. Het afgewende hoofd van Thomas, geconcentreerd kijkend naar de verdwijnende lichtjes van Nederland. De stille tranen. De hartstochtelijke tranen. Waarom? Waarom doen we dit onszelf en de kinderen aan?

Thomas, die met een verdriet dat hij zelf niet helemaal kon plaatsen Nederland verliet, verwoordde het prachtig.

‘Bij Nederland pas ik het beste. Daar zijn mijn opa’s en oma’s, mijn tantes en ooms, mijn neefjes en nichtjes. Nederland heeft regels die door mensen worden gevolgd. In Nederland spreekt iedereen mijn taal. Het brood, de kaas en de pindakaas zijn er het lekkerst en de huizen zijn er mooi en alles doet het. Maar toch… Toch houd ik nóg meer van het avontuur van leven in een ander land.’

Daarom dus.

Maar ik geef toe. Zelfs met de wetenschap dat dat is waarom we het doen. Dat Arjen een gave functie gaat bekleden op de Nederlandse Ambassade in Lima. Dat Peru een fantastisch mooi land is. Dat KLM ons in geval van nood altijd weer terug kan en zal brengen naar Nederland. Ondanks dat alles, vloog het me in Nederland af en toe wel even naar de keel. Angst voor het onbekende. Een onbehaaglijk gevoel bij het nog verder van mijn ouders en zusje vandaan te gaan wonen. Het opzien tegen de lange vlucht. Verdriet over het loslaten van mijn werk op de American International School in Israel. Vele what ifs die door mijn hoofd bleven spoken.

Die schimmige spoken in mijn hoofd kwamen uiteindelijk tot rust in de bioscoop. Arjen, Thomas, Benjamin en ik keken samen Walt Disney’s Vaniana. Ik kan alleen maar zeggen: ga hem zien! Wat die film mij opnieuw deed inzien? Een beetje angst, een beetje gevaar, het hoort bij het leven. Als je het onbekende voortdurend probeert te vermijden, je angsten uit de weg gaat,  verdort je leven, sterft het af.

Dus we springen erin. In ons nieuwe avontuur. Head first! En om dat met een goed gevoel te kunnen doen, richten we ons de komende twee weken op afscheid nemen, terugblikken met vrienden en glazen heffen op de toekomst en op het leven. En tussendoor verpakken we ons leven in koffers en dozen.

5 comments

  1. Mooi geschreven van uit je gevoel. Het zal allemaal wel weer goed komen. Ook een nieuw land brengt weer mooie dingen. Maar ik me voorstellen dat familie achter laten in Nederland niet altijd gemakkelijk is .Kus tante Tiny.

    Like

    • goede reis en een te gekke ontmoeting met kinderen en de mensen in Lima.Sterkte met alle nieuwe informatie , woning, scholen voor de jongens en werk van Arjan. Voor jou Ceciel hoop ik dat je vlug lieve mensen ontmoet om samen wat te gaan doen en die je je woonomgeving leren kennen. dikke kus Tiny.

      Like

Laat een reactie achter op Corry van Walsum Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s